Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

Ik hoop dat je bedoeld te zeggen een aantal prachtige/goede albums, niet meer en niet minder .

Mijn gewoonte: posten en nogmaals draaien - voor de contra-expertise. Heb ik dus gedaan en mij indruk is: imponeerpop. We got the sound, but lost the music. Hierboven noemde ik de nummers die ik de moeite waard vind en daar blijf ik bij.

Dit album is "produced to impress". Een zangeres met een soulful stem wil nog niet zeggen soul; mensen die dit soul noemen verwijs ik graag naar de laatste twee albums van Sharon Jones and the Dap Kings en Candi Staton - dat is soul.

Zo'n plaats als deze kan ik goed opzetten als ik aan mensen die voor AOR of MOR gaan, wil laten horen hoe goed vinyl kan klinken. Ik word er zelf niet meer blij van; bijgevolg verlaag ik ook mijn waardering met 0,5 naar 3*.

Vroegah... vond ik dit, net als collega-progliefhebbers Misterfool en Kingsnake nu nog steeds (ik weet nooit zeker of ik de Sergeant daar nu ook toe moet rekenen), ook de beste TfF-plaat (als je hier terug gaat zoeken, vind je vast nog wel een berichtje van die strekking), maar die positie is alweer geruime tijd ingeruild voor The Hurting. De commentaren hierboven op deze plaat kloppen eigenlijk allemaal wel (Beatlesque, rijk geluid, erg geproduceerd) en ik vind hem wel prima zoals hij is (dat je muziek niet goed mag vinden omdat je het live niet goed zou kunnen reproduceren, heb ik altijd een kulargument gevonden). De drie klassieke TfF-albums zijn in beginsel behoorlijk verschillend van geluid, maar eigenlijk zijn het twee uitersten met een overgangsplaat ertussen.

Het zal met die laatste observatie wel iets te maken hebben, maar The Hurting wint het uiteindelijk op zijn consequente sound en bovenal de kwaliteit van de songs. Deze Seeds of Love begint met drie pronkstukken (die zich eigenlijk op geen enkele manier met enig Hurting-stuk laten vergelijken). Daarna verdwijnt de vaart er echter wat uit. Als Year of the Knife niet zo'n lullig refrein had gehad, was dit wellicht weer de finale opleving geweest, nu blijf ik wat onbevredigd zitten met 'die plaat die zo briljant begon'.

De tussenliggende liedjes uit de grote stoel hinken sowieso net iets te veel op twee gedachten en vallen daarom nipt het laagst uit in de waardering. Dan nog... alle zuurpruimerij voorbij zijn het gewoon drie prima platen.

hans aangezien we hier off-topic gaan zal ik je via de pm verder contacteren.

Ach Misterfool, wat maakt het ook uit hoe we het genre van "The Seeds of Love (1989)" noemen. Als we het maar eens zijn over de ongekende schoonheid van het Tears for Fears album . Je hebt "The Seeds of Love (1989)" 5***** gegeven. Dus wat betreft hebben wij geen meningsverschil .

Ik zei nooit dat Tears for Fears of Talk Talk progrock is. Ik zei alleen dat Talk Talk wel in het verlengde logt van deze plaat.

Onzin-discussie wederom

Dat is dus echt zo'n groot cliche wat je daar opnoemt (en dan met name over de teksten) en het word tijd dat je eens luistert naar bijvoorbeeld King Crimson, Gentle Giant of het beste jaren 80 progalbum, Clutching At Straws van Marillion of moderne progbands als Overhead, hedendaagse Marillion of Porcupine Tree.
Geen trol, fee of toverkol te vinden aldaar.

Ik vind Steve Rothery van Marillion anders best wel wat van een hobbit weg hebben.

kunnen wij mischien deze discussie bij progressive rock voortzetten of via pm overgens ben ik het met je eens hoor maar ik heb mijn redenen om het te vermelden.

(nooit gedacht een progressive rock discussie bij tears for fears te houden lol)

En wat zijn die redenen?

Al klopt het dat dit niks met TFF te doen heeft.

En dat alleen maar omdat ik zo nodig op moest schrijven dat dit album het toevallig bij progliefhebbers vaak goed doet.

Ja ja, de new wave politie waakt!

omdat ik niet zonodig hier een discussie wou houden over prog en alles dacht ik gewoonweg een aantal punten uit prog britannia te semi quoten. hoewel het natuurlijk een eenzijdig beeld van prog geeft.



niks politie. ik vind het al erg genoeg dat er uberhaupt over prog gepraat moet worden bij dit album. hoe kan ik nu ooit geloofwaardig me mening over prog ventileren. anyway laten we weer op het album gaan focusen A,U.B

@MF - het was een grapje; ik begon niet met dat gedoe. Het heeft idd niets met PR te maken.

o sorry ik was vergeten dit er achter te plaasten

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > Progressive Rock

Meest bombastische album van Tears For Fears. Ik hou hier wel van. Met een neuslengte noem ik dit mijn favoriet van de heren. Bad Man's Song en Woman In Change zijn echt hele goede popnummers. Muzikaal vind ik dit album veruit de beste van hun werk uit de jaren '80.

typisch zo'n plaat van de jaren 80 , vroeger goed tot zeer goed , nu hopeloos dateerd en niet leuk meer , nee ik vind er niet veel meer aan , te bombastisch , en pvc gevoelens .

Tja, het zal wel aan mij liggen maar ik snap zo'n opmerking dus echt want als ik uiteindelijk vind dat één TFF album echt mooi warm en tijdloos klinkt dan is het deze wel. Songs From The Big Chair en The Hurting: dat is nou echt typisch jaren 80, veel rigide electronica. The Seeds Of Love daarentegen zou zo anno 2009 nog uit een studio kunnen rollen en wat mij betreft dan nog steeds bij de tijd zijn.

Ik heb deze twee saaie gasten nooit leuk of goed gevonden, Advice for the Young at Heart geeft mij maagkrampen.

Verschikkelijk gewoon, maar gelukkig konden ze elkaar de hersens wel inslaan....

Ik snap dan weer totaal niet hoe iemand dit leuker en bijdetijdser kan vinden dan het brok verbeten energie dat The Hurting is, en ik weet dat dat niet aan mij ligt, want ik heb daar wel een aardig aantal medestanders in geloof ik zo (bekijk het gemiddelde of bel de wave-politie) .

Dit draai ik meestal als ik bezoek hebt dat me vraagt: "zet nog eens van die leuke muziek uit de jaren '80 op" - moet ik verder nog iets toevoegen?

De derde van Tears For Fears, en het is even zoeken naar het juiste etiket. Kun je de organische sound van The Hurting en Songs From The Big Chair nog in de categorie synthpop/new wave plaatsen, het groots geproduceerde The Seeds Of Love graaft opvallend dieper in de muzikale historie.

The Beatles worden op I Am The Walrus-achtige wijze geëerd (hitsingle Sowing The Seeds Of Love) en Orzabal en Smith hebben hun grenzen duidelijk verlegd naar andere genres. Op momenten neigt de plaat naar pure jazzrock, de fantastische Oleta Adams tovert met een flinke dosis soul en de synths worden steeds vaker ingeruild voor de grand piano.

Maar het resultaat is er naar. Een wijds en avontuurlijk album met epische allures. Songs als The Working Hour, I Believe en Listen van Songs From The Big Chair toonden al aan dat Tears For Fears zoveel meer is dan een leverancier van hitparadepop.

Op The Seeds Of Love gaat de band nog een stapje verder. De wetten van het klassieke popliedje worden aan diggelen geslagen. Vijf van de acht songs klokken ruim boven de zes minuten. Maar je hoort mij niet klagen.

Woman In Chains is de meeslepende openingsdans. Prachtig hoe die eerste seconden langzaam binnensluipen. Aan iedere pingel en pongel is gesleuteld en Orzabal en Oleta Adams lijken voor elkaar bestemd. Het prijsnummer.

Bij Badman's Song haalt Tears For Fears alles uit de kast. De koele electronica van weleer heeft plaats gemaakt voor rijk georkestreerde jazzrock boordevol frivoliteiten die je van groepen als Steely Dan of Supertramp gewend bent. Even wennen dus, maar de uitvoering wint het van de twijfel.

Met het machtige Sowing The Seeds Of Love werd de hitparade opnieuw bestormd en het weemoedige Advice For The Young At Heart deed ook een dappere poging. Maar The Seeds Of Love is geen singles album. De kracht van dit album schuilt in de bombastische composities, songs die met grote gebaren op je worden afgevuurd. Af en toe dreigt er eentje kopje onder te gaan in symfonische dadendrang (Swords And Knives) maar toch...Tears For Fears blijft boeien.

In Standing On The Corner Of The Third World krijgt de hele wereld er van langs, het stevig rockende Year Of The Knife zit boordevol ouderwetse hooks en met het bloeimooie Famous Last Words wordt de epische vlam nog maar eens hartstochtelijk aangewakkerd.

The Seeds Of Love mist de uitgesproken sound van The Hurting en Songs From The Big Chair maar toch ... dit album blijft een van de laatste mijlpalen van het decennium.

Deze cd zat ooit bij een partij die ik kreeg (lang leve de opruim woede ) Ben opgegroeid in de jaren 80 (met New Wave als voorkeur) en vond destijds deze band totaal ruk....
Na maanden in bezit te hebben toch maar eens in de speler gedouwd en ik moet zeggen....dit klinkt toch best goed. Knappe composities en goed klinkende produktie....voorzichtig een 3.5 ?...wie had dat kunnen denken ?

Ik vind dit best een aardig album, maar desondanks zal ik tot het einde der tijden Shout zingen. Lijkt me een mooie soundtrack om de aarde te zien vergaan:
These are the things I can do without!

Ik mis hier dan ook een beetje een new wave-gevoel (laat ik nou net absoluut niets met prog hebben), al vind ik Woman in Chains wel een heel mooi hypnotiserend nummer.

Ten tijde van het uitkomen van dit album was ik helemaal verknocht aan "the big chair" en de 1e single sowing the seeds beloofde een mooie opvolger... Toen was ik 16, en vond het album erg tegenvallen.... dat was een teleurstelling voor me.. Heb wel elemental en de daaropvolgende albums aangeschaft, maar deze volgde pas eind jaren 90... blijkbaar was ik er toen nog niet klaar voor, maar wat heb ik jaren lang een super album laten liggen zeg...

Een juweeltje is dit.. super volwassen plaat van de heren, die de tand des tijds goed doorstaat tot nu toe!

Had 4 sterren gegeven, maar heb er net 4,5 van gemaakt...

Puik album! Pas een paar weken geleden op vinyl aangeschaft, altijd wat dubbele gevoelens gehad bij het enorm Beatleske 'Sowing The Seeds Of Love`.
Klinkt mooi, fraaie songs, enorm goede muzikanten (Jon Hassell, Manu Katché) en een prachtige klank!

Spijker op den kop...

Dit is gewoonweg het beste wat TFF ooit heeft gedaan... Veel lekker baspartijen (Pino Palladino), mooi gitaarwerk, veel gastoptredens (Phil Collins, Manu Katché, Pino Palladino, Oleta Adams en Simon Philips)....

Deze plaat heeft dan ook een soort soft-fusion sausje over de pop heen, wat het voor meer compleet maakt.. De productie is geweldig, de composities zijn stuk voor stuk geweldig, de zangpartijen goed en muzikaal is het rete-interessant...
Deze plaat kostte enorm veel om te maken, en dat hebben ze niet echt terugverdient, geloof ik, en markeerde dan ook het bijna-einde van TFF...

Zelfs de b-kantjes van deze plaat zijn geweldig... Tears Roll Down (variatie op Laid So Low) en Always in the Past zijn supermooie nummers...

Curt mocht een liedje zelf inzingen en dat werd Advice fot the Young at Heart... En mooi en lief liedje wat ik graag draai.... Maar ik draai sowieso deze hele plaat graag...

Van mij hadden ze dit album ongemaakt mogen laten - hier nam de ontwikkelingscurve echt een dip de barokke bombast in.

Het beste te genieten zijn nog Advice for the Young at Heart en The Year of the Knife - de laatste, ondanks de 'pomp'.

Woman in Chains vind ik echt een draak. Als ik dit draai is het om mijn lief of bezoek te pleasen.