menu

Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

mijn stem
3,70 (277)
277 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Fontana

  1. Woman in Chains (6:31)
  2. Badman's Song (8:32)
  3. Sowing the Seeds of Love (6:19)
  4. Advice for the Young at Heart (4:50)
  5. Standing on the Corner of the Third World (5:33)
  6. Swords and Knives (6:12)
  7. Year of the Knife (7:08)
  8. Famous Last Words (4:26)
  9. Tears Roll Down * (3:20)
  10. Always in the Past * (4:41)
  11. Music for Tables * (3:34)
  12. Johnny Panic and the Bible of Dreams * (4:17)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 49:31 (1:05:23)
zoeken in:
Ozric Spacefolk
Ik vind (bijna) alle moderne platen veel te hard opgenomen. Dan is zo'n jaren 60/70/80/90 plaat juist een verademing. Soms heb ik echt heel erg zin in dat open en cleane jaren 80 geluid, waar bijna geen ruimte is voor foutjes en rauwe randjes. Wat dus veel mensen 'gelickt' noemen.

Zo vind ik de productie van halverwege de jaren negentig (ik hoorde gisteren weer eens Incubus) ook echt wonderbaarlijk prachtig, open en gewoon heerlijk.

Hoe dan ook, 1989 was een jaar waar echt bijna elke plaat in mijn collectie (van pop tot metal, van house tot hip-hip) pico-bello klinkt. Met deze aan top!

Heb 'em nog niet gedraaid en kan eea nog niet staven cq. weerleggen. Overigens als het met audio net als met auto's is, hebben we nog wel een discussie: mensen die daarin zitten en doen - en daarvan ken ik er wel wat - ben ik als laatste geneigd te geloven tav automobiele feiten en meningen. Ook daar vertrouw ik graag op mijn eigen waarneming en intuïtie

--edit--

LP - heb overigens en exemplaar met perskit, helemaal gedraaid en in eerst instantie is de lp niet (opvallend) hard opgenomen; ik kan 'em tenminste beluisteren op dezelfde sterkte als veel andere. Wat opvalt is dat de zang vrij naar voren is gemixt en dat bas en drums wat minder aanwezig zijn. Nadruk ligt op stemmen, hoog en middentonen. Bijv bij Year of the Knife heb ik het idee dat er regelmatig compressie is toegepast. Het verschil qua geluid met het nummer erna, Famous Last Words, vind ik opvallend - da's veel natuurlijker.

Zou hier niet het label "top-productie" op willen plakken. Luister -uit hetzelfde jaar - maar eens naar: The Blue Nile - Hats (1989)

avatar van bawimeko
4,5
Hmmm.....op mijn installatie is "Seeds" (de originele Engelse persing) één van de bestklinkende popplaten ever. Ik vermoed dat 'productie' ook iets met 'smaak' te maken heeft. Hoewel; er is ook helemaal niks mis met "Hats"!

avatar van musician
3,5
Het blijft een vrij tijdloos album, een mooi herkenbaar album als je praat over 1989.

Ik vind het geluid best mooi, ik heb nog een origineel exemplaar van Duitse komaf. En hoewel ik nooit moeite had met het vervangen van eerste exemplaren door digitaal geremasterde versies las ik hier laatst een bericht van iemand die mij bezwoer nooit af te stappen van originele exemplaren van cd's die zijn gemaakt in de jaren '80.

Voor zover dat had gekund, heb ik dit album nooit vervangen door een beter klinkende versie. Het is niet alleen omdat het album uit 1989 verder op zich een goede sound heeft, de nummers zijn ook net niet memorabel genoeg om op jacht te gaan naar het ultieme geluid.

Het is songmatig in orde maar uiteindelijk niet memorabel. Sowing the seeds of love is een klassieker, verantwoordelijk voor de verkoopcijfers van het album, maar niet elk nummer haalt dat niveau.
Ik ben ook veel te weinig TFF fan om er over uit mijn dak te kunnen gaan. Ik vond de tijd van Shout wat origineler.

bawimeko schreef:
Hmmm.....op mijn installatie is "Seeds" (de originele Engelse persing) één van de bestklinkende popplaten ever. Ik vermoed dat 'productie' ook iets met 'smaak' te maken heeft. Hoewel; er is ook helemaal niks mis met "Hats"!


Het ging mij er niet om, mijn 5 centen te geven over de productiekwaliteit van dit album, ik reageerde primair op de stelling dat dit album te hard zou zijn opgenomen - en dat is m.i. niet het geval.

En passant heb ik en paar dingen aangegeven die me opvielen. Voorafgaand aan m'n post heb ik het album - deze release: Fontana ‎– 838 730-1 (eerste UK release) - in zijn geheel op een normaal volume beluisterd. Mijn eerste idee was nl dat het album ook uitstekend was geproduceerd en dat wilde ik gewoon empirisch verifiëren. Kijkend naar het tijdstip van je post 6:42 neem ik aan dat je het album niet hebt gedraaid voordat je postte - misschien toch wel handig als double-check.

De albums van The Blue Nile zijn m.i. wel perfect geproduceerd, net als bijv Colour of Spring van Talk Talk. Mijn aanmerkingen op het geluid van dit album - en ik weet niet op wat voor set jij luistert - zijn gebaseerd op mijn installatie en waarneming. Met name bij de 'volle' nummers zoals Sowing the Seeds of Love heb ik het idee dat het geluid bewust geknepen (gecomprimeerd) is om toch op een veeltal van afspeelapparaten goed te kunnen klinken.

Dit album luistert prettig weg en is moeiteloos te linken met Tears for Fears - Everybody Loves a Happy Ending (2004) - 'retropop' revived?

avatar van bawimeko
4,5
Ik ga nog eens luisteren (ook geen straf!:)).

bawimeko schreef:
Ik ga nog eens luisteren (ook geen straf!:)).

Benieuwd naar je bevindingen

avatar van titan57nl
Bedoel de cd sorry.

avatar van Leptop
4,0
De discussie over de productie van deze plaat heeft me wel in eerste instantie verrast. Deze plaat stond altijd bekend bij mij als referentie productie. Enkele weken geleden heb ik nieuwe speakers gekocht en dit zijn scherprechters als het gaat om opnames. In eerste instantie klonk deze cd nog steeds prima.
In 2e instantie zou ik het niet weten, want dat heb ik nog niet gehoord. Maar mijn interesse is gewekt....ik ga er ook eens goed voor zitten.

En trouwens, als deze cd de nodige beperkingen heeft of blijkt te hebben op opnametechnisch vlak, dan kunnen we gemakshalve maar de helft of meer van onze verzamelingen wegmikken...

avatar van titan57nl
Misschien doe ik wijsneuzig, ben maar een sukkel met luisteren....

Ozric Spacefolk
Ik snap het niet helemaal. Dus je moet met de allerbeste speakers die er zijn, heel aandachtig luisteren of er ergens misschien iets fout is?

Dat is niet helemaal mijn manier van naar muziek luisteren. Ik kan me soms inderdaad storen aan een productie. Maar dat zijn voornamelijk de nieuwere, erg lawaaierige (soundwar) releases, waarbij alles zoveel mogelijk is compressed.

Ik vind Seeds of Love nog steeds één van de best en prettigst geproduceerde platen die ik ken. Clutching at Straws van Marillion is er ook zo eentje.

avatar van bawimeko
4,5
Mjuman schreef:
(quote)

Benieuwd naar je bevindingen

Een paar weken terug geluisterd; "Hats" en "Seeds" zijn moeilijk met elkaar vergelijkbaar qua productie; waar The Blue Nile vrij veel synths inzet is het instrumentarium op "Seeds" gevarieerder (en moeilijker in één geluidsbeeld te vatten).
Mijn voorkeur blijft uitgaan naar "Seeds of Love" als schoolvoorbeeld van een mooie ''80s''-productie met "Hats" en "Spirit of Eden" ex aequo of de tweede plek. Ieder z'n installatie en z'n smaak, vermoed ik.

avatar van Leptop
4,0
Ozric Spacefolk schreef:
Ik snap het niet helemaal. Dus je moet met de allerbeste speakers die er zijn, heel aandachtig luisteren of er ergens misschien iets fout is?

Dat is niet helemaal mijn manier van naar muziek luisteren. Ik kan me soms inderdaad storen aan een productie. Maar dat zijn voornamelijk de nieuwere, erg lawaaierige (soundwar) releases, waarbij alles zoveel mogelijk is compressed.

Ik vind Seeds of Love nog steeds één van de best en prettigst geproduceerde platen die ik ken. Clutching at Straws van Marillion is er ook zo eentje.


Iedereen luistert op zijn manier naar muziek. De een is erg gevoelig voor de geluidskwaliteit, de ander luistert daar volledig doorheen en concentreert zich op andere facetten. Ieder zijn meuk zullen we maar zeggen. Ik zelf ben wel gevoelig voor de geluidskwaliteit, maar het geknepen geluid bij Sowing kan ik toch maar moeilijk terug horen. Ook niet op mijn set.
En volgens mij klinkt de CD anders dan de LP als ik de post van Mjuman interpreteer en zelf eens luister naar de laatste 2 nummers. Weinig verschil, hoewel het ene nummer een liveopname is en die klinken over het algemeen anders. In dit geval beperkt anders.

Ik vind dit een uitstekend geproduceerd en klinkend album. Wellicht niet het beste uit die tijd (ik zal The Blue Nile eens luisteren) en later zijn er zeker betere albums geproduceerd, maar zeker erg goed.

Ozric Spacefolk
Year of the Knive is echt niet live. Ze willen wel die indruk wekken, maar ik hoor zo door de studiotrucjes, samples, loops etc. dat het een studiotrack is.

avatar van Leptop
4,0
Daar heb je een punt. In ieder geval is het door anderen gemixed, wellicht nog op een andere plek, en zal het daarmee iets anders klinken.

avatar van bawimeko
4,5
Bijna off-topic, maar het is een beetje lastig discussiëren over de verschillende termen die worden gebruikt in de discussie over de geluidskwaliteit van dit album; de mix, de mate van compressie, de productie van het album, de 'soundwars', kwaliteit van de persing (mastering?) van het album, enzovoorts. Zo hangt compressie hangt niet samen met 'soundwars'; de Beatles gebruikten al compressie (denk aan de saxofoonsolo in "Lady Madonna") tientallen jaren voordat de 'soundwars' uitbraken......

bas1966
verhoogd naar 4* en voor mij de beste plaat van tff. bad man song was een geslaagd vernieuwend geluid van de band. de laatste 3 nummers passen bij de songs vd eerdere platen en vind ik geweldig.
behoudens de titeltrack is dit overigens helemaal geen beatle-sound plaat.

deric raven
De eerste twee albums van Tears For Fears vond ik beide erg goed; de synthesizersongs op het debuut, vervolgens een meer gitaar en bas gericht tweede album.
Totaal verschillend geluid, maar totaal niet storend.
The Seeds of Love is muzikaal niet eens zo verkeerd, maar voor mij blijft dit het ideale Moederdag cadeau.
De spanning is voor mij ver te zoeken.
Curt Smith heeft vrijwel dezelfde rol als Oleta Adams; een veredelde achtergrondzanger, Roland Orzabal heeft de touwtjes strak in handen.

avatar van bikkel2
3,5
Je beschrijft het goed deric.
Ik vind de twee Smithloze TFF albums nadien, met alleenheerser Orzabel een stuk beter.
Ik mis hier vooral een duidelijke lijn.

avatar van Jan Wessels
4,5
Toen The Hurting uitkwam heb ik de elpee meteen aangeschaft. Ik vond dat toen zo'n geweldig album dat ergens bij mij het idee had post gevat dat de opvolger hiervan, Songs From the Big Chair, hier gewoon niet aan kon tippen. Tot ik dat album later hoorde bij een vriendin en alsnog helemaal verkocht was...
Hetzelfde gebeurde weer met The Seeds of Love. Pas veel later aangeschaft maar hier duurde het een tijd voor ik het hele album echt ging waarderen.
Onlangs de drie cd's weer beluisterd in volgorde van uitbrengen. The Hurting blijft een fantastisch debuut met wel een paar nummers die me niet echt kunnen boeien. Songs From the Big Chair laat dan een mooie ontwikkeling zien naar een band die gloedvolle nummers maakt en het experiment ondergeschikt maakt aan de songs terwijl er op het album echt genoeg gebeurt.
The Seeds of Love gaat wat mij betreft weer een stapje verder in hun ontwikkeling. Rijke orkestraties, veel variatie (Oleta Adams is een gedurfde maar fantastische verbreding van hun sound), een mooie productie en songs met een fijne melancholische ondertoon.
Ik prefereer SFtBC en TSoL (iets) boven The Hurting, puur omdat die beide albums me in hun geheel boeien. TSoL heeft zich daarbij ondertussen bewezen als een ware groeibriljant.
Bottom line: ik ben nog altijd zeer content met deze drie albums die samen een mooi geheel vormen. Om het af te maken: ook Raoul and the Kings of Spain en Tomcats Screaming Outside mag ik graag horen.

avatar van didi
4,5
Heerlijke cd. Had hem al jaren niet meer gedraaid maar wat klinkt hij nog steeds goed.

avatar van Running On Empty
Klinkt waanzinnig op vinyl

avatar van WoNa
4,5
Mijn tweede hands cd exemplaar uit een rommelzaakje in Portland, Maine weer eens uit de kast getrokken. Tijdens het koken en hem steeds harder gezet. Het enorme geluid van deze plaat, knalde direct door de kamer heen. 'Woman In Chains' klonk meteen zo ontzettend goed. Het is zo subtiel en toch totaal overweldigend.

TIjdens 'Sowing The Seeds of Love' zag ik mijzelf weer voor de tv zitten in de "fusie" van het studentenhuis waar ik toen woonde. Bestond MTV al of was het nog Music Box? De nieuwe clip van Tears for Fears kwam voorbij en ik herinner me hoe het nummer maar door ging en door ging, steeds weer een nieuwe wending nam het nummer. Flower power, The Beatles vermengde zich met de jaren 80. Ik vond het nummer zo imposant. De naam van het studentenhuis indachtig zat ik een minuut of vijf in een muzikale zevende hemel. En nog steeds. Daar is niets in veranderd. 1989 is het jaar waarin de muziekwereld de lethargie en angstdepressies van de jaren 80 afwierp, jonge en oudere musici gelijk. Geen ander werk van TFF kan tippen aan dit album. Individuele singles wel. 'Pale Shelter' en 'Shout' voorop.

De tweede helft van het album is iets eenvormiger dan de eerste vier nummers, maar het blijft krachtig, met een prachtig vol geluid. Ook als het op zich leeg is. Een klap op de snaredrum is al een sensatie. Dat alles is best bijzonder te noemen. Breekbaarheid tijdens bombast. De details zijn prima voor elkaar op het album en dat maakt het zo indrukwekkend.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:37 uur

geplaatst: vandaag om 10:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.