Johnny Cash - American VI: Ain't No Grave (2010)

Ik ga ook voor de 4,5*. Wat een prachtige manier om je carrière af te sluiten. Zulke mooie indringende liedjes en zo berustend gezongen. Hij is duidelijk niet (meer) bang voor de dood. Johnny Cash is een held.

Dat album van Roy Orbison ken ik niet (sowieso ken ik de beste man maar van een paar liedjes), maar ik zal het in gedachten houden.

Ik heb dus precies hetzelfde en sluit me aan bij de bovenstaande reacties.. Toen ik 'For the Good Times' hoorde, kreeg ik letterlijk kippevel. Voor mij de uitschieter van het album samen met de titeltrack. Verder een erg goeie plaat, al vind ik 'Aloha Oe' niet sterk.
Ik ben erg blij met deze nieuwe Cash en ook deze zal heel wat rondjes maken in de cd speler (net als alle andere American albums trouwens).

De eerste drie nummers, met name 1 en 2 zijn erg mooi en emotioneel; de rest ook, maar haalt helaas niet het niveau van de eerste drie tracks. Misschien komt het nog, misschien zit er wel niet meer in voor mij bij dit soort muziek. Sowieso een ruime 3,5* en hulde voor Cash.

Ja, wat een kerel hè?
Die status had hij vroeger al bij mij,.
Ook al is Country nou niet bepaald mijn favoriete muziek genre, maar Jantje Contantje is typisch zo'n voorbeeld die het genre ovestijgt en een begrip opzichzelf wordt.
Als deze man bij wijze van spreken Vader Jacob zingt, krijgt het al diepgang.
Inmiddels is hij bij mij van held opgeschoven naar legende.

Tja, wat moet je zeggen van dit album. Erg mooi, indrukwekkend en intens. "John in gesprek met zijn naderende dood". Zijn stem bleef een kracht uitstralen tot het laatst.

Wat Ad Brouwers zegt, daar sluit ik me helemaal bij aan . Ik krijg letterlijk kippevel tijdens het beluisteren van dit plaatje.

Aloha Oe is wel de grote domper op deze plaat. For The Good Times had een waardige afsluiter geweest voor deze plaat.

Aloha Oe een hawaïaans afscheidslied, oftewel farewell to thee. In die zin zin toch weer wel een mooi eind van zijn allerlaatste, bij leven, opgenomen album.

Wauw, hoorde vrijdagavond bij een vriend de eerste twee nummers. Erg bijzonder...

Dat vind ik ook. De context maakt dat nummer zo mooi. Op het einde van de plaat realiseer je je dat dit het laatste is wat je Cash zult horen, maar hij troost je door te zeggen, 'until we meet again'.

Zo is dat Dexter. Helemaal met je eens!!!

kheb even deze Cash gemixed opgezet met deze

Ane Brun - A Temporary Dive (2005)

om en om, past prima bij elkaar, de oude rot, breekbaar ietwat norse ,einde nabij afgewisseld met het jonge springveertje - full of life - Ane Brun

zelfde stijl muziek

15:55 Dood, waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning?

http://www.americansongwrit...

.....huiveringwekkend, prachtig, pijnlijk, de laatste ademtocht......

Idd een heel aangrijpend verhaal, ben er stil van...

Wat een icoon, mensen toch
Telkens opnieuw wordt ik muisstil van deze man en krijg een knagend gevoel in de borst...

Het is alsof je elke emotie die de man heeft meegemaakt tijdens zijn laatste levensjaren eruit kunt plukken en je jezelf op een bepaalde manier onwennig begint te voelen...

Enige minpunt aan deze cd is het liedje Aloha Oe dat een beetje uit de boot valt, maar daar niet op getreurd, dan spelen we het toch gewoon zo vaak niet...

Johnny Cash, wat ben ik verheugd je te hebben leren kennen...

Ik gaf vandaag de voorkeur aan het nieuwste album van John Hiatt, maar deze posthume plaat van Cash staat binnenkort gewoon tussen de andere american recordings platen hoor.

Schitterende afsluiter van een prachtige carrière. Cash's stem is herkenbaar en toch ook weer heel anders. Een mooie, licht hese stem. Luister het verschil eens met de eerste American cd.

Goed, maar één eigen nummer, maar desondanks een zeer sfeervolle, gevoelige cd.

Het is ongelooflijk maar waar. Aan de vele intens mooie liedjes en albums van de American sessies van Johnny Cash is nog een prachtig hoofdstuk toegevoegd. De eerste vier tracks van Ain't No Grave en de nummers Satisfied Mind & I Don't Hurt Anymore zijn (weer) van een ongekend hoog niveau. Maar ook de overige liedjes zijn fraai.

De muziek en de woorden snijden gezongen door de indringend mooie stem van Johnny Cash ook nu weer dwars door mij heen. Vol geraakt, knock out: fantastisch.
Hij zingt over de naderende dood en zijn leven. Vergis ik me of klinkt de stem van Johnny opgelucht en daardoor nog wat mooier?

Hoewel de stem van Cash (en vooral het contrast met zijn eerdere werk) empathie oproept, bekruipt me bij deze plaat een heel eng, prekerig gevoel. Misschien dat ik me hier later nog overheen kan zetten, maar voor nu houd ik het op 3 sterren.

Helemaal mee ééns maar dat mag niet mijn stem doen beinvloeden aangaande de kwaliteit van de liedjes en daarbij zijn het volgens mij covers of traditionals of hoe het ook mag heten.

bij a hundred highways was ik afgevallen, deze vind ik van alle 6 de allerbeste!!!! Ben weer helemaal fan, wat een topplaat!! dat die Rubin dit nog achter de hand had die gluiperd, ha ha

Dat is nou precies waar deze American serie over gaat: Johnny Cash zingt met eigen arrangementen zelf uitgekozen covers en traditionals (op een weergaloze wijze). Van jou mag dat niet?

Dan zou ik ook maar op zoek gaan naar een andere nummer 1 voor je top 10, want daar staan ook covers en traditionals op.

American VI valt me toch tegen. Ik vind het zelfs jammer dat hij is uitgebracht.

American IV is de laatste 'echte'*. Met de perfecte afsluiter 'We'll Meet Again' en zeker nog negen absolute topnummers. American V is duidelijk een afscheid, wat je kan opmaken uit de nummers 5, 8, 9 en 12. Dat album bevat verder veel kwaliteit.
Maar American VI... Er staan er slechts twee (1 en 6) op die het niveau van de andere uit de serie halen. De andere acht lagen niet voor niets op de plank.

( * echte omdat hij is uitgebracht toen Cash nog leefde.)

Ha! Ik vind het echt prachtig wat voor redenaties sommige members hier op Musicmeter hebben. Muziek van de American Sessions is alleen echt als het is uitgebracht toen Johnny Cash nog leefde..... anders is het dus onecht?

Als we zo gaan redeneren is er inderdaad een hoop onechte muziek uitgebracht...

...begrijpend lezen...

De albums na American IV zijn wel echt maar American IV is het laatste album wat uitgebracht is in Mr. Cash zijn leven. Dus uitgebracht omdat Cash dat album goed genoeg vond om te releasen.
Daar kan je met dit deel in de American Recordings serie grote vraagtekens bij zetten!

Als je dus goed lees dan begrijp je dat mijn redenatie voor 3* het lage niveau van de nummers op American VI is.

Het zal wel een misverstand zijn, maar volgens mij staat er iets anders.. Verder blijft het uiteraard gissen of Cash het goed genoeg vond..

Ik zie weinig vraagtekens. Johnny Cash deed deze sessies met mr Rubin samen. Hij heeft - als direct betrokkene en goede vriend - deel V en VI uitgebracht. Daar heeft hij het natuurlijk ook met mr. Cash over gehad. Ik begrijp uit een interview met hem in OOR dat dit het laatste album in de serie is.

Eerder meldde user Poles Apart over dit album al het volgende:
"Dit materiaal komt uit dezelfde sessies als dat van "American V: A Hundred Highways", het is dus even oud, en betreft de laatste opnames van Cash met Rubin."