Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003)

Hehe, toen ik hem kocht zaten de brandende bomen ook aan de voorkant...

hey, ik had dan ook. Ik dacht echt dat het een andere versie van de cover was

Uiteindelijk heb ik besloten om deze ook maar een plekje in mijn top 10 te gunnen; het blijft toch één van de hoogtepunten van de postrock-muziek.

Favorieten zijn het eerste, tweede en laatste nummer, maar in feite zijn alle vijf nummers hoogtepunten op zich. Met name The Only Moment We Were Alone vind ik fenomaal, met een overweldigende ontknoping die me keer op keer kippenvel weet te bezorgen. 5*

Ik heb hem nu helemaal bij elkaar gesprokkeld.. hoewel ik het eerste nummer nog steeds het beste vind moet ik zeggen dat dit gewoon een waanzinnig goed album vind... alle nummers hebben iets wat maar eeuwig en oneindig door kan gaan.. ik zat er eerst nog niet helemaal in maar na een groot aantal luisterbeurten kan ik dit nu gewoon opzetten en blijven wegdromen, zo erg wegdromen dat ik het neit eens meer bijhoud..

Hoe moet ik nou straks mijn favoriete nummers gaan noemen als ik ze niet eens kan onderscheiden, voor mijn gevoel blijven ze alleen maar achter elkaar doorlopen met een schitterende opbouw in en tussen de nummers door.. nja in ieder geval First Breath maar een favoriet noemen.. de anderen zijn in ieder egval ook erg mooi maar de opener is de enige waarbij ik echt de naam bij het nummer onthoud, zoals ik bij Those who.. dat ook heb met With Tired Minds...

Dus eigenlijk maar 1 favoriet nummer en in ieder geval een 4 voor de eerste EitS die ik beoordeel..

Nu maar hopen dat ze morgen in Paradiso nog iets extra's kunnen toevoegen

Ik kan geen genoeg krijgen van dit album! Beeldschone melodieën, met op de achtergrond de marcherende drums en de subtiele en overweldigende gitaarpartijen maken dit zo'n intens album. Melancholische positiviteit. Your Hand in Mine is mijn favoriet.

In zijn geheel een fantastisch album! Ik kan hier alleen maar 5* voor geven. "The only moment we were alone" is mijn persoonlijke favoriet op dit album, maar de rest moet niet veel onderdoen. Voor mij de beste Eits tot dusver.

Een album om helemaal stil te worden, maar toch intens genoeg om je bij momenten aan je zetel vast te kluisteren...heerlijk melodieus en het levende bewijs dat goede zangpartijen helemaal niet noodzakelijk zijn om een juweeltje van een album ineen te knutselen.

Postrock plaat nummer 3 voor mij. Explosions in the sky, veel positiefs over gehoord. Het intro van First Breath After Coma is ieder geval weer heerlijk hypnotischerd. Geen stoerdoenerij als ik heb violen en doedelzakken als bij God Speed You Black Empor! maar gewoon de basis instrumenten die een nu al bijzonder mooie soundscape neerzetten. Mooie opstapeling van gitaargeluiden en het is genieten. Alle instrumenten sterven weg en de gitaar komt alleen terug, al snel ondersteunt door een dromig geluid. Hypnotiserend trekt het me steeds verder in de plaat. Echo's en drums. Rustgevend is het woord dat hier bij mij opkomt. Waar voor mij de eerste track van F# A# Infinity te veel bombast was vindt ik dit gewoon schitterend. En nu ga ik Godspeed er niet meer bijhalen. Noise gaat langzaam over de gitaar heen en einde van deze Coma.

Iets dat klinkt als mokerslagen opent met de welbekende gitaar The Only Moment We Were Alone. Weer de gitaren en dan de volle hap in een keer maar het blijft gelukkig rustig. De drums ondersteunen dit door een rustig doordenderende ritme mee te geven. En weer een echoënde gitaar, snel versterkt door nog een gitaar. Misschien zijn de andere twee platen op spanning gebouwd, deze niet. Hier kan de muziek met gemak zonder spanning. Want waar hebben soundscapes zo mooi geklonken. Ik beging met mij voet zachtjes mee te tikken als er een soort militair geroffel op de achtergrond komt. Tijd gaat snel zo. Een kleine uitbarsting maar snel wordt het weer rustig. Die is een van de toppunten van mooiheid, geen spanning gewoon rust en genieten van de briljante gitaarlijnen die je voor gescholtet krijgt. Een grote uitbarsting en een flinke tempowisseling als gevolg laten het nummer toch in snelheid eindigen. Feeback en muren van geluid stapelen zich op en draaien maar door en door.

Six Days At The Bottom Of The Ocean open met een dromige gitaar. Rust, ontzettend mooie rust. Totaal hypnotiserend komt er een versnelling en de gitaren gaan wat harder klinken. En weer terug naar het oude tempo met een klingelde gitaar erover. Een soort brommend geluid komt in de achtergrond en eindigt snel wanneer de twee gitaren rustig door blijven gaan. Dan doemt hij om de klokslag weer op als een knal. De tweede gitaar is te sterk afgesteld nu en klinkt als een soort brommend geluid. En weer die door jengelende gitaar. Er komt wat spanning in maar niet al te veel, dat zal de muziek alleen verkeerd doen.

Memorial. Een piepende hoge toon vult de eerste minuut en dan komt er weer rustig een gitaar in. Het roept nu wat herinneringen op naar eerdere Radiohead in eens. Langzaam sterven de gitaren weg en blijft de zware bas over die al weer snel wordt vergezelt met een gitaar. En het wordt weer wat sneller, slint achting. For Dinner..., in die richting maar dan compleet anders maar het voelt wel zo. Een versnelling weer die snel over is, maar een klein spanningveld blijft in de lucht hangen. Rust weer en het gaat langzaam naar de laatste track. Maar weer een uitbarsting en een flinke. Alles wordt nog uit de kast getrokken voor een laatste nummer. Hebben ze alle recht voor als je ziet wat ze hier voor hebben opgebouwd.

Your Hand In Mine heeft weer een rustige opening, en de mooiste van de plaat. En weer het bekende gitaar erbij en drums. Versnelling, rust. Ogen dicht en genieten. Gewoon genieten tot het einde.

Waar Explosions In The Sky voor eenvoud kiest gaat Godspeed! voor een heel bombastische stijl. Dit is meer voor mij Post-Rock, soundscapes zonder dat je koppijn van krijgt. Slint heeft ze ook, maar deze instrumentale band brengt ze op een hoger niveau. Maar slint is toch 10* keer beter. Maar deze plaat is ook gewoon geweldig. Eigenlijk moet ik er een vier voor geven, maar dan staat hij gelijk met F# A# Infinty dus een verdienen 0,5 erbij.

4,5

Er is slechts één album wat meer los bij me kan maken dan deze, en dat is Marbles, die nu dan eindelijk een waardige tegenstander heeft gekregen. Wat een emoties, prachtige uitbarstingen en de mooiste werelden gaan voor je open. Misschien niet het meest technische en orginele wat je in je leven zal horen, het is wel ongelooflijk mooi. Eerste twee mijn favorieten, maar dat laatste nummer mag ook genoemd worden, meer dan perfecte afsluiter. In tijden niet zo overweldigd geweest door een plaat.

your hand in mine.....

Ik ben nog altijd in de ban van deze plaat, ondanks dat er gewoon twee nóg betere albums bleken te bestaan, echter wordt deze plaat ook per luisterbeurt mooier en mooier. Steeds meer emoties komen los, de overweldigende gitaarlijnen worden alsmaar hemelser. Dit is echt puur gevoel, dus onder woorden brengen wordt hier vrij moeilijk, en zal mij waarschijnlijk ook nooit echt lukken. Het woord wat mij wel altijd te boven schiet is: Intens. Wat een ongelooflijke beleving, keer op keer... Mooiste moment hier zit voor mij na ongeveer 2:30 in 'Your Hand in Mine'. Mijn mooiste moment der muziek. Beste nummers zijn voor mij echter nog steeds de eerste twee.

Heerlijk, wat een emotie en hypnose als je deze plaat opzet. Ben er nou al tijden helemaal weg van, kan deze dan ook absoluut aanraden.

er zijn weinig platen ( of het moet - mono - zijn ) in het gerne, die mooier zijn als deze.

Einsame Spitze zouden ze in Duitsland zeggen. En live is dit onbeschrijflijk. Enige CD waarbij ik tot nu toe geen favoriete tracks wil kiezen

Hoge verwachtingen!!
Vanuit de diverse Oceansize en Sigur Ros fora ben ik hier naar toe verwezen en toen ik zag wie hier allemaal lyrische berichten achter laten ben ik er maar eens even goed voor gaan zitten....
Maarrrrr.....
Waar Oceansize wel eens een keer lekker de beuk er in gooit en zeer dynamische muziekstukken opvoert en waar Sigur Ros een ongelofelijke sfeer weet neer te zetten ontlokt deze plaat me na twee keer luisteren een erg diepe *gaaaaap*.
Het pielt en tokkelt maar aan en telkens als je denkt dat er iets van spanning aan komt of misschien net even een onverwachte wending dan sterft het geluid weer weg...
Ik begrijp dat velen dit fantastisch vinden. Ik zie het alleen maar als een plaat waar ik vroeger prima mijn huiswerk op had kunnen maken (wel muziek maar geen afleiding...)

Deze komt steeds dichter bij de top250, helaas. Steeds meer mensen hebben deze in hun top10, helaas. Dit was juist het plaatje dat ik zo koesterde, dat als mijn plaatje aanvoelde, nu dauwt iedere eendaagse user hem er wel bij lijkt 't, helaas. Zo erg vond ik het allemaal dat ik 'm zelfs uit m'n top3 gooide, waar hij als sinds oktober in stond, en zelfs verlaagde naar 4,5*. Wat een domme redenen toch eigenlijk, concludeer ik nu ik dit weer luister. Explosions in the Sky heeft hier simpelweg een van de emotioneelste, meeslependste, intenste, spannendste en best opgebouwde platen ooit afgeleverd, met een stel van de mooiste melodieën op Aarde.

Laat ik gelijk met de deur in huis vallen. Het thema van deze plaat is duidelijk de liefde, neem de titels als The Only Moment We Were Alone, of Your Hand in Mine bijvoorbeeld. Nou moet ik eerlijk bekennen, ik heb nog altijd niet echt ervaring in desbetreffende thema, bijna wel, al ben ik destijds ietwat dom geweest daarmee, maar als het (niet 'het', je weet wel) zo zou klinken, dan zal het ongetwijfeld best wel mooi zijn.


First Breath After Coma is nog niet gelijk de essentie van deze plaat. Ik zie dit meer als het ontstaan van het leven. De eerste tonen zijn de eerste ademen, de bas en de gitaar die later aan het geheel worden toegevoegd zijn de emoties die opkomen bij het geheel van de geboorte van het nieuwe leven, en vanaf daar wordt dit nummer alsmaar mooier. Het kind groeit op, maakt van alles mee, goed of fout, maar uiteindelijk komt alles dan goed, zij het wel in een eruptie, die op een aparte maar perfecte manier wordt ingezet. De hoop die dit nummer uitstraalt is bijna ongekend.

Het nummer wat nog in de ruis van het vorige nummer volgt heb ik inmiddels omgedoopt tot mooiste nummer van deze plaat. The Only Moment We Were Alone zet dan zijn werkelijke thema in van The Earth is Not a Cold Dead Place, en verteld deze op prachtige wijze voor 10:14 minuten. Vooral dat stuk wat rond de drie minuten begint is van magische schoonheid. Alles loopt dan nog van een lije dakkie, maar dan wordt de muziek ineens vrij kaal, om uit het niets de bekende uitbarsting naar ons toe te blazen.

In het volgende nummer, Six Days at the Bottom of Ocean lijkt er dan iets mis te zijn gelopen in het verhaal. De eerste gitaar melodieën laten blijken dat dit iets is waar we spijt van moeten hebben. Uiteindelijk wordt het zelfs doodstil, maar dit nummer kent vooral mijn waardering door zijn spanning, want die is om te snijden.

Het hieropvolgende Memorial is een nummer dat ik nog altijd een stuk minder vind dan de rest. Hoewel ook dit er lekker inhakt, en erg mooi is, vooral die hoge tonen aan het begin vind ik prachtig, voel ik niet de emoties opborrelen die het voorafgaande en nog komende wel oproepen.

Dus, het laatste nummer, Your Hand in Mine, verschaft weer duidelijkheid. Liefde klonk nog nooit zo mooi als hier, de door mij al genoemde melodie die rond 2:40 begint kent zijn weerga niet. Dit is het enige stukje muziek, tesamen met Sigur Rós, dat mij onmeetbaar diep in mijn ziel weet te raken. Stiekem denk ik weer aan het feit hoe dom ik wel niet ben geweest that one faithful day, zoals ze dat in het Engels als het goed is zeggen...


Zo heb ik dan toch nog een beetje meer kunnen schrijven over The Earth is Not a Cold Dead Place. Een plaat waarmee ik nu niet meer rare dingen ga doen hoop ik. Al moet ik me weer inhouden, zie dat er weer een eendaagse user hem in z'n top heeft gedauwd. Ik ga maar gelijk weer deze plaat luisteren...

Wat een geniaal betoog maar wat een vreemde beweegredenen heb jij Basketballerke... Waarom in vredesnaam je stem verlagen "omdat anderen de plaat nu ook ontdekt hebben"..??

Niet zozeer omdat anderen hem ontdekken, maar dat hij zo dicht bij de top250 kwam, waar deze wat mij betrefd helemaal niet thuishoort. Ben bijvoorbeeld, om een andere plaat te noemen, enorm opgelucht dat Talk Talk met Spirit er bijvoorbeeld ook niet meer instaat, hoort daar gewoon niet. Ik geef toe, het zijn kul redenen.

Maar waarom hoort deze plaat daar dan niet?

Tja, als ik dat nou kon uitleggen. Is denk ik vooral een gevoelsmatig iets. Of toch, denk dat het vooral te maken heeft met dat zijn uniekheid een beetje verloren gaat bij een top plaats naar mijn gevoel. Maar goed, mij hoor je hier nu niet meer..

Ach, op zich herken ik het gevoel eigenlijk ook wel een beetje nu Robyn zo op grote schaal aan het doorbreken is... Twee jaar geleden zat ik al stiekum te genieten van Handle Me (dat nu pas in de Top 40 staat...)

Laatst herontdekte ik de voorganger van deze plaat opnieuw. Ik werd helemaal meegesleept in dat spektakelstuk met die fantastische dynamiek. Bij deze plaat mis ik dat toch wel heel erg. Het is soms erg mooi, maar vaak genoeg is het ronduit saai met een boel getokkel en gepiel waar niets uitkomt. Toch is het soms erg aangenaam om te luisteren, dus 3,5* kan ik er wel aan kwijt.

Slowchat . Volgens mij was elk bericht hier serieus bedoeld, ook dat van mij.

Mate van serieusheid lijkt me nu niet bepaald het criterium. "Ik ook" voegt niets toe, dat weet je zelf ook.
Misschien dat 'slowchat' niet helemaal de juiste term is, maar dat terzijde.

Ik weet nog niet echt wat ik van dit album moet denken. Ik heb hem gekocht, maar luister hem de laatste tijd toch niet zo vaak. Ik krijg er in elk geval niet echt kippenvel van (nou ja dat krijg ik nooit van muziek, tenzij het heel koud is ), of iets wat daar in de buurt komt. Verder wel aangename muziek, maar ik geloof dat ik alleen maar gitaren+drums toch een beetje karig vind. Het vollere geluid van bijvoorbeeld Mono spreekt me dan toch wat meer aan. Toch vind ik het wel een bijzonder album... Twijfel alom, dat is wel duidelijk. Ik maak er voorlopig maar 3,5* van; wordt misschien hoger als ik er vaker en intenser naar luister.

Nee ik maak er toch 4* van.

Maar dan krijg je het dus nog steeds niet van de muziek, maar van de kou
Ik vind de opener hier toch wel een *vuil woord-alert* kippenvelmoment. Prachtige opening met warme klanken.

Dat klopt. Ik merk het overigens wel als muziek me raakt, alleen komt er dan geen kippenvel op m'n arm. Maarja misschien ben ik daar te nuchter voor. Ik barst bijvoorbeeld ook niet in huilen uit als ik naar het laatste nummer van dit album luister (komt misschien nog ).