Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

Briljant.

Dit album zit uitstekend in elkaar. De wijze hoe de nummers naar elkaar overgaan is gewoon klasse. Hoewel het nummer "I Believe" mij wel enigszins saai overkwam weerhoudt het er mij niet van dit album de hoogste score te geven al is het alleen maar om het schitterende "Head over Heels" die mij onmiddellijk deed denken aan deze mooie scène uit die eveneens schitterende film "Donnie Darko";
YouTube - Donnie Darko - Head over Heels
Of dit het beste album is van Tears for Fears kan ik nog niet zeggen. Daarvoor moet ik eerst nog eens het ook zo door mij zeer gewaardeerde "Sowings the Seeds of Love" gaan beluisteren. In ieder geval hebben Tears for Fears in de jaren tachtig voor mij drie prachtige albums gemaakt. In de jaren negentig ging het met TFF helaas bergafwaarts maar het is ze vergeven.

5,0*

The hurting is de plaat van Tears for Fears die ik het hoogst aansla. Geen enkele misser. Dat kan ik van deze plaat niet zeggen. Raoul and the king of Spain is een plaat van TFF uit de jaren negentig die ik beter vindt dan deze Songs from the big chair.

Ik wil best begrijpen dat dit album niet jouw 'cup of tea' is want het klinkt nu eenmaal totaal anders dan het new wave-achtige "The Hurting" dat ik ook een uitstekend album vind. Maar om dan maar te zeggen dat dit album missers bevat Ik heb ze in ieder geval niet kunnen ontdekken.

"I believe", "Mothers talk","Listen" zijn tracks die bij lange het niveau van The Hurting niet halen. Er staat op The Hurting overigens een nummer dat ik wel eens skip. Dat wil ik dan volledigheidshalve toch nog wel even gezegd hebben.

Zou bijna zeggen - lees eens wat ik eerder geschreven heb over dit album; Mother's Talk vind ik echt een draak - (zie hierboven voor toelichting) en ook The Working Hour vind ik niet helemaal smetvrij. Daarentegen kan ik heerlijk meebleren met Shout (Ianov - weet u wel); voor mij is dit in zijn totaliteit een 3,5 - er zijn andere doorgewinterde wavers die dit album lager aanslaan dan het debuut, dus zo vreemd is die relatieve afkeer ook niet

Dat is dan zeker het nummer "The Prisoner" dat ik zeker niet slecht vind maar toch niet zo goed bij de overige nummers van dat album past.

ideas as opiates skip ik, The Prisoner vind ik lekker om keihard te draaien.

Ik heb juist met een halfje verhoogd. Het is dan geen the Hurting, maar dit album is nog steeds stukken beter dan de meeste andere albums die in deze tijd gemaakt werden.
Hoewel ik the Hurting als totaal consistenter vind en de sound mij wat meer aanspreekt kan ik ook niet zeggen dat hier een misser opstaat. Tracks als I Believe en Listen ben ik over de jaren ook veel meer gaan waarderen...

Smaken verschillen - amongst the wavers, kan ik je verzekeren, wordt over deze anders gedacht dan de eerste.

In het hypothetische geval dat ik een TFF schijf zou moeten offeren aan Discus Supremus, de muzikale oppergod, zou deze niet als eerste gaan. Maar te doen alsof deze beter is/gelijkwaardig aan het debuut, nee dat kan zelfs ik over mijn golfslaghart niet verkrijgen. Bovendien is de hoes van de eerste (zeker op lp-formaat) veel mooier.

Tant pis, mes gars!

Dat zeg ik ook niet, ik vind the Hurting zeker hun beste plaat, en wat betreft de hoes heb je mijn stem ook

Boodschap uit Vlaanderen.

Wij kijken op als Nederlanders het debuut van TTF op handen dragen.

Geen twijfel mogelijk dat het om een sterk album gaat,
maar het heeft bij ons niet de status die het bij onze noorderburen heeft.

Het verschil tussen The Hurting en Songs from the Big Chair
is in Vlaanderen kleiner. De eerste synthwave met een tekstueel
bijzonder intrigerende songcyclus. De tweede mid 80s stadiumrock
op US maat gesneden, maar met voldoende Britse wave inslag
om de kwaliteitsstempel 24karaatse pop te krijgen.

Als je alle b-kanten en singles tussen beide albums
mee opneemt in het plaatje dan hoor je hoe de nummers
(als b-kant vaak in demo versie) meer aansluiten bij het debuut.

Tot plots de productie werd opgeschroefd
en een professioneler studiogeluid het album opstuwde
in de vaart der Simple Mindsen, Phil Collinsen etc ...

Ik schat deze slechts een halfje lager in dan het debuut.

een halfje lager? het verschil tussen de beide platen perfect weergegeven, maar daar komt bij dat veel van wat de band interresant maakte ook verloren is gegaan op jacht naar eeuwige roem. Tears For Fears hebben een periode gehad dat zij de populairste band op aarde waren. Dat is heel snel gegaan wat je in dit album niet terugziet en wat jammer is gezien het zo goede debuut van de band. Daar had, gevoelsmatig, meer in gezeten

Dat was toch vooral in 1985 met twee nummer 1 hits in de US.

Daarna schreven ze Sowing the Seeds of Love in dezelfde sfeer
als dit album. In de US leerden Roland en Curt de soul muziek kennen
en alzo werd de toon voor het derde album gezet dat erg zou afwijken
van de twee vorige platen, op de titelsong na dus.

Een band met groeimarge.

Vandaag iemand van het CBS letterlijk horen zeggen dat "de Nederlandse economie t.o.v vorig kwartaal een groeimarge had van -/-0,1 %"

Raar woord, dat groeimarge!

En niet om 't een of ander - Sowing the Seeds... kan met gezelschap eerder dan de eerste, maar dat zegt ook wat over de smaak van het gezelschap.

En eerlijk is eerlijk: ik zat destijds echt wel te wachten op deze schijf, want in tussentijd kocht ik beide (of meer?) 12"s (die ik al 20 jaar niet meer heb), om vervolgens de smaak van de relatieve teleurstelling te kunnen proeven.

@mjuman
Kun jij iets concreter zijn? Wie is dat gezelschap waarover jij schrijft? Waar zat jij op te wachten? Welke 12's? Teleurstelling waarvan?

@Snakeskin:
* Gezelschap = bezoek over de vloer, dat veelal een meer mainstram gerichte smaak heeft (of ook wel afwijkend van de mijne: metal)
* de 12"s (o.a Shout) waren van hoge kwaliteit en dat schiep hoge verwachtingen t.a.v. het album; helaas maakte dat het niet waar en dat leidde tot de genoemde teleurstelling. De creatieve/innovatieve lijn van het debuut kon imo niet worden doorgetrokken. Radiovriendelijke muziek noemde Lebowski, meen ik, het hierboven.

vergeleken met de het debuut vindt ik dit naar TFF maatstaven een flutplaat. de singles waren stuk voor stuk minder dan die van het vorige album waarvan Pale Shelter, Mad World, en Change op single verschenen, maar alleen Change heeft de hitparade gehaald.
Dan doet zo'n doorbraak wereldwijd gek aan.

De debuutsingle Suffer the Children flopte.
En ook Pale Shelter flopte in eerste instantie in Engeland.

Mad World was een dikke top 5 hit eind 1982.
Herinner ook de cover van Michael Andrews en Gary Jules uit 2003.
Mad World heeft wel degelijk de status van klassieker in de UK.

Change was ook top 10 (inderdaad de enige song die wat deed in de Benelux).
Daarna haalde Pale Shelter in heropgenomen versie de top 10 in Engeland.

In 1983 en 1984 probeerde TFF een koerswijziging
maar zowel The Way You Are als Mothers Talk flopten.

Tijd om te bezinnen dus.

De songcyclus From the Big Chair ontstond en de demo's
en b-kanten die het album niet haalden sluiten mijns inziens
nog aan bij het debuut in sfeer en muzikaliteit.

Dan komen co-writer Ian Stanley en producer Chris Hughes
in het vizier en die blazen het geluid van TFF op tot stadionproporties.
Mits goede contacten zet de groep voet aan wal in de states.

Daar wordt eerst Everybody Wants to Rule the World
een nummer 1 hit (in Europa is het dan Shout dat hoge ogen gooit).
Daarna worden beide singles omgedraaid en opnieuw 1 in de States.

In de US wordt dan een US remix van Mothers Talk een hit
en daarna net als in Europa Head over Heels. Een soulvolle
heropname van I Believe (de soulinvloeden sijpelen door)
wordt de laatste single van het album dat dus eigenlijk
in totaal 5 singles telt, wat mee de status verhoogt.

De song Sowing the Seeds of Love wordt nog met hetzelfde
dreamteam opgenomen, maar de rest van het gelijknamige album
laat wat op zich wachten en getuigt van een radicalere koerswijziging.

De deluxe editie van deze Big Chair is vooral interessant
omdat ze naast diverse 12" mixen ook de vele b-kanten (vaak demo's) laat horen
die tussen het debuut en het bombastischere geluid van de opvolger liggen.

Voor mij is dit album een sterk staaltje mid 80s pop.
Maar het debuut raakt me sterker omwille van de thematiek.

Ik geloof dat ik me helemaal kan vinden in de conclusie van Dazz en ik zal eens gaan kijken naar de deluxe editie.

Mijn afkeer is relatief en stoelt voor namelijke op Mothers Talk dat ik echt een draak van een nummer vind, met van die honky, pseudo-funk huppeltjes erin en Working Hour met die corny sax erin (op zich een heel mooi instrument) en dat brengt me terug naar het grote kwijlsucces van het jaar ervoor: Careless Whisper ook al zo'n kleffe sax-solo.

Die derde met Oleta Adams erbij kan ik alleen draaien als ik heel positief ben.

Tears for Fears had met Shout voor mij een memorabele afsluiter van de overgang van '84 naar '85 wat mij betreft muzikaal gezien wel een verandering van geluid met zich meebracht.
Shout is ook een sterke opener voor een prima plaat. Een album waarin toch ook duidelijk is dat Tears for Fears hun eigen ding deden en ws. best wel wat meer waardering mogen krijgen voor hun verdiensten. Naast tijdsgenoten Depeche Mode hoor ik ook wel wat in terug van de latere broeders Bloc Party m.n. bij Mothers Talk, dat het meest opvallendste nummer is, buiten de pepsi & shirley achtige koortjes om, een nummer is dat prima past in de huidige sound.
Met de meezinger Shout, roadnummer bij uitstek Everybody Wants.... en Head over Heels heeft het m.i. zowiezo drie sterke composities. I Believe doet een goede ingetogen gooi en is een eerbetoon aan Robert Wyatt...als die toevallig zou luisteren.
Een sterke plaat uit '85 dat de tijdsgeest goed overleeft heeft.

"Songs from the Big Chair", ooit kernachtig door een vriend van mijn vader gerecenseerd: "Als ik zo die hoes zie, nee, dan hoeft het niet van mij." Inderdaad, dit is ook geen album dat ik op basis van de hoes gekocht heb, maar vanwege "Shout". Hoewel, ik heb hem zelf niet gekocht, ik kreeg hem van de vader van een vriend van me, die niet eens wist dat ie die elpee had. Hij maakte volgens mij ook nog een opmerking over de hoes, dus dat zal ik verder maar laten.

Altijd pijnlijk, een album dat gelijk opent met zijn beste nummer. Tears for Fears doet het een album later weer, maar "Shout"... Tja, aan "Shout" zou ik de helft van mijn recensie kunnen wijden. Had men dat ook maar met de elpee gedaan, heel kant A "Shout"! Sinds ik een halve boeddhist ben, heb ik sowieso iets met mantra's, maar o wat effectief. Ik herinner me een busreis terug uit Bonn waarbij de radio aanging, "Shout" gedraaid werd en prog-, wave- en metal-liefhebbers samen één keer vormden om het legendarische refrein mee te zinge

Maar nee, er staan meer nummers op. Wel zeven b-kantjes, de luxe! "Everybody Wants to Rule the World" (overigens flink gejat van Deep Purple's "Hold On", "I Believe" en "The Working Hour" zijn best aardig, maar missen wat. Ze zijn gewoon wat aan de slappe kant, vrees ik. Neen, dan prefereer ik het vreselijk lompe, maar daarom niet minder heerlijke "Mothers Talk" (klats!-boem!-klats! etc.) en "Broken", nog zo'n zwaar gesynthesizerde (neologisme) track. "Head Over Heels" vind ik als rustiger nummer overigens wel erg geslaagd, sterke zanglijn ook. Afsluitend met een prettig stuk ambientpop ("Listen") is dit eigenlijk best een onderhoudende plaat, maar als het een EP was geweest met "Shout" als kant A en nog wat van die goede tracks op kant B, was ik minstens zo tevreden geweest.

Wat mij betreft een flinke stap voorwaarts sinds The Hurting...

Curt Smith heeft minder in de pap te brokkelen, al is het door hem gezongen Everybody Wants to Rule the World, wel een van mijn favoriete TFF-nummers. Het is bluesie en zit vol met heerlijke gitaartjes...

Verder is deze plaat nog steeds te electronisch voor mijn gevoel...

Hoogtepunten zijn verder Broken/Head over Heels... de saxofoontjes/drums in The Working Hour en Shout mag er natuurlijk ook zijn...
Ik blijf het jammer vinden dat de gitaar van Orzabal niet wat vetter in de mix zit en hij mag wat mij betreft meer solo's spelen...

De bonustracks zijn abominal... Ik kan geen enkele extra track bedenken, die me aanstaat...

Listen, I Believe skip ik altijd... Working Hour heeft dan wel weer een aangename zanglijn.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Jaren 80

ik vind het ten opzichte van The Hurting een beduidend minder goede plaat die ik een stuk beter vind dan deze.

Op deze plaat zijn ze meer met het geluid dan met de songs bezig.
Dat was op het debuut net andersom. Althans, zo ervaar ik het.

Deze plaat wordt uiteraard gedragen door Shout. Deze single sloeg in als een bom destijds. Waar je ook liep, op het schoolplein, in de winkelstraat. Je kon de radio niet aanzetten of het was Shout wat de klok sloeg. Daarna werd het succes nog eens dunnetjes over gedaan met de bijna klassieker Everybody wants to rule the world. Geen idee hoe het de jeugd van tegenwoordig vergaat als ze dit voor het eerst horen. Zal wel aardig ouderwets klinken vrees ik. Je moet het dan ook afzetten tegen de tijd waarin de LP uitkwam. Het was de tijd van te pas en te onpas gebruik van synthesizers. Ik ben niet tegen het gebruik hiervan, mits het effectief is. Bij genoemde singles werkt dit allemaal perfect. Dan heb je nog Head over heels, dat er ook mag zijn en dan heb je het zo ongeveer wel gehad. Wellicht dat het te mager is voor een hoge waardering, maar Shout en Everybody rules.... zijn echt wel legendarisch te noemen, hoe goedkoop het heden ten dage wellicht klinkt.

Dit album met 7 bonus tracks die ik nog nooit eerder heb gehoord lag voor slechts € 2,50 te koop op de Vinyl/CD/DVD markt in Nijmegen. De CD zag er prima uit, was volgens mij nog niet eens 2e hands. Dus, toch maar mooi mee genomen. Na het beluisteren vielen die bonus tracks toch behoorlijk tegen. Ik denk ook dat het materiaal is dat door Tears for Fears destijds niet goed genoeg gevonden werd voor het uit te brengen tweede album.

The Hurting is een autobiografisch album met intrigerende teksten en ijzersterke songs (Pale Shelter, Mad World, Watch Me Bleed, Memories Fade) maar kent ook een paar mindere momenten (The Prisoner, Start of the Breakdown).

Songs from the Big Chair boeit en met de laatste seconden van Listen. Toegegeven, de songs zijn overduidelijk op het grote publiek gericht zijn, en missen wellicht de intimiteit van het debuut. Maar de technische afwerking is grandioos, de arrangementen zijn hemels, en de songs zijn heel divers. The Working Hoor volgt op Shout. Een totaal andere sfeer. Maar toch klopt het.

Ik weet niet precies welke speciale editie wibro heeft gekocht, maar ik denk dat 1e heruitgave, waarop wat b-kanten staan. De b-kanten van TFF zijn vaak niet zo heel boeiend (al is "when in love with a blind man" wel heel mooi. Dus ik snap dat ie daar op doelt met leftovers...