Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

Vroegah... vond ik dit, net als collega-progliefhebbers Misterfool en Kingsnake nu nog steeds (ik weet nooit zeker of ik de Sergeant daar nu ook toe moet rekenen), ook de beste TfF-plaat (als je hier terug gaat zoeken, vind je vast nog wel een berichtje van die strekking), maar die positie is alweer geruime tijd ingeruild voor The Hurting. De commentaren hierboven op deze plaat kloppen eigenlijk allemaal wel (Beatlesque, rijk geluid, erg geproduceerd) en ik vind hem wel prima zoals hij is (dat je muziek niet goed mag vinden omdat je het live niet goed zou kunnen reproduceren, heb ik altijd een kulargument gevonden). De drie klassieke TfF-albums zijn in beginsel behoorlijk verschillend van geluid, maar eigenlijk zijn het twee uitersten met een overgangsplaat ertussen.

Het zal met die laatste observatie wel iets te maken hebben, maar The Hurting wint het uiteindelijk op zijn consequente sound en bovenal de kwaliteit van de songs. Deze Seeds of Love begint met drie pronkstukken (die zich eigenlijk op geen enkele manier met enig Hurting-stuk laten vergelijken). Daarna verdwijnt de vaart er echter wat uit. Als Year of the Knife niet zo'n lullig refrein had gehad, was dit wellicht weer de finale opleving geweest, nu blijf ik wat onbevredigd zitten met 'die plaat die zo briljant begon'.

De tussenliggende liedjes uit de grote stoel hinken sowieso net iets te veel op twee gedachten en vallen daarom nipt het laagst uit in de waardering. Dan nog... alle zuurpruimerij voorbij zijn het gewoon drie prima platen.

De derde van Tears For Fears, en het is even zoeken naar het juiste etiket. Kun je de organische sound van The Hurting en Songs From The Big Chair nog in de categorie synthpop/new wave plaatsen, het groots geproduceerde The Seeds Of Love graaft opvallend dieper in de muzikale historie.

The Beatles worden op I Am The Walrus-achtige wijze geëerd (hitsingle Sowing The Seeds Of Love) en Orzabal en Smith hebben hun grenzen duidelijk verlegd naar andere genres. Op momenten neigt de plaat naar pure jazzrock, de fantastische Oleta Adams tovert met een flinke dosis soul en de synths worden steeds vaker ingeruild voor de grand piano.

Maar het resultaat is er naar. Een wijds en avontuurlijk album met epische allures. Songs als The Working Hour, I Believe en Listen van Songs From The Big Chair toonden al aan dat Tears For Fears zoveel meer is dan een leverancier van hitparadepop.

Op The Seeds Of Love gaat de band nog een stapje verder. De wetten van het klassieke popliedje worden aan diggelen geslagen. Vijf van de acht songs klokken ruim boven de zes minuten. Maar je hoort mij niet klagen.

Woman In Chains is de meeslepende openingsdans. Prachtig hoe die eerste seconden langzaam binnensluipen. Aan iedere pingel en pongel is gesleuteld en Orzabal en Oleta Adams lijken voor elkaar bestemd. Het prijsnummer.

Bij Badman's Song haalt Tears For Fears alles uit de kast. De koele electronica van weleer heeft plaats gemaakt voor rijk georkestreerde jazzrock boordevol frivoliteiten die je van groepen als Steely Dan of Supertramp gewend bent. Even wennen dus, maar de uitvoering wint het van de twijfel.

Met het machtige Sowing The Seeds Of Love werd de hitparade opnieuw bestormd en het weemoedige Advice For The Young At Heart deed ook een dappere poging. Maar The Seeds Of Love is geen singles album. De kracht van dit album schuilt in de bombastische composities, songs die met grote gebaren op je worden afgevuurd. Af en toe dreigt er eentje kopje onder te gaan in symfonische dadendrang (Swords And Knives) maar toch...Tears For Fears blijft boeien.

In Standing On The Corner Of The Third World krijgt de hele wereld er van langs, het stevig rockende Year Of The Knife zit boordevol ouderwetse hooks en met het bloeimooie Famous Last Words wordt de epische vlam nog maar eens hartstochtelijk aangewakkerd.

The Seeds Of Love mist de uitgesproken sound van The Hurting en Songs From The Big Chair maar toch ... dit album blijft een van de laatste mijlpalen van het decennium.

Leuk dat de discussie bij dit album is heropend. Ik heb dit album inmiddels 50x afgespeeld door de jaren heen. Tevens is dit album de aanleiding voor verdere verdieping in oudere popmuziek geweest. Mijn review hieronder gaat over hoe ik het album nú ervaar.

Het opent met het mooiste duet dat ik ooit heb gehoord, Woman in Chains, een ballad die ik al jaren als mijn favoriete song aller tijden beschouw. Steevast op nummer 1. Kwaliteitspopmuziek zoals god het bedoeld heeft. Mooie stemmen, zangmelodie, samenspel, akkoorden, opbouw, climax, subtiele accentjes. Alles klopt aan dit lied.

Bad Man’s Song is soms wel prettig, maar het is niet meer dan een te lang en kaal intermezzo. Jazz invloeden zijn duidelijk hoorbaar, care. Best wel een filler.

Dan komen we bij de hit Sowing the seeds of love, waarvan ik totaal niet begrijp waarom het nog betrekkelijk lang in de hitparades heeft gestaan. Het arrangement klopt helemaal, maar ik vind het hele uithaaltje sowing the seeds of love, the seeds of love, the seeds of love een karig lelijk melodietje hebben wat min of meer het hele nummer verpest. Dit geldt eigenlijk ook voor het 7e nummer van het album, this is the year of the Knife. Doe mij maar het gladde Advice for the Young at heart, dat lied heeft een mooie bridge en refrein.

Vanaf Standing on the Corner ga je een reeks liedjes voorbij die fijn zijn voor in de huiskamer, iets met de tag Chamber Pop enzo... Toch springt er van deze vier één bovenuit wat mij betreft en dat is Swords & Knives. De lange zangnoten zijn mooi, net als de huilende gitaar en ook dat kitscherige saxofoontje ter ondersteuning vind ik prima. Het mooiste stuk is dat vanaf 2:30 - 4:30, met de gitaarsolo. Het nummer sluit weer rustig af door terug te gaan naar waar het mee begon.

Kwaliteits chamber pop met een licht progressief randje

Een mooie 8½

Een album dat bijna bezweek onder de productie en toch prachtig klinkt. Valt lastig te vergelijken met het vorige werk. The Hurting was echt een produkt van zijn tijd: synthipop, beetje kaal geproduceerd. Met Big Chair werden juist alle registers opengetrokken op een bijna symfonische manier, topplaat wel een beetje grillig. Op The Seeds worden wederom alle registers opengetrokken maar op een iets andere, meer volwassen wijze. Woman in Chains is een emotioneel begin van een album dat daarna alle kanten op gaat. Bad Man's Song, wederom een topper en veel jazzy klanken. Advice is gewoon een heel mooi popliedje wat mij doet denken aan China Crisis (ook zo'n pareltje uit de overigens saaie jaren 80). Voor de rest mooie soul invloeden, progressieve rock klanken en prachtige zang van Orzabel. Ik kan niet anders dan dit album een 5 geven. Hij komt gewoonweg te vaak langs in mijn hoofd (en cd speler).

De eerste twee albums van Tears For Fears vond ik beide erg goed; de synthesizersongs op het debuut, vervolgens een meer gitaar en bas gericht tweede album.
Totaal verschillend geluid, maar totaal niet storend.
The Seeds of Love is muzikaal niet eens zo verkeerd, maar voor mij blijft dit het ideale Moederdag cadeau.
De spanning is voor mij ver te zoeken.
Curt Smith heeft vrijwel dezelfde rol als Oleta Adams; een veredelde achtergrondzanger, Roland Orzabal heeft de touwtjes strak in handen.

Mijn tweede hands cd exemplaar uit een rommelzaakje in Portland, Maine weer eens uit de kast getrokken. Tijdens het koken en hem steeds harder gezet. Het enorme geluid van deze plaat, knalde direct door de kamer heen. 'Woman In Chains' klonk meteen zo ontzettend goed. Het is zo subtiel en toch totaal overweldigend.

TIjdens 'Sowing The Seeds of Love' zag ik mijzelf weer voor de tv zitten in de "fusie" van het studentenhuis waar ik toen woonde. Bestond MTV al of was het nog Music Box? De nieuwe clip van Tears for Fears kwam voorbij en ik herinner me hoe het nummer maar door ging en door ging, steeds weer een nieuwe wending nam het nummer. Flower power, The Beatles vermengde zich met de jaren 80. Ik vond het nummer zo imposant. De naam van het studentenhuis indachtig zat ik een minuut of vijf in een muzikale zevende hemel. En nog steeds. Daar is niets in veranderd. 1989 is het jaar waarin de muziekwereld de lethargie en angstdepressies van de jaren 80 afwierp, jonge en oudere musici gelijk. Geen ander werk van TFF kan tippen aan dit album. Individuele singles wel. 'Pale Shelter' en 'Shout' voorop.

De tweede helft van het album is iets eenvormiger dan de eerste vier nummers, maar het blijft krachtig, met een prachtig vol geluid. Ook als het op zich leeg is. Een klap op de snaredrum is al een sensatie. Dat alles is best bijzonder te noemen. Breekbaarheid tijdens bombast. De details zijn prima voor elkaar op het album en dat maakt het zo indrukwekkend.