Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

When in Love with a Blind Man is inderdaad een ingetogen juweeltje. Als ik het me goed herinner het b-kantje van Head over Heels?

Correct!

Geluisterd op aanraden van een vriend van me die vertelde dat dit wel wat zou zijn voor me. Shout en Everybody wants to rule the world kende ik al wel.

Het zijn met name de uptempo platen die me hier kunnen bekoren. Daar zit wel lekker veel energie in. Bovendien prefect geproduceerd met heerlijke melodieen en effecten. Blijft beter overeind dan veel tijdgenoten.

Nipt beter als de debuutplaat.
Er hangt een zekere geobsedeerde sfeer over dit album.
Het is bijna alsof de gekte hier zegeviert. Dat gevoel krijg ik helemaal bij Broken. Een beetje doorgeschoten muur van geluid..
Maar goed, geobsedeerd en gek hoeft nog niet slecht te zijn, integendeel.
Nóg minder zwakke momenten als op The Hurting wat mij betreft.
Was bij The Hurting de productie nog wat inconsistent en onvolwassen, hier is alles bijna té professioneel gedaan.

Klein minpuntje: In een poging het onderste uit de kan te halen is de plaat met teveel compressie afgemixt. Kijk maar eens op je meters aan het eind van Shout: Totaal géén dynamiek, platgeslagen.
Zonder meer een technisch hoogstandje in 1985. De plaat kan nog zonder moeite mee in de Loudness War maar dat is tevens het nadeel: een ietwat vermoeiend klankbeeld is het resultaat.

Beste nummers:
Shout
Mother's Talk

1 van de beste albums uit de jaren 80. Dit album staat symbool voor de goede muziek die in dat decennium wel degelijk is gemaakt. Er wordt helaas wel eens lacherig gedaan over de muziek uit de jaren 80, maar dat er topmuziek werd gemaakt bewijst Tears for fears met dit album.
Dit album is erg gevarieerd en zelfs het Jazzy"I believe" is geslaagd
Verder staat dit album vol goede pakkende songs, met de kenmerkende synthersysers aangevuld met gitaar, piano en saxofoon. Ook worden er verschillende geluidseffecten toegepast

Het album begint natuurlijk met de megameezinger Shout en iedereen kent dit nummer wel, maar als je eens objectief naar dit nummer luistert hoor je dat er een geweldige opbouw in zit die steeds bombastischer wordt. Met als hoogtepunt een prachtige gitaarsolo. Shout stond in 1985 een paar weken op nummer 1 en is een kenmerkend nummer geworden voor de jaren 80.

The working hour is voor mij het pareltje op dit album: 6.29 minuut wordt je in dat nummer gezogen en elke keer als ik dit nummer hoor verbaas ik me er weer over hoe geniaal het in elkaar zit. De schitterende saxofoonpartijen die beurtelings bespeeld worden door: Mel Collins en William Gregory

Everybody wants to rule the world heeft een goede tekst en gitaarsolo

Mother's Talk had ik destijds nog op 12" , maar ik heb de albumversie altijd veel mooier gevonden. Goede editingvan dit nummer

I Believe heeft dus een jazzysfeer, maar ligt verder wel in de lijn van het album

Broken schudt je weer wakker na het dromerige i Believe

Dan komt Head overheels wat ik lang 1 van de mooiste nummers van miden de jaren 80 heb gevonden Met Andy Davis op de Grand Piano. Het was de derde single in nederland van dit album, maar kwam niet verder dan de tipparade

Listen is een prachtig overdonderd laatste nummer

Nogmaals een prachtig album: Nog steeds. Het klinkt niet gedateerd en er zit een prima balans in. Ik draai nog steeds met veel plezier

Je moet je recensies dringend eens aanvinken als mening, Heer Hendrik.

Ok Dazzler. Bij deze gedaan

Kan ik Heer Hendrik 5* geven voor deze recensie/mening? Dan hierbij!

een echte eigthies survivor, deze van TFF.

Prachtige plaat, waarbij de sfeer en de thema's consistent worden doorgevoerd in de individuele tracks. Het lijkt wel een concept-album! ...

De singles kent iedereen, maar het zijn afgezien van deze prima pop nummers, juist de songs als Working Hour, Broken en Listen die deze plaat tot een 80-ies survivor maken..

De productie is om door een ringetje te halen, helemaal niet 'platgeslagen' en 'loud' als hierboven wordt beweerd. Komt ms. ook omdat ik deze meestal op vinyl beluister overigens. Prachtig warm geluid. Zal er wel vanaf hangen welke versie je in bezit hebt dus (en ligt ws. dus aan de mastering, niet de mix).

The Hurting (het debuut) vond ik ook erg gaaf, maar deze is net ff meer áf......

Popmuziek van de bovenste plank: krachtig, opzwepend en meezingbaar. Vakwerk van een niveau dat je tegenwoordig nauwelijks meer ziet in de Top 40.

@korreltje Zout.
hier doe jij jouw naam alle eer aan. Ten opzichte van de voorganger en grote stap terug. De release van de plaat viel ongeveer gelijktijd met de Elfstedentocht van 1985. Niemand zakte door het ijs, TFF wel. Matige plaat.

He Snakeskin. Op deze pagina(7) ben je de enigste die onder de 3 punten geeft, Dus jouw mening wijkt toch wel af van de rest op deze pagina
Hier bewijst Korreltje Zout juist dat zijn naam niet de maatstaf is voor zijn meningen en berichten

Heer Hendrik,
dan neem jij mijn mening maar met een korreltje zout. Ik weet alleen dat ik destijds The Hurting grijs heb gedraaid en dat ik erg naar nieuw werk van hen uitkeek. Warm gemaakt door Shout viel hiet mij erg rauw op mijn dak, waardoor mijn waardering lager uitvalt. Overigens heeft The Hurting een veel hogere waardering. Hoe vindt jij zelf hoe de verhoudingen liggen.

Ik kende Big Chair al eerder dan The Hurting. Voor mij viel de teleurstelling in tegengestelde richting.

Hurting is echt een minder broertje van Th Chair...

The Hurting is een schitterend conceptalbum boordevol overtuigende songs.
Veel kleinschaliger vormgegeven, Tears for Fears klinkt daarop nog als een synthpop duo.

Op Songs from the Big Chair kiest men resoluut voor een bombastische benadering,
een soort wall of sound van de mid-80s met heel duidelijk een internationale uitstraling.
En de plaat sloeg meteen aan in de US, waar eerst Everybody Wants to Rule the World
(een titel die veelzeggend is) en daarna Shout op 1 stonden. Head over Heels was top 3.

Mothers Talk, de single die het album vooraf ging werd ook een hit in een US remix.
En dan heb je de vijfde single, een heropgenomen versie van de ballad I Believe,
waarmee TFF al vooruitblikt op hun derde, door soul geïnspireerde album.

Wat overblijft zijn het sterke The Working Hour, Broken en Listen.
Tracks die bewust over de 5 minuten klokken, om de productie power te geven.
Een hele lijst b-kantjes (zie tracklijst deluxe versie) in demofase doen wel terugdenken
aan de kleinschalige benadering van The Hurting en tonen een band in voortdurende ontwikkeling.

Tenslotte is ook de geflopte single The Way You Are opgenomen als bonustrack.
Een mislukte poging om ritmisch te experimenteren ... al hoor je al een schim van de intro van Shout.

Beweren dat het verschil tussen The Hurting en The Big Chair groter is dan twee sterren
is volgens mij een groep te streng afrekenen op productie of ambities. De songs zijn even sterk.

ps. Van al die mensen die volgens Snakeskin niet door het ijs zakten in 1985
zijn er wel een pak die Shout en Everybody Wants to Rule the World hoog de hitparade in joegen.
Wellicht geen argument voor kwaliteit, volgens hem. Maar TFF sprak in 1985 toch heel wat mensen aan.

Heer Hans vindt "Songs from the Big Chair (1985)" het beste album dat Tears for Fears heeft gemaakt en geeft graag 4,5****. Heer Hans zou "The Hurting" met 3,5*** waarderen.

Hoewel mijn voorkeur over de jaren naar The Hurting is verschoven, kan je er gewoonweg niet omheen dat dit album gewoon een staaltje vakwerk van de heren is. De singles, hoewel inmiddels te vaak gehoord, zijn allen sterk, daarnaast is met name The Working Hour een juweeltje dat ik al jaren koester.
Ik beoordeel dit album met een halfje minder dan het meesterlijke debuut.

Wat overigens ook wel eens gemeld mag worden, zijn de muzikanten die op deze twee albums meespelen: drummer Manny Elias en toetsenman Ian Stanley. Daarnaast is producent Chris Hughes ook een bepalende factor geweest voor hun sound toentertijd.

[
ps. Van al die mensen die volgens Snakeskin niet door het ijs zakten in 1985
zijn er wel een pak die Shout en Everybody Wants to Rule the World hoog de hitparade in joegen.
Wellicht geen argument voor kwaliteit, volgens hem. Maar TFF sprak in 1985 toch heel wat mensen aan. [/quote]


Het is ook niet een echt lekkere vergelijking, maar ik weet nog dat toen ik de plaat kocht de Elfstedentocht van 1985 nog verreden moest worden. Ik heb nooit aan de plaat kennen wennen, in welke context dan ook. Hoe warm je betoog, het is een TFF productie die mij koud laat.

Dat kan zijn, Snakeskin, maar twee sterren is wel streng.
Ik ontwaar wel voldoende elementen die ik ook op The Hurting hoor
en die TFF's twee eerste albums voor mij meer dan de moeite waard maken.

Over het vakmanschap op de derde elpee hoor je mij geen kwaad woord zeggen,
maar dat is bijvoorbeeld wel een album dat me op de titelsong na koud laat.
Maar ook weer niet van die aard dat ik hem een onvoldoende geef.

En zo heeft ieder zijn mening.

The Hurting heeft alleen een hogere waardering omdat MuMe overspoelt is met Post-Punk liefhebbers = Feit.

Ik vraag me af of zo'n opmerking goed voor de sfeer is....

En jouw username staat ook in m'n top 10, ook helden uit de post-punk scene.

Ha..... Nou ja, ik vind inderdaad The Hurting wel beter, maar daar staat jouw "feit" los van, althans bij mij. Of er onder The Hurting-liefhebbers veel pp-users zitten zou best kunnen, maar volgens mij ook wel andere stromingen liefhebbers, maar dan moet je mischien de statistieken erbij pakken.

Er staan bij The Hurting bij de 5* en 4,5* anders erg veel namen van users die ik geenzins met postpunk associeer

The Hurting is een prima album, alleen ik vind daar diverse liedjes wat minder sterk. Neemt niet weg dat daar o.a. het prachtige Pale Shelter opstaat, sommige andere liedjes klinken een beetje als demo's/experimenten.

Ik heb geen zin om de statistieken te raadplegen, het is gewoon zo dat Post-Punk albums, ook de albums van na 2000, hoog beoordeeld worden, gewoon omdat het een bepaalde sound betreft waar menig MuMe muziekliefhebber gek op is. [Zie hierboven, daar is er alvast één (met een hele goede & brede smaak, mag gezegd worden ] Daar is niets mis mee verder hoor , ik beoordeel bijv. electronische & synthpop albums over het algemeen wat hoger omdat dat meer mijn ding is.

Feit (1) dat de laatste tijd MuMe overspoeld dreigt te worden door leden van generatie Z die veelal nog niet eens in hun Pappa's (ontwerp)pen zaten ttv de postpunk - waarschijnlijk moest pappa eerst uitpunkeren voordat ie zijn pen in het inkpotje doopte om te gaan tekenen.

Feit (2) zonder postpunk had de muziek vandaag de dag er heel ander uit gezien.

Ben het helemaal met je eens Mjuman dat zonder post-punk de muziek er anders had uitgezien en je eerste feit is toch juist goed, dat de jongere generaties zich erin gaan verdiepen.

Als lid van generatie Y(volgens de wiki) heb ik ook wat meer met de Hurting dan met deze plaat. De eerdergenoemde beklijfd omdat de heren hun ziel en zaligheid bloot lijken te leggen. Deze plaat is, op het briljante Shout na, niet voor de helft zo intens. Ik kan best een post-punk plaatje waarderen, maar grijp vaker naar....... euh, interessantere muzieksoorten . De plaat die hierna komt vind ik daardoor ook erg sterk.

zijn in de studio nieuw materiaal aan het opnemen!!!!

Dat is goed nieuws!