MGMT - Congratulations (2010)

Op het eerste gehoor een leuk album, fijn dat ze meer de psychedelische weg inslaan. Ik ben benieuwd of 'Siberian Breaks' ook na meerdere luisterbeurten zal blijven staan als een huis; bijzonder nummer toch.

Verder zijn 'It's Working' en 'Flash Delirium' toch ook erg aanstekelijk, maar minder dan de singles van het debuut. Het was hun bedoeling om een plaat te maken zonder singles op, en dat is grotendeels gelukt, al hebben enkele nummers (vooral de nummers die ik hierboven aanhaalde) wel hitpotentieel.

Een beoordeling volgt later, maar het zal ongetwijfeld een positieve zijn!

De CD is langzaam omhoog aan het krabbelen.
MGMT en Vampire Weekend verdienen minstens een 3.8

Het had een 4.0 gekregen als Brian Eno er niet op had gestaan. Noem me humorloos, maar wat een kitscherige draak van een nummer zeg.
Dan heb ik liever Flash Delirium, of I Found A Whistle, of It's Working, of Siberian Breaks, of...

Het blijft een intrigerende band dat MGMT. En misschien zit er in de toekomst nog een meesterwerk in maar met Congratulations is ze dat niet bepaald gelukt. Weer niet! Waar Oracular Spectacular nog leunde op enkele onvergetelijke hits en een hoop vullers is het roer hier behoorlijk omgegooid. En niet in positieve zin! Muffe jaren 70 deuntjes zonder spanningsboog en een algeheel flauw sfeertje. Positieve uitzondering is Siberian Breaks waarin naar het einde toe is voor geweldige tripgeluiden EN goede hooks. Als MGMT hier nou op voortborduurt in de toekomst komt die echt goede plaat er echt wel.

na heeeeeeeeeel veel luisteren, begin ik hem wel te waarderen.
maar dit kwam echt laat op gang, wat ik normaal nergens mee heb.
Siberian Breaks is echt een geweldig nummer!

Dit moet je vaker luisteren en dan kom je er achter dat dit album toch aan de behoorlijke kant is!

Bandje dat destijds een bom gooide met hun debuut, waarvan de eerste vijf songs potentiële popanthems zijn. Time To Pretend, Kids & Electric Feel zullen voor heel wat mensen eeuwig de soundtrack van 2008 blijven. MGMT maakte popmuziek opnieuw kleurrijk en speels op een positieve manier en enkel daarvoor verdient dit duo erkenning.

Dat tweede album is me schrikken. Die kleuurijke sound, heldere productie en sprankelende popsongs en hippiefeel, ik vind het niet terug op Congratulations.

De eerste twee songs vertonen heel wat gelijkenis met oude Pink Floyd, als het om invloeden gaat hoeft men omtrent MGMT niet te zeuren; oude Floyd, Mamas & Papas, Beatles; laat ons stellen alle sixties muziek die ertoe doet.

Someone's Missing vind misschien nog het meeste aansluiting bij het debuut, en dan eerder bij de tweede helft van OS.

Single Flash Delirium is één van de betere songs, mix van symphorock en psychedelic op een aanvaardbare manier gebracht.

Siberian Breaks zal wel hate or love zijn, persoonlijk vind ik dat de song een aantal erg fijne stukken bevat maar dat men zich na verloop van tijd door iets téveel bochten wil wringen. Ben ik trouwens echt de enige die na +/- 2.30 een fameuze ode aan Sony & Cher's I got you Babe hoor?

De songs waarin de draak wordt gestoken met een muzikale grootheid en iemand die pretendeert een muzikale grootheid te zijn vind ik qua idee niet slecht, maar echter memorabele songs vloeien er niet uit voort.

Dat de heren hun gevoel voor humor en zelfspot nog lang niet verloren zijn blijkt nog het meest uit titelnummer en tevens afsluiter, waar ze even doodleuk voor zichzelf applaudisseren.

Kortom een album dat leuk wegluistert, maar het heeft niet de impact van OS. Wat hun doorbraak naar get grote publiek betreft zal dit ook geen voltreffer zijn, zodat de verkoopcijfers van (mogelijk) album 3 beduidend lager zullen liggen. Mijn waardering zit ergens tussen 3,5 en 4*.

ik ken voorlopig alleen Flash delirium van dit album maar dit klinkt heel erg goed! binnenkort de rest v.h. album een beluisteren!

Ik ben naar de 4,5* gegaan. Album blijft mij verbazen!
Samen met Joanna Newsom de hoogvliegers tot nu toe dit jaar!

Nog maar 1 volledge keer beluisterd, en ik lust dit echt wel! Kom zeker later met een quotatie en bespreking, niets overhaasten, echt nog véél vaker laten droordringen, dit "nieuwe" geluid, want zo klinkt het echt voor mij, al zitten er wel echoes uit een ver verleden in verwerkt....

Ik denk dat Oracular Spectacular absoluut door mij onthouden zal worden als de soundtrack van 2008. Het jaar waarin in slaagde voor mijn eindexamens, het jaar van mijn eerste Lowlands, etc, etc. Op Lowlands speelde MGMT hun hele album integraal. Vooral het nummer Electric Feel brengt die mooie herinneringen weer naar boven.

Het was juist die hitgevoeligheid van de muziek van MGMT die me zo aansprak. Ik ben nog steeds niet klaar met proberen. Maar ik denk dat ik de teleurstelling gewoon niet kan verwerken. En zoals ook eerder gezegd. Sommige dingen, zoals Brian Eno, kan ik gewoon niet uitstaan, hoewel het idee inderdaad goed is.

Voorlopig blijf ik de vorige iets meer geïnspireerd vinden, maar misschien kom ik daar wel nog op terug. In elk geval valt hier genoeg op te beleven, de afwisseling tussen meer rockgericht en disco-invloeden, overgoten met een psychedelisch sausje.... ik mag er beslist wel pap van!
Hoezee!


By The way; de hoes is redelijk.... Spuuglelijk, maar ach....

Het ontbreken van een hitgevoelig lied doet deze plaat de das om. Moest deze plaat zo'n hit hebben zou het wat makkelijker om naar te luisteren maken. Dit blijft voor mij een moeilijk geheel die je veel moet beluisteren om je weg erin terug te vinden.

En dat is erg? Ik zou zeggen dat een adept van de Syd Barrett stijl zijn muziek niet al te makkelijk en verteerbaar zou willen.

Nee joh, die is fanastisch!

Dat klopt maar dat betekent dan ook niet dat ik het onmiddelijk als enorm goed aanneem...

Neen, maar ik vond het gewoon raar dat een hitje de plaat beter zou gemaakt hebben. De plaat is nu ook niet zo moeilijk. Het is geen avant-garde of free jazz of noise ofzo hé Het blijft pop, psychedelisch misschien wel, maar zo lastig om te vatten ook weer niet

Op de een of andere manier doen bepaalde nummers me aan de nederlandse pop muziek uit de jaren 70 en 60 denken. Vooral bij siberian breaks, vanaf 2:10 verwacht ik elke keer een Nederlandse zanger..... Ramses Shaffy ofzo.

Wat een fantastisch album, echt een verrassing. Ik was erg benieuwd gezien ik de vorige ook soms nog met plezier beluister. En wat nog verder mijn nieuwsgierigheid prikkelde was dat een nummer Brian Eno heette...

...en laat dat nou net mijn held zijn. Het is jammer dat veel hier zeggen nog nooit van te hebben gehoord. En dat ondanks zijn betrokkenheid bij bekende bands als Coldplay en U2, of nog veel belangrijker David Bowie (Brian Eno schreef als ik het goed heb 'Heroes').
Iedereen is zichzelf verschuldigd minstens een keer te luisteren naar wat van Brian Eno's muziek. Natuurlijk kan je dan naar zijn fantastische albums gaan zoals 'here come the warm jets', of 'taking tiger mountain by strategy', zijn wat meer normale albums, of rechtstreeks naar de ambient cds welk iets moeilijker zijn om te waarderen (waarschijnlijk).

YouTube - Brian Eno "An Ending (Ascent)" from "Apollo..."

Dit is een best bekend nummer, en werkelijk prachtig.

Oke, sorry voor de ongegeneerde Brian Eno reclame, het zou hier eigenlijk over het nieuwe album van MGMT moeten gaan, maar ik kon het niet laten.

Het nummer dat ik na de eerste paar luisterbeurten het liefst luister is 'I found a whistle', met een fantastische 2de helft.
En ik hou van de hoes. Past er goed bij vind ik.

Inmiddels heb ik er al weer wat meer luisterbeurten opzitten, en ik moet constateren dat de plaat niet groeit. Het openingsnummer is nog altijd erg goed natuurlijk, en verder vind ik met 'Song For Dan Treacy', 'Flash Delirium' en 'I Found A Whistle' ook niks mis. 'Siberian Breaks' blijft een apart nummer, maar moet toch een beetje aan kracht inboeten. Desalniettemin blijft het een erg sterk, fraai opgebouwd nummer waarin vanalles terug te vinden is. De twee songs na deze reus en 'Someone's Missing' blijken wat minder te zijn, het laatste nummer is dan in mijn ogen weer wel erg geslaagd, qua cynisme moet men de jongens van MGMT niet veel meer leren. Over de gehele lijn is dit dus een goeie plaat, hij verdient dan ook meer dan een voldoende.

3,5 sterren

Ik stel hem toch ietsje bij. De eerste drie a vier nummers zijn best leuk. Tweede helft blijf ik pessimistisch over.

Misschien dat je je wat verspreekt? Ennio Morricone

On topic: Eerste impressie maakt nu al meer indruk dan de eerste plaat, het heeft echter geen nummers als Kids of Time to Pretend.

en dat is het verhaal van de producer. Die blijft vaak op de achtergrond en veel van hen zijn ook best schuw voor aandacht van het grote publiek.

Dat ik zelf ook geen uitzonderlijk fan van de door jou genoemde bands en artiest ben zal er ook wel in meespelen.

Op David Bowie na ben ik dat ook niet. Ik gebruikte alleen deze wat bekendere namen omdat meer mensen die kennen. En om een wat beter beeld te geven.

Maar uiteindelijk gaat het me om zijn solo carriere, en dat is ook waar het MGMT om ging, ga ik van uit, toen ze het nummer schreven.

Het nummer spot natuurlijk wel een beetje met zijn semi-heilige status hé, met een knipoog weliswaar

Dat snap ik, kan er ook wel om lachen .
Ik greep enkel het feit dat er nummer met zijn naam als titel is aan als excuus voor wat reclame, ongeacht wat verder de inhoud is.
Vind het zeker niet het beste nummer ook op de cd.

Toen ik hem voor het eerst luisterde was het wel even wennen want ik heb nooit heel erg veel naar Oracular Spactacular geluisterd maar hij begint al gauw te groeien. Geen enkel nummers ligt bij mij gemakkelijk in het oor maar meschien is dat juist zo speciaal aan deze plaat, het onvoorspelbare. Steeds hoor ik weer dingen die ik eerder nooit had gehoord en dat trekt altijd weer mijn aandacht. Favorieten zijn It's Working, Brian Eno(met zo'n geweldig refrein) en Flash Delirium.

Vooralsnog een 4*

Maar Brian Eno is wel meer dan alleen een producer hoor, en ook wel een ontzettend bekende man in de muziekwereld (óók wel vanwege zijn productiewerk, dat wel). Hij is begonnen in Roxy Music, maar daar is ie na twee albums uitgegaan. Twee geweldige albums, moet ik er wel bij zeggen. Daarna ging hij zelf albums maken, in het begin nog heel erg Roxy Music-achtig, later ging hij ook experimenteren met ambient. Als producer heeft ie verder inderdaad heel veel samengewerkt met David Bowie. Voor zover mijn les over Eno.

Wat een heerlijk album, vandaag maar eens origineel gaan halen, ik luister hem nu vaak op hun website. Siberian Breaks heeft echt enorm veel variaties, wauw! En het is lang geleden dat er een album met een nummer van 12 minuten in de top 40 albums kwam. Veel noemen het commerciele zelfmoord, want ze hadden ook gewoon Oracular Spectacular 2 kunnen maken. TheNeedleDrop verwoord het iets beter:

"Congratulations...This LP, a lot different. A lot like strapping a bomb to yourself and jumping off a cliff, blowing up, ascending to heaven where god gives you a hand full of acid and both of you take this acid and go to an epic rock laser light show that has ever occurred in your afterlife." -The Needle Drop