Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

Heerlijk om te zien, dat erover het oeuvre van Tears For Fears geen concensus valt te vinden...

Er zijn er die de eerste plaat het mooiste vinden en er zijn er (zoals ik) die dat juist verschrikkelijk vinden en de symfonische pop van Seeds of Love prefereren...

Idd - in dit geval behoren wij tot verschillende groepen. Ik hou meer van het minimalistische van het eerste album - dat kwam toen echt totaal onverwacht uit de lucht vallen. Helemaal niet 'in sync' met de wavetand des tijds (en daarom gewoon juist ook weer wel: de behoefte om iets fris, iets anders te brengen).

Op dit album is voor mij gewoon te veel 'gestapeld' en te veel geproduceerd als crowd pleaser - al moet ik wel toegeven dat het (m.n. van vinyl) gewoon puik klinkt; daarom ook de 3*.

Gek genoeg vind ik hun laatste Everybody Loves a Happy Ending (2004) dan beter - maar dat kan ook deels zijn vanwege de lage verwachtingen destijds.

Beetje off-topic, maar wat vind je dan bijv. The Fixx?!? Die vind ik juist later beter geworden... Ik heb ook helemaal niets met hun debuut...

Nou, als ze er daarna echt voor waren gegaan hadden ze dat makkelijk terug kunnen verdienen. Er staan 3 grote hits op maar ja, de heren Orzabal en Smith kregen een beetje mot met mekaar... beetje een raar verhaal waar zelfs astrologie bij van pas kwam ... uiteindelijk kwam het neer op een soort van filosofisch meningsverschil over hoe verder te gaan. Gelukkig hebben ze later die 'ruzie' weer bij gelegd.

Wat nog onvermeld is gebleven is dat veel liedjes op deze plaat niet door Orzabal en Smith zijn geschreven/gecomponeerd maar door Orzabal samen met Nicky Holland. Ik dacht eerst dat die laatste een man was, maar het is een vrouw. En niet alle vrouwelijke achtergrondvocalen waren van Oleta Adams zoals ik eerst dacht, maar vaak door háár, en ze speelde verdienstelijk piano op Famous Last Words. Zij schreef trouwens ook met Roland Orzabal Rythm of Life voor Oleta Adams, en ze bracht later ook nog een eigen album uit.
Maar dat terzijde. Dit album is in ieder geval mijn favoriete Tears for Fears-album. De grote aandachttrekker van het album is Sowing the Seeds of Love, maar dat vind ik juist één van de mindere nummers. De mooisten vind ik Woman in Chains, Famous Last Words, Swords and Knives, en Advice for the Young at Heart is jeugdsentiment.
Bombastische jaren '80 pop, daar hou ik wel van.

Orzabel was en is het kloppende hart van Tears For Fears . Duidelijk de man die het grotendeels bedacht . Wel leuk feitje trouwens TAFKAP over Mevrouw Nicky Holland .

De zoete rocker Advice for the Young at Heart is toch wel één van mijn favorieten.

Gek, ik ben niet zo'n fan van Curt Smith, maar dat nummer en Everbody Wants to Rule the World staan toch in mijn Tears for Fears-top 10.

Allereerst, wat een schitterende hoes welke past bij een schitterende plaat.
Deze hoort in mijn top 10 van favoriete platen.

De plaat start echt adembenemend goed met de machtige intro van Woman in chains, 1 van de mooiste ballads die ik gehoord heb.
Vervolgens gaat het door met de fenomenale Badman song. Dit is muziek op het niveau van de Beatles en ook Sowing the seeds of love heeft Beatle invloeden met name I am the Walrus.

Advice vind ik wat minder, past eigenlijk niet in het geheel, is een stuk lichter en je hoort eigenlijk dat de twee, Smith en Orzabal muzikaal uit elkaar groeien.
Hierna volgen 3 prachtige stukken muziek

Soms zijn etalagekanalen toch nog ergens goed voor. Op een gegeven moment was er helemaal niks op TV en tijdens het zappen kwamen we bij 192TV en daar was net Sowing The Seeds Of Love van Tears For Fears.

De videoclip was zijn tijd ver vooruit en de muziek had enorm veel Beatles-invloeden. Toch wel wat anders dan de hit Shout die ik trouwens ook best wel goed vind. Maar dit bevalt me toch beter.

Ik las ergens dat het album maar liefst 1 miljoen heeft gekost en dat hoor je er wel aan. Een zeer rijk album met vrij lange nummers. Oog voor detail en geweldige uitgewerkte nummers. 4 sterren.

Alle drie jaren tachtig albums van Tear for Fears afgelopen week-end beluisterd en het is eigenlijk moeilijk om te zeggen welke voor mij nu het beste is. Het verschil tussen de laatse twee albums en het debuut uit 1983 is wel erg groot. Dit derde album dat mijlenweg af ligt van het uitstekende debuut klinkt in ieder geval erg goed. Sowing the Seeds... kende ik van de videoclip. Volgens mij een van de eerste videoclips die ik destijds in 1989 op MTV gezien heb. Mooie song dat wel, maar dit album moet het van mij nu toch meer hebben van de rustige nummers zoals Swords and Knives bij voorbeeld. Echt zwakke nummers kent dit album trouwens niet, dat tevens ook het laatste album is van TFF dat ik meerdere keren beluisterd heb. Voor het werk van TFF dat hierna kwam heb ik mij eigenlijk nooit geïnteresseerd. TFF is voor mij nu een maal een band die in de jaren tachtig thuis hoort.

4,5*

DAt is toch jammer, want meneer orzabal heeft nog hele mooie dingen gedaan in de jaren 90.

Ik zou je aanraden toch raoul and the kings of Spain eens te proberen.

Hmm, dat album lag voor slechts € 2,50 te koop op de Vinyl/CD/DVD markt in Nijmegen. Misschien toch mee moeten nemen.

Had je zeker moeten doen, doet echt niet onder voor dit album namelijk! En lees de recensies bij dat album maar eens, dan zal je zien dat er meerderen zo over denken.

Tevens is Elemental ook echt wel heel erg ok, en zo ook Orzabal zijn solo plaat...

Het 1e album wat voor mijn wat minder is, is de allerlaatste... nog steeds niet slecht, maar lang niet zo boeiend als voorgenoemden en vooral leuk omdat Curt Smith er ook weer is (maar misschien ook juist wel het zwaktebod van het album)

Tja, ik had er al drie gekocht voor € 2,50 per stuk waarvan de eerste twee albums van Tears for Fears die ik beide overigens ook op vinyl heb. Mijn platenspeler werkt echter niet meer en dan is € 2,50 voor zo'n CD natuurlijk wel een koopje.

Markten zijn altijd de leukste plaatsen om cd's te vinden.
Je gaat er heen zonder plan en komt verrijkt terug.
Vaak zijn het ook nog originele cd's die bijna altijd te prefereren zijn boven de remasters.

Dan wordt het hoog tijd voor een nieuwe! Heb ik ook gedaan. Daar krijg je geen spijt van. De jaren '80 klinken nog altijd het beste op 33 en 45 toeren.

4 jaar na het fantastische "Songs from the big chair" kwam tears for fears met dit album. Dat er een andere muziekweg werd ingeslagen met dit album is duidelijk te horen. De heerlijke jaren 80 sound die "Songs from the big chair "had is hier helemaal verdwenen. We krijgen daarvoor een soort Jazz-poprock voor terug.

Ik krijg het gevoel dat Tears for fears een soort "Masterpiece "wilde afleveren met dit album. Waar "I believe " op het al genoemde vorig album nog opviel in positieve zin, verzandt dit album in een hoop gepiel om naar een perfectie neigend album te creeeren.
Gelukkig opent het album wel sterk met Woman in chains. Maar daarna krijgen we in het opvolgende nummer in het tussenstuk al een voorbode voor de rest van het album.
Advice for the young at heart is ook zo'n jazzpoprockliedje wat kant nog wal raakt. Standing on the corner ..... en Swords and knives maken het voor mij niet dragelijker

Wat over blijft is Sowing the seeds of love... Is dat dan zo goed? ...... Nee, nooit begrepen dat dat toen zo'n hit was. Al moet ik wel zeggen dat de clip indrukwekkend was in de stijl van The boy in the bubble van Paul Simon. Het nummer past qua stijl ook niet op dit album.

Sowing The Seeds Of Love heeft wat 60's elementen. Beetje Beatlesachtige structuur, maar dan in een 80's setting. Ik vind het geen verkeerde song.
Wat ik al eerder verkondigde, dit album is wat grootser qua opzet. Ook wel iets te glad, maar het was 1989, en heel veel albums werden daar door ontsiert.
Muzikaal afwisselend, maar ook wel kleurrijk.
Tears For Fears zoekt hier meer de breedte op en probeert wat andere elementen uit.
Badman's Song heeft een beetje een prog/jazzrock achtige insteek.
Al met al een bombastisch album. Niet alles pakt even goed uit, maar als totaalplaatje heel redelijk m.i .

Voor mijn gevoel springt dit album van de hak op de tak.
Die jazzy invloeden vind ik misplaatst, ze zijn het sterkst als ze compacte popsongs maken of kille wave (het debuut).
Toch staan er mooie dingen op, jammer dat de opener meteen al het hoogtepunt is.
Die andere 2 singles zijn O.K en de rest beklijft niet echt alhoewel volgens mij "Year of the Knife" lekker stevig is.

Was destijds qua produktie kosten een van de duurste albums ooit (meer als 1 miljoen pond), zal hem weer eens draaien om te kijken wat nog meer de moeite waard is.

Gelukkig dat de opener het hoogtepunt is. Kunnen we hem daarna direct uitzetten, Toch Lonesome crow

Wow.

Wat kan het gevoel dat een plaat bij iemand brengt toch verschillen per mens.

Ik geef deze plaat al meer dan 20 jaar lang de volle score.

Echt elk element klopt. De instrumentatie, de warmte, de zang, de lengte van de songs. En misschien wel één van de mooiste afsluitende songs die ik ken.

@ Heer Hendrik

Heb hem aandachtig geluisterd en valt me toch mee.
Vanaf track 5 wordt het een mooi coherent geheel en alleen track 2 "Bad Man's Song" is irritant.
Daarin zitten vooral misplaatste jazzy stukjes en de song duurt veel te lang en klinkt te gemaakt en overgeproduceerd.

Luister hem eens vanaf track 5 al liggende op de bank met de gordijnen dicht, toch wel erg goed gedaan en zo sfeervol.

Een goede tip sla ik nooit in de wind Lonesome crow.

Ik heb hem van het weekeind beluisterd en toen kwam ik tot de conclusie wat in mijn vorige post stond. Maar ik ga binnenkort de cd opzetten vanaf 5 en kijken of ik van mijn mening verander

Ik vrees eerder dat jouw waardering dan nog lager wordt. De nummers 1, 3 en 4 vind ik toch echt wel de beste songs van dit voor mij nog steeds uitstekend album van Tears for Fears.

Leuk dat de discussie bij dit album is heropend. Ik heb dit album inmiddels 50x afgespeeld door de jaren heen. Tevens is dit album de aanleiding voor verdere verdieping in oudere popmuziek geweest. Mijn review hieronder gaat over hoe ik het album nú ervaar.

Het opent met het mooiste duet dat ik ooit heb gehoord, Woman in Chains, een ballad die ik al jaren als mijn favoriete song aller tijden beschouw. Steevast op nummer 1. Kwaliteitspopmuziek zoals god het bedoeld heeft. Mooie stemmen, zangmelodie, samenspel, akkoorden, opbouw, climax, subtiele accentjes. Alles klopt aan dit lied.

Bad Man’s Song is soms wel prettig, maar het is niet meer dan een te lang en kaal intermezzo. Jazz invloeden zijn duidelijk hoorbaar, care. Best wel een filler.

Dan komen we bij de hit Sowing the seeds of love, waarvan ik totaal niet begrijp waarom het nog betrekkelijk lang in de hitparades heeft gestaan. Het arrangement klopt helemaal, maar ik vind het hele uithaaltje sowing the seeds of love, the seeds of love, the seeds of love een karig lelijk melodietje hebben wat min of meer het hele nummer verpest. Dit geldt eigenlijk ook voor het 7e nummer van het album, this is the year of the Knife. Doe mij maar het gladde Advice for the Young at heart, dat lied heeft een mooie bridge en refrein.

Vanaf Standing on the Corner ga je een reeks liedjes voorbij die fijn zijn voor in de huiskamer, iets met de tag Chamber Pop enzo... Toch springt er van deze vier één bovenuit wat mij betreft en dat is Swords & Knives. De lange zangnoten zijn mooi, net als de huilende gitaar en ook dat kitscherige saxofoontje ter ondersteuning vind ik prima. Het mooiste stuk is dat vanaf 2:30 - 4:30, met de gitaarsolo. Het nummer sluit weer rustig af door terug te gaan naar waar het mee begon.

Kwaliteits chamber pop met een licht progressief randje

Een mooie 8½

3 en 4 zijn best goed, ik vind het soms een beetje queen meets peter gabriel...ik weet niet waarom. De rest is niet mijn ding.

Queen meets Peter Gabriel Heb jij toevallig niet naar een ander album geluisterd?

toevallig niet, ik bedoel de opbouw van de muziek kwa complexiteit.
Er zit veel intrumentatie in met belletjes en dingen...
Ik zat al te denken toen ik het neer zette dit gaat niemand begrijpen hahaha

Het is een qua produktie rijk album. Voller en kleurrijker. Veel zorg aan besteed ook.
Maar daardoor is het nog geen meesterwerk.
Badman's Song is inderdaad een wat te lang durend stuk. Live is het beter te behappen vind ik.
Op een album als deze valt het uit de toon.
Woman In Chains( met een geweldige Oletta Adams trouwens) is een prachtig dragend stuk.
Ik vind overigens wel dat Tears For Fears op deze plaat warmer klinkt dan voorheen.
MInder mechanisch.

Nogmaals opgezet en echt gelet op de punten die hier op de site besproken zijn..

Ik blijf het edelkitsch vinden met echt als positieve uitzindering Woman in chains. .. De rest is niet aan mij besteed.