Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003)

GY! BE heb ik al geprobeerd, vond ik eigenlijk redelijk saai. A Silver Mount Zion zal ik nog gaan proberen.

Ontopic: De climax van Memorial!

Als ik dit album in één woord moest beschrijven zou het makkelijk zijn. Dit album is hoop. Hoop op een betere wereld en leven.

Bij First Breath After Coma ben ik meteen al betoverd. Een persoon die ontwaakt uit coma en de wereld om zich bekijkt met wat vervreemding, maar ook fascinatie. Ongelooflijk emotie en -sfeervol.
Het einde is schitterend, maar vooral de opbouw ernaar is klasse.

Met de noise van het einde van het vorige nummer begint The Only Moment We Were Alone. Een tweeling die na een lange tijd geboren wordt. De ene dood, de andere levend. De ene groeit op, de andere niet. Veel emotioneler - in de goede zin van het woord - dan dit kan muziek niet worden. Van het prachtige beginmelodietje tot de hemeltergend mooie climax, dit nummer is één van de beste die ik ooit gehoord heb.

Six Days At The Bottom of the Ocean is afgesloten leven. Hoop op redding die langzaam omslaat in verbittering. Één van de rustigere nummers, maar daarom niet een van de slechtere. En het drumwerk is fantastisch, maar dat is iets van deze hele plaat.

De titels van dit album zijn goed gekozen. Dat bewijst Memorial maar weer. Een nagedachtenis aan een overledene. Een nieuw begin. Het gitaarmelodietje dat met verschillende variaties wordt gespeeld is mooi, de climax is prachtig.

Iedereen is erg enthousiast over Your Hand In Mine. Dat ben ik niet. Waar de vorige nummers bijzonder sterke beelden in me opriepen, is dit nummer wat saai. Ook jammer dat Your Hand In Mine niet echt ergens naartoe lijkt te werken. Goed samenspel tussen de gitaren, dat wel.

Wat ook zo knap is aan dit album, is dat het zonder teksten en met maar 3 verschillende instrumenten toch zo'n sterke sfeer en beeld bij me weet op te roepen. Wat de meeste bands mét zanger nog niet eens lukt, lukt Explosions in the Sky wel. Een hele ruime 4,5*, net geen 5* door Your Hand In Mine.

Heel mooi bericht hoi123. Enorm oprechte bespreking die je ter berde gaf.
Was al een gehele tijd geleden dat ik em nog eens beluisterde en vond het opvallend dat je de warme klanken van " your hand in mine " de minste vond.

Je kan het zien als een nieuwe start naar iets wat "ie" zelf niet weet. Voor hemzelf lijkt het nergens naartoe te gaan maar het geloof en de warmte van emzelf zit vervat in dit lied.
De stille warme emotionele kracht om een nieuwe start te maken na een verlies.
Dat is saai , dat is kalm , maar met innerlijke kracht diep pijnzend in jezelf moet je vooruit.
your hand in mind kan een fictief hand zijn die je omsluit en die je ooit kan vinden.
Indien je zo je beeld kan vormen dat het een warm beeld van hoop is om vooruit te raken. Dan is dat goed.

Deze wereld is ondanks alles geen " koude dode plaats" .
Daar draait het om ...

Iemand maakt zich klaar om na grote gekwetstheid terug op te staan... Die dikke schulp die je hebt opgebouwd door de jaren heen op een moment afwerpen en je kwetsbaar opstellen naar iets wat volgen zal...
Zie het zo.

take care hoi

Bedankt

En jouw beeld van het nummer is mooi beschreven, ik ga hem straks nog een keer luisteren met die gedachte in m'n achterhoofd.

Hier krijg ik altijd (negatieve) kriebels van .

Daarom geef je dit album maar 3*.

Nha, staat los van het album, maar dat vind ik echt van die hippie-achtige kul die in principe niks te maken heeft met een muziekalbum . En de opvolger van dit album staat op 5* bij mij .

Weet ik, maar dat gevoel krijg ik toch heel sterk als ik dit album beluister. En dan schrijf ik dat ook op in een recensie.

En ik heb korte haren.

Dit is een prachtige plaat, maar voor mij is hij nu nog niet meer als 4 * waard. De melodiën zijn ontzettend mooi, maar wat ik mis zijn toch denk ik vocalen. Voor mij is het heel belangrijk, dat je emotie en gevoel terug kunt horen in muziek, maar goed bij Post-Rock is dit natuurlijk niet noodzakelijk.

Nog voordat ik dit album voor het eerst beluisterd had vroeg ik mezelf al af, muziek zonder vocalen? Dat klinkt toch niet, vocalen zijn juist zo belangrijk en onmisbaar. Dat waren mijn gedachten een aantal jaren geleden totdat ik daadwerkelijk dit album ging beluisteren. Daardoor ben ik tot de conclusie dat vocalen niet noodzakelijk zijn omdat Explosions zo veel gevoel in hun muziek legt dat je het niet eens mist. Zeker als je de band live aan het werk gezien hebt weet je zeker.

Geen emotie in The Earth Is Not A Cold Dead Place? Dit hele album is één brok emotie! Luister eens naar The Only Moment We Were Alone, en verklaar dan dat er geen emotie inzit. Maargoed, het bekende ''smaken verschillen'' is hier alweer van toepassing.

Ik denk ook dat er genoeg mensen zijn die weleens vochtige ogen hebben gehad tijdens het beluisteren van dit album, waaronder ikzelf.

Zoals ik al zei ik vind het een prachtig album, maar ik voelen dat ze echt de boodschap menen die het liedje meegeeft, dat gebeurt niet. Ik snap natuurlijk dat het ontzettend lastig is om een boodschap te geven instrumentaal en daarom voel ik er ook minder bij, jammer.

Zo lastig is dat niet hoor, luister maar eens naar de voorganger van dit album. Ook instrumentaal, maar het roept bij mij meer emotie op dan bij 99% van de albums waar wel vocalen opstaan... Eigenlijk vind ik dat de emotie bij postrockbands als EitS in behoorlijk hapklare brokken wordt voorgeschoteld, maar goed...

Ik had eigenlijk niets anders verwacht: ook deze plaat van Explosions in the Sky valt prima in de smaak. Hoe weinig, veel kan zijn, zo zou ik The Earth Is Not a Cold Dead Place het liefst willen omschrijven. Sfeer speelt een belangrijke rol en voorziet de plaat van een achtbaan emoties: het ene moment heldere opklaringen om vervolgens het laatste beetje hoop weg te zien trekken.

Ik vind dat het grote minpunt van de albums van EitS pas na een heleboel keer luisteren boven komt drijven. De eerste keren is het allemaal zo emotioneel en krachtig, maar elke keer luisteren wordt dit minder. Ik zou mezelf nu EitS-moe kunnen noemen, ook al heb ik er al een hele tijd niet naar geluisterd, toch heb ik er helemaal geen zin in om hem aan te zetten. Ik denk dat de scores die ik hier en bij hun andere albums heb staan nog wel wat meer gaan zakken, deze vier sterren kan ik voor mezelf eigenlijk nauwelijks meer verdedigen.

Ik zie dat Memorial de minste stemmen heeft gekregen, maar die vind ik toch verreweg de mooiste. Dankzij Friday Night Lights bij deze band terechtgekomen en wat ongelofelijk mooi. De nummers puilen uit van de sfeer, een simpel gitaargeluidje roept al van alles in je op. Geweldig.

5.0*

Prachtige muziek. Ervoor draaide ik al Ágætis Byrjun en deze pastte perfect daarna. Het was net alsof ik dezelfde plaat nog op had staan.

De eerste 3 titels zijn trouwens ook prachtig.

Dan kun jij me vast vertellen welke emoties bij dit album horen, ik ben er nl. nog niet achter.

Misschien is het kunnen benoemen van emoties iets dat bij de leeftijd hoort? Wat ik hier bv. in hoor is hoop, liefde, verdriet, etc.

Goh, 3 totaal verschillende emoties en dan ook nog etc. erachter zetten. Had dan gewoon verwezen naar de wikipediapagina van emoties. Niet dat ik een gedetailleerde beschrijving per seconde wil, maar je hebt toch wel iets specifieker antwoord?

Zelf ervaar ik elk nummer bij iedere luisterbeurt anders en zijn het allesbehalve "hapklare brokken".

Vergeef me mijn cynisme maar, je zegt zo stellig dat jij "dit album wel even doorgrond" (daar komt het in ieder geval op neer). En ik ben zeer benieuwd hoe dan. Wellicht dat het mij ook lukt.

Ik heb dit album in geen jaren meer geluisterd, dus ik kan het niet heel erg specifiek brengen. Daarbij vind ik deze muziek weinig subtiel, omdat het allemaal zo groots en meeslepend gebracht wordt. Dat bedoelde ik met 'hapklare brokken', de emotie word je als het ware opgedrongen.

Een jaar of 5 (of langer) terug was ik dol op dit soort postrock, maar na een tijdje ging 'het grote gebaar' me vervelen en ben ik wat ingetogener postrock (voorbeeld: Balmorhea - Rivers Arms (2008) gaan waarderen. Eigenlijk ben ik hier gewoon een beetje klaar mee. De albums van EitS heb ik nog wel hooggewaardeerd, maar ik luister er nooit meer naar.

En hoe je dit snel doorgrondt... destijds luisterde ik alles wat los en vast zat in dit straatje, dus dan raak je er wel een beetje in thuis. De eerste postrock die ik luisterde was denk ik Mogwai (hun album Come on die young) en daar moest ik wel even aan wennen. In die tijd was er nog geen mogelijkheid tot downloaden, dus dan word je wel gedwongen een album veel te beluisteren en dan leer je het vanzelf wel kennen.

Ik hoor eigenlijk 5 nummers aan een stuk net hetzelfde, gepingel met sommige drumuitbarstingen. Had meer variatie verwacht of ligt dit nu aan mij :s Ik vind het allemaal afkooksels van Your Hand In Mine, een nummer dat me meteen pakte.

Volgens mij heeft Daan0 het meer over het overbrengen van een boodschap dan het overbrengen van emotie. Zonder teksten is een boodschap overbrengen inderdaad lastig, emotie daarentegen.. Des te meer.

Heb EitS pas net leren kennen, ben er als een kind zo blij mee. Grandioos album waar ik nog niet echt een aantal sterren aan kan geven. Dat het hoog zal worden dat staat vast.

Schitterende muziek.

Your hand in mine

Via de MuMeLadder ben ik achter het nummer The Only Moment We Were Alone gekomen. Daarmee was dit ook mijn eerste echte kennismaking met post-rock. Voor dit album geldt helaas dat dat nummer toch het beste nummer op het album is. De opbouw is werkelijk magistraal en het einde is ongehoord krachtig. De rest van de nummers zijn iets minder, maar ook nog steeds behoorlijk sterk. Duidelijk een band waar ik meer van wil horen, hoewel ik wel het gevoel heb dat het voor zo’n band zeer moeilijk moet zijn om van geluid te veranderen, waardoor de impact dat dit album op mij heeft gehad geleidelijk zal gaan afnemen.

Ik heb al in enkele berichten gelezen dat dit een erg hoopvol album is en daar kan ik mij volledig bij aansluiten. Het eerste deel van First Breath After Coma alleen al is één en al hoop en zelfs vreugde. De titel zegt de rest. Dat doen alle titels eigenlijk. Het is erg leuk om op basis van de titlels en de muziek een verhaal te maken tijdens het beluisteren. Bij elke beluistering is het ook een ander verhaal.

Als ik buiten het openingsnummer nog een andere favoriet moet aanwijzen is het Six Days At The Bodem Of The Ocean, maar eigenlijk is elk nummer goed.

Deze muziek leent zich daar ook heel goed voor. Van sommige nummers is heel makkelijk te achterhalen wat voor verhaal erachter zit, maar bij andere nummers blijft het een beetje gissen. First Breath After Coma spreekt natuurlijk voor zich, maar The Only Moment We Were Alone kan meerdere betekenissen hebben. En Six Days At the Bottom of the Ocean blijft naar mijn idee sowieso een beetje vaag. Eigenlijk vind ik dat wel jammer, omdat ik liever wat meer duidelijkheid heb over de betekenis van de nummers.

Ik vind dat wel leuk. Zoals ik al zei, je kan bij elke luisterbeurt een nieuwe interpretatie hebben.

Vanaf het eerste moment dat ik dit album beluisterde had ik het gevoel: dit gaat een 4-sterrenalbum worden. De eerste twee nummers en de afsluiter zijn heerlijke nummers, maar die twee nummers daartussenin waren toch duidelijk van een lager niveau. Mijn voorspelling leek te gaan kloppen.

Als ik dit album vergelijk met Take Care, Take Care, Take Care (mijn eerste kennismaking met EitS; 4,5*) is dit album toch wat minder goed. De nummers zijn wat moeilijker te doorgronden en lijken minder een geheel te vormen. Desondanks zijn het wel 5 gode nummers (waarvan er 2 iets minder zijn) en dus vier sterren waard.

Vandaag ben ik echter ineens van gedachten veranderd. Met name Six Days at the Bottom of the Ocean heeft daar aan bijgedragen. Je kunt de eenzaamheid bijna voelen en de tranen bijna proeven, zoveel emotie zit er in dat nummer. Memorial blijft dan over als zwakste nummer (maar is nog steeds gewoon een goed nummer) en dus krijgt dit album alsnog 4,5 sterren. Mijn favoriete EitS-album is het niet, maar een mooi album is het zeker!

Live in Utrecht afgelopen maandag:

The Only Moment We Were Alone

Your hand in mine