Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003)

Ik ben zelf ook erg nuchter/rationeel. Maar aan het eind van () van Sigur Rós (na het hele album geluisterd te hebben), of bijv. een plaat van Godspeed You! Black Emperor (het begin van Sleep...!) kan mij - soms, als ik helemaal op ga in de muziek - letterlijk tot tranen roeren. Uiteraard is dat niet 'in huilen uitbarsten'
Maar we gaan offtopic vrees ik

De vergelijking met andere post-rock bands zijn talrijk hier dus daar begin ik maar niet aan (waarom zou je ook, iedere band moet je op zijn eigen plus -en minpunten beoordelen naar mijn idee).

TEisaCDP is het magnum opus van EitS, iedere track is uitstekend van kwaliteit en heeft zijn onvergetelijke momenten. De opening van het album is simpel, maar geeft gelijk kippenvel. EitS weet telkens geweldig de balans tussen opbouwende schoonheid en gitaarexplosies te vinden. Het is allemaal redelijk pretentieloos, gewoon mooie muziek maken. Hoogtepunten zijn voor de eruptie aan het eind van "The Only Moment we were Alone", "Memorial" en het middenstuk van "Your Hand in Mine".

Live is de band ook ijzersterk en de populariteit en genialiteit van dit album is duidelijk hoorbaar. Tijdens hun optreden Mei jongstleden in Vera was bijna de helft van de set tracks van dit album, de afsluiter "The Only Moment we were Alone".

Één van de beste (post-rock) albums aller tijden.

Hier net zo, brandende bomen op de voorkant en hij zat nog in het plastic (€7,50 bij bol.com). Maar als ik hem google zie je toch meestal het plaatje van hier op de site. Een mysterie. Maar goed, nu ga ik luisteren.

edit: op de site van het label staat ook het plaatje van hier, raar dat ze die boekjes achterstevoren in de doosjes stoppen dus.

Wat daalt mijn waardering opeens snel voor wat ooit de beste plaat allertijden was. Dit album schiet me toch ernstig tekort qua pit en intensiteit, en als ze net zo'n spaarzame moment op deze plaat hebben voelt het voor mij gewoon niet meer zo, en verder merk ik ook totaal geen mooie verhalende opbouw ondanks dat de nummers vloeiend in elkaar overlopen. Wel moet ik zeggen dat er nog altijd genoeg prachtige melodieën langskomen, en dat met Your Hand in Mine nog altijd de beste EitS track hierop staat.

Dat plaatje wordt ook gebruikt voor de hoezen van de LPs. De brandende bomen is voor de LP met alleen Your Hand in Mine.
De cover zoals hij hier wordt gebruikt is ook de echte cover van vinyl versie.

Was wellicht even de weg kwijt. Echter, het grootste probleem toen ik dit schreef was het feit dat deze plaat zijn verhaal, essentie, voor mij kwijt was geraakt. Zonder houd je nog een mooie plaat over, maar weet deze me simpelweg niet te ontroeren, ondanks het feit dat de melodieën alles in zich hebben om dat te doen. Zonder een betekenis blijft voor mij helaas weinig over bij deze plaat.

Zijn betekenis heeft hij echter terug, waarbij komt dat ik inmiddels ook weet voor welk jaargetijde deze plaat gevoelig is. De herfst, waarin ik deze plaat overigens ook een jaar geleden ontdekte. The Earth Is Not a Cold Dead Place vormt een prachtig warm deken voor de koude dagen. Conclusie is dat deze plaat met deze elementen een favoriet voor het leven is, anders niet. Voor nu dus weer wel.

Hum, ik houd van post rock, maar eerlijk gezegd komt Explosions in the Sky een beetje op me over als nietszeggend gepingel.
Nog maar eens wat vaker luisteren dan, want zo'n gemiddelde staat er natuurlijk niet voor niets.

The Only Moment We Were Alone zit in de trailer van de (nieuwe) film Australia met oa Nicole Kidman. Hoorde hem gisteren in de bioscoop maar kon eerst niet plaatsen welk nummer van EITS het was, vanmorgen wel

Inderdaad, ik zag de trailer onlangs ook. Ik ben altijd huiverig als favoriete nummers van me in films gebruikt worden, meestal is het voor mijn gevoel niet op de juiste manier gedaan (denk aan Godspeed in 28 Days Later).

Beter laat dan nooit. Explosions in the Sky heb ik spijtig genoeg pas dit jaar toegevoegd aan mijn post-rock collectie. Te beginnen met dit album.

Godspeed You! Black Emperor draaide ik jarenlang als intro op het najaar. Explosions in the Sky is zeker niet te vergelijken met GYBE, maar daarom nog niet minder als soundtrack van de donkere dagen van het jaar.

Het duurde even voordat ik ook de nummers voorafgaand aan Your Hand In Mine kon waarderen, maar wat mij betreft is The Earth Is Not a Cold Dead Place één van de beste post-rock albums ooit gemaakt. Echt een plaat om enkel naar te luisteren terwijl je alle andere zintuigen uitschakeld.

Hoewel ik er in rolde met Your Hand In Mine, ben ik steeds meer gaan houden van de eerste drie nummer. Oplopend in schoonheid en uitmondend in een hoogtepunt met Six Days at the Bottom of the Ocean. Wat een geweldig nummer is dat. Jammer dat het 6 dagen op de oceaanbodem zijn en niet 7.

Ook voor mij is Explosions in the Sky de nieuwste aanwinst in mijn nog niet al te grote post-rock discotheek. Via een vriend achter deze muziek gekomen nadat ik hem had aangestoken met het post-rock virus. Maar wat een muziek zeg! Heerlijke opbouw telkens weer. Mooie, maar niet overdreven, climaxen. Het repetitief element valt best mee bij deze band, ze wisselen heel vaak van melodie, wat de lange tracks interessant houden, ook zonder de aanwezigheid van trompetten, violen of weet ik wat voor instrument. Dit is gewoon een standaard rock band qua opstelling. Vooral de drummer doet uitstekend werk, maar de rest van de band doet ook uitstekend werk. Daarnaast een compliment aan de prachtige titels. Ze hebben genoeg emotionele lading om zonder tekst toch een verhaal op gang te krijgen in mijn gedachten. "The Only Moment We Were Alone" is duidelijk het mooiste nummer. Engelachtig mooi. Doet me ook echt aan een romance denken. En dan net als je denkt dat we over het hoogtepunt heen zijn na 7.30, komt daar nog een iets grotere berg uit de mist. Echt briljant gewoon.

Dikke 4.5* voor deze.

V

FANTASTISCH album van de heren! Explodeert eigenlijk nergens echt, zo mooi! First breath after coma die gitaar en drums rond 4 minunten in het nummer! WAT HEERLIJK

Explosions in the Sky zijn mijn nieuwe liefde. Mijn warmhouders in de koude maanden. Ik vind dat ik sinds de ontdekking van Sigur Ros toch al behoorlijk wat ervaring heb opgedaan met post-rock bands. Bands die een veel grootser geluid hebben. Bands die een veel groter arsenaal aan instrumenten gebruiken en veel meer bijzaken proberen te bedenken bij hun muziek. EITS is niet zo. Dit is gewoon pure muziek, geen politieke boodschappen, geen kritiek op wat of wie dan ook. Hun muziek roept romantische gevoelens bij mij op. Plaatjes van romances. Van een omhelzing tegen een ondergaande zon. Van een speciaal plekje waar alleen 'jij en ik' vanaf weten. Wanneer ik naar EITS luister bekruipt mij een gevoel van berusting, acceptatie. Alles is zoals het is. En het volgende moment kan het weer volledig anders zijn. Dat is de instelling waarmee je naar deze muziek moet luisteren. En zo niet dan verandert je instelling tijdens het luisteren wel.

The Earth Is Not a Cold Dead Place. Zo simpel is het. In een tijd waarin er zoveel onheil op de loer lijkt te liggen is dit een prachtige titel. Een hoopvol bericht. Iets wat we allemaal wel weten, maar toch net iets vaker moeten beseffen. Dat is volgens mij de boodschap van EITS. De wereld is, ondanks alle troep, nog steeds prachtig, en zal het ook altijd blijven. Want het blijft toch een uiterst apart experiment, dat leven op aarde. Hoe het ook uitpakt, een tuin van Eden of een nuclear wasteland, het zal een kunstwerk zijn.

First Breath After Coma. Ook al zo'n tot de verbeelding sprekende titel. We denken allemaal aan wakker worden, of aan boven water komen. Want hoeveel van ons hebben er echt in een coma gelegen? Toch is het makkelijk en eigenlijk ook best leuk om het voor je te zien. Want wat is het mooier dan het leven weer hervatten? Het nummer lijkt zich ook een beetje aan te passen aan deze titel, of was het andersom? Men begint heel voorzichtig. Een enkele gitaar die een enkele snaar aanslaat. Maar langzaam wordt hij (of zij) wakker en doen de zintuigen weer verslag van alles wat er gebeurt in de omgeving. Let ook op het kloppende hart na ongeveer 1.5 minuten heel duidelijk te horen. Daarna is het vreugd. Een beetje ingetogen nog, dat wel. Maar wat wil je, als je net uit een coma komt?

The Only Moment We Were Alone. Als er iemand een mooiere titel kent, hoor ik het graag. Niets kan mij meer aanspreken dan dit. Zo prachtig. Zo eenvoudig. Maar toch is het iets wat iedereen wel wil. Alleen zijn met, vul zelf maar in. Even eerlijk tegen elkaar. Even geen sociale druk. Of gewoon heerlijk knuffelen, vrijen. Of misschien de waarheid vertellen? Dit nummer werkt toe naar een geweldige climax die ieder haartje op mijn rug activeert. Maar daarvoor komen er zulke oorstrelende melodieën voorbij dat ik niets anders kan zeggen als: Wow! Ik weet dan ook zeker dat dit over liefde gaat. Vergeet alle andere opties die ik noemde. Dit gaat over pure liefde. Maar waar? Op een plaats waar we helemaal alleen kunnen zijn. Ik denk ergens in mijn geest.

Six Days at the Bottom of the Ocean. Het nummer begint treurig. Het beschrijft met haar klanken het martelaarschap. De persoon die zes dagen om de bodem van de oceaan doorbrengt doet dit omdat hij overtuigt is dat hij hiermee iets, of alles, zal verbeteren. Misschien is het een moment van tot inkeer komen? Of een moment voor zelf reflectie. Nadat de eerste drums in komen zetten voel ik een lichte frustratie. Een soort 'waarom ik' gevoel. En dan is het weer zo goed als stil. Hulpeloosheid. Een tijdje blijven we liggen, naast de martelaar. Dan ineens bemerk ik een kleine verandering in de melodie. Een ingeving. Een stoot adrenaline die onze naamloze held nieuwe moed geeft. Dan gaat de strijd verder. Na zeven minuten wordt het duidelijk. We zijn aan de winnende hand. De oplossing is gevonden. En nu zwemmen. Zwemmen richting oppervlak. Voordat het te laat is...

Memorial. Dit nummer begin als een tussenpauze. Geen groots gitaargeweld. Het is wel even prettig na drie van die adembenemende stukken. Toch. Ik voel een ontwikkeling. Een herdenking die eigenlijk verloopt zoals gepland. Men houdt zich keurig. Men houdt zich in? Maar dan komen de tranen. Eerst slecht een iemand. Maar huilen werkt, net zoals lachen, aanstekelijk. En voor je het weet is het een orkaan van tranen. Zowel vreugdetranen als tranen van verdriet. Dan lijkt het voorbij. Stilte, zo goed als. Maar dan? Kanonnen! Vuurwerk! Wat een herdenking. Ik weet niet wie of wat er herdacht wordt. Maar het zal vast iets zijn om trots op te zijn.

Your Hand In Mine. Een kippenvel zinnetje. Opnieuw. Het is zoiets simpels. Toch, niets anders raakt mij zo als liefde. En velen zullen daarin met mij zijn. Toen ik wat jonger was vroeg ik me weleens af waarom er zoveel liedjes over liefde gaan. Ik denk nu dat het is omdat het in feite het enige is wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Het is misschien een cliche. Maar cliches ontstaan ook niet voor niets weet je. Dit nummer is een intiem momentje. Tussen twee geliefden. Een moment dat ons allen nog eens duidelijk maakt dat de aarde geen koude dode plaats is. Een plaats vol met schoonheden die te ver gaan om er woorden voor te vinden.

Ik probeer het al dit hele stuk lang. Om goede woorden te vinden voor de emoties die EITS op dit album bij mij naar boven brengt. Maar zonder veel succes. Het zijn primitieve gevoelens die we wel kennen, maar geen besef van hebben. Het is alleen prachtige muziek zoals de composities op dit pareltje die mij en aan herinneren. Dat, hoe klote soms ook, de wereld zo mooi is. En dat ik toch mijzelf zo gelukkig mag prijzen omdat ik hier ben. En deel mag uitmaken van dit vreemde experiment.

Your hand in mine

'First Breath After Coma'

Een soort gevoel van opluchting en verrijking, tijdens het luisteren van het nummer.

Het derde album van Explosions in the Sky (vanaf nu: EitS) en de opvolger van een van mijn favoriete albums aller tijden. The Earth Is Not A Cold Dead Place volgt weer hetzelfde principe als het vorige album: een lange opbouw in een nummer waarop een grote ontlading volgt. Weten ze dat hier weer zo goed te presteren als op het vorige album?

Het album begint met het nummer First Breath After Coma en het klinkt ook precies zoals de titel zegt. Eerst hoor je maar een geluid wat een beetje omschreven kan worden als een oplopende hartslag, als een soort ontwaken.Daarna vallen er steeds meer instrumenten in met een uiterst vrolijk nummer tot gevolg.
Daarna The Only Moment We Were Alone, een van de mooiste titels voor een nummer ooit. Het nummer volgt de titel gelukkig en het is voor mij het mooiste nummer op dit album. Het begint erg dreigend en klein, maar na ongeveer anderhalve minuut wordt dit al een beetje losgelaten, waarna er een afwisseling komt tussen de dreigende en vrolijker stukken. Op een gegeven moment komt er dan een mooie, stevige bas onder waarna naar de climax toegewerkt wordt. Deze is zoals we ze kennen van EitS, groots, bombastisch en erg stevig in vergelijking met de rest van de muziek.
Six Days At The Bottom Of The Ocean wordt, net zoals de andere nummers, weer klein gehouden aan het begin van een nummer, waarop het nummer steeds voller en melodischer wordt. Dit trucje beheerst EitS als de beste en je wordt dus elke keer weer verrast door de ingenieuze opbouw en de mooie climax aan het eind van het nummer. Zo ook hier, hoewel het hier iets minder groots is dan op andere nummers.
Het vierde nummer, Memorial, is veel ingetogener dan de andere. Het klinkt alsof er gerouwd wordt om iets, alsof de muzikanten ook niet weten wat ze ermee aanmoeten en daarom geen gitaren en drums nemen, maar iets wat op een orgeltje lijkt met een synthesizer. Dan, als het nummer bijna weggeëbd is, komen toch die gitaren en drums erbij en lijkt de herdenking over te gaan in een groots feest ter ere van de gevallenen.
De afsluiter dan, Your Hand In Mine, heeft weer zoiets speciaals, terwijl het tegelijk zo simpel is. Een klein stukje op de gitaar, maar zo in balans met de andere instrumenten en de rest van het nummer dat het geniaal is. Weer dat contrast tussen de kleine, ingetogen stukken en de vollere, maar het klinkt weer als nieuw, alsof niemand het ooit gedaan heeft.

En die laatste regel is precies wat ik zo goed vind aan EitS, dat ze rond hetzelfde principe steeds weer kunnen vernieuwen en als ze dat niet kunnen, in elk geval klinken alsof ze het kunnen. Toch vind ik dat dit album niet kan opboksen tegen de voorganger. Het mist iets, er is geen echte samenhang en geen enkel nummer heeft de kracht van een nummer als Greet Death. Dat is erg jammer, want met deze structuur en opbouw had deze boven de voorganger kunnen eindigen, maar het mist te veel op het gebied van de power die Those Who Tell.... wel heeft. Desondanks 4,5* voor dit album van Explosions In The Sky.

Leuk stukje, ik bemerk toch wel aardig wat overeenkomsten tussen onze beschrijvingen van de muziek. Met name over Memorial. Het vorige album moet ik ook nog proberen. Ik heb inmiddels wel de jongste telg uit de familie geluisterd. Die vond ik ook erg mooi. En ja, het is ook weinig nieuws onder de zon bij deze band. Niet binnen het genre, maar ook binnen de band zelf is er sprake van formules waarnaar men werkt. Maar als je dat met een dergelijke kwaliteit als deze kunt maken geeft het ook niets meer.

Na de afgelopen week moet ik toch nog wat extra veren in de figuurlijke reet van Track 2 steken. Ik heb hem denk ik wel 20 keer geluisterd in 6 dagen en het verveelt nog steeds niet. Dat het nummer zo'n strenge test weet te doorstaan zegt volgens mij alles. En zo niet, dan zeg ik nog maar wat: Dit nummer is zo geweldig omdat, steeds als je denkt dat je het mooiste stukje hebt gehad, er iets mooiers komt. De laatste, rustige melodie, voor die climax, die is echt heel mooi. Verdwijnt in een bijna volledige stilte. Waardoor de kippenvel toeneemt. En dan ineens die stortvloed aan geluid waardoor mijn kippenvel de rillingen krijgt. En dan, net als je denkt. Okay, nu is het gewoon perfect. Gaan ze weer over op die prachtige melodie van een minuutje geleden, maar dan surfend op een orkaan van ander geluid. Een diepe buiging uit nederigheid.

Ik vind het helaas niet zo bijzonder, er zijn betere bands in dit genre, Godspeed you black emperor, Do Make Say Think en zelfs Mogwai hebben een grotere impressie op mij achter gelaten. 3*

Waarom "zelfs Mogwai"? Een stik goede post-rock band, dan is eerder Do Make Say Think het zwarte schaap.

Do Make Say Think zal ik altijd boven Mogwai kiezen.

Is dit de zoveelste This Will Destroy You, God is an Astronaut, Mogwai... ? Nog een Godspeed you Black Emperor! navolging? Want daar zit ik niet bepaald op te wachten. Enfin, het waarderingscijfer is al niet slecht.

Dit is inderdaad een navolging van GY!BE, maar het is allemaal iets explosiever en bij momenten ook steviger. Ik omschrijf het graag als een mengeling van Slint en GY!BE, met de wat kortere en steviger songs van Slint en de verfijning van GY!BE, maar helaas weten ze door deze mengeling het speciale van deze twee net niet te halen.

hmmm. Ik vrees dat ik het dan allemaal eens heb gehoord. Ik heb al trokken en geduwd met post-rock en ik snap waarom het echt wel mooi is soms en lekker stevig rocken is. Ik snap het en ik hoor het! Alleen doet het me gewoon vaak bitter weinig. Gewoon niets voor mij denk ik.

Godspeed is tenminste nog een beetje duister. Compleet wat anders als je het mij vraagt.

Ik vind deze muziek wel een stuk lieflijker dan GYBE en Slint. Geen duistere tintjes hier. Veel meer een love and peace booschap in een post-rock jasje. De gitaarklanken zijn vooral erg mooi en de melodieen vind ik boeiender dan die van GYBE en Slint, want minder repetitief. Misschien dat je hier nog iets aan hebt.

Mag ik zeggen, LennonLover, dat je die conclusie wel erg snel getrokken hebt?

Volgens mij zit je een beetje mis met de chronologie... Mogwai is zeker geen GYBE!-navolging, Mogwai stond al op de planken en lag in de winkel toen de eerste GYBE!-plaat nog moest verschijnen. Wat mij betreft zijn Mogwai en GYBE de vaandeldragers van de postrock-lichting die eind jaren '90 kwam opzetten. EitS is daar inderdaad een navolging van, maar wel een hele goede (al luister ik zelf nooit meer naar hun albums, heb het ook wel een beetje gehad met het genre).

Voor een album dat ik nooit meer luister heb ik geen 4* over.

Disclaimer: Dat is natuurlijk naar eigen inzicht, geen discussie vereist.

Nouja, nooit is wat sterk uitgedrukt. De laatste keer was denk ik in 2007. Maar dan nog: ik kan toch moeilijk al mijn stemmen continu up-to-date houden?