AC/DC - If You Want Blood You've Got It (1978)

Maak er maar Korsakov van. Dat is uiteindelijk ook een soort van dementie door jarenlang drankmisbruik. Het had alleszins geen invloed op zijn retestrakke ritmegitaar. Malcolm was de motor achter AC/DC

Pfff dit is 7 jaar geleden! Die goeie ouwe tijd. Ik kwam zelfs tot 37.29 in 2015 op de 10 km, maar toen zonder muziek op, en zonder op mijn snuit te gaan!

Deze plaat heb ik al jaren niet meer afgespeeld, zal hem nog eens opzetten, en kijken of ik nog steeds een leuke tijd erop kan lopen

Ik ben hier nog maar van deze week, door een toevalligheid. Leuke site.
Ik kon het niet laten een flauwe grap te maken over je loopprestaties.

Take care en prettig weekend!

Mag ik 10 geven? Wat is dit toch een schitterend album. heb er net weer een potje headbangen op zitten. En mijn stem is een heel stuk minder.

De hoes vermeldt slechts “All tracks recorded live during 1978 World Tour”, later leerden we dat ie is opgenomen in de Apollo in het Schotse Glasgow. Vanuit dezelfde zaal als het legendarische livealbum van Status Quo van een jaar eerder, werd ook If You Want Blood You’ve Got It een klassieker.
De band speelde een bijna-thuiswedstrijd: zanger Bon Scott en de gebroeders Young zijn van Schotse afkomst. De zaal kende een gevreesd publiek: menig band heeft er minder prettige herinneringen aan, maar was men je goed gezind dan kon je tot grote hoogten reiken. Quo en AC/DC hoefden niet te vrezen.
De Australiërs waren sinds 1973 non-stop aan het optreden geweest, bikkelend naar eerst een nationale en vervolgens een Europese doorbraak. Dit laatste dankzij album Let There Be Rock (1977) en de bijbehorende singles. If You Want Blood werd opgenomen op 30 april 1978, kort voordat opvolger Powerage uitkwam.

In tegenstelling tot Quo is dit geen dubbelaar en op de plaat vinden we geen uitgesponnen versies van songs. Alleen in Bad Boy Boogie en Let There Be Rock wordt de studioversie iets opgerekt. Je hoort een ingespeelde en gretige band, wederom (maar voorlopig voor het laatst) geproduceerd door Vanda & Young. Oppoetsen was waarschijnlijk nauwelijks nodig, alleen is te horen dat gedurende de gitaarsolo in Whole Lotta Rosie de slaggitaar een likje verf heeft gekregen.

Met deze plaat bevestigde AC/DC zijn kersverse status van topband. In november 1978 haalde hij in Nederland #7 in de albumlijst, er verschenen vreemd genoeg geen singles hiervan op het Europese continent.
Wat betreft hun status: in oktober 1977 speelde de band in Kontich nabij Antwerpen. Daarover verscheen vorige maand dit uiterst vermakelijke artikel bij de VRT.

De band met de reputatie van alles-of-niks. Anders dan veel andere rocksterren in die jaren, die nogal eens een discosausje over hun muziek deden vloeien. Nee, dan liever de puurheid van AC/DC, vond deze kersverse fan!

Eddie schreef : "Maar geloof me de live versie is een stuk beter" Maar de live versie is ook een stuk korter dan de album versie. Ben het wel met je eens dat de live versie beter is als je het vergelijkt met de singel versie. Helaas wordt op de radio alleen maar de singel versie gedraaid. En ik maak mij er vaak wel kwaad om : dat geknip in de album versies. En wat ook opvalt : vaak is het hardrock bands. Don't look back van Boston, I want it all van Queen, In A gadda da vida van Iron Butterfly, zelfs de rockballad Baby come back van Player ook daarin wordt geknipt. En de aanvangstijd van de top 2000 is heel vaak gewijzigd om de langere versies helemaal te kunnen draaien. Maar zolang de top 2000 bestaat is de album uitvoering van In a gadda da vida van Iron Butterfly nog nooit gedraaid, NOG NOOIT!!!!!!!! Anyway over dit waanzinnige livealbum krijgt van mij de volle score. Het begint sterk en dat niveau houden ze vast op het hele album. Opvallend is het stem geluid van Bon Scott, live is hij nog beter dan op de studio albums. Er was in feite maar 1 zanger die hem had kunnen opvolgen : Noddy Holder van Slade die heeft ook zo'n ongelofelijke strot : GET DOWN AND GET WITH IT, dit terzijde. Een aantal nummers steken er iets boven uit en dat is The Jack, dat gitaarwerk waanzinnig!!! Blues recht uit het hart een specialiteit van de oude AC/DC, Let there be rock. De live uitvoering vindt ik beter dan de albumuitvoering op het gelijknamige album. Riff Raff is een goeie opener en Rocker een goede afsluiter. Een album die je kan vergelijken met andere live albums uit de jaren zeventig : Status Quo: Status Quo live, 1977, Judas riest Unleashed in the East 1979 en Queen: Queen live killers eveneens uit 1979. Alleen is het in het geval van Queen dat het niet om 1 live concert ging, maar meer om en compilatie.

Als ik me niet vergis is ie vorig jaar in z'n geheel gedraaid. En dat was echt verschrikkelijk vond ik! Niet door te komen zo saai. Hoop dat ze dit jaar weer de single versie draaien.

De cover die Slayer heeft opgenomen is nog de beste versie vind ik. Beter dan het origineel. En ik ben niet eens een groot Slayer fan

De reden waarom de speelduur op de limiet zit is dat groeven niet te dicht op elkaar mogen zitten. Heeft niks te maken met het gewicht van de lp en al dan niet geremastered. Mijn Duitse persing uit '78 weegt slechts 80 gram (zonet gewogen) en klinkt fantastisch. Mogelijk beter dan de remaster die dit album volgens mij niet nodig heeft.

Ik dacht: heb ik dat geschreven? Blijkt dat bijna 10 jaar terug te zijn. Dat geldt niet meer.

Inmiddels heb ik de genoemde zware remaster verkocht en ingeruild voor ook zo'n origineel exemplaar. Ik heb heel wat AC/DC platen nu in de originele persing.

Antwoord op je eerste vraag: ja.

Antwoord op je tweede vraag: op Let There Be Rock uit 1977.

Bedankt ChatGPT.

Toen ik die vraag stelde was jij nog niet geboren, snotneus.

Mijn eerste radio cassette recorder kreeg ik pas toen ik een jaar of 10 was. Daarnaast mocht ik van mijn ouders één cassettebandje uitkiezen, zodat ik die kon draaien. Ik had geen idee wat ik moest kiezen, maar mijn moeder zei direct: ga voor 'Greatest Hits' van Queen. Mijn ouders hadden in mijn beleving over alles onenigheid, maar dit keer niet. Ook mijn vader vond Queen een prima keuze, dus dat werd het. Die cassette heb ik vervolgens grijs gedraaid en mijn liefde voor Queen duurt voort tot de dag van vandaag.

Mijn oom (RIP) was een groot muziekliefhebber en voorzag mij van cassettes met de nieuwste muziek. Hij vroeg mij 'wat spreekt je het meeste aan in de muziek van Queen?'. Mijn antwoord: Brian May, want de stevige nummers draaide ik het vaakst. Nou, dan had mijn oom nog wel iets dat ik wellicht ook leuk zou vinden. Dat bleek AC/DC's 'If you want blood you've got it' te zijn. Mijn oom was bij het concert van AC/DC en Judas Priest geweest en had daar mooie foto's gemaakt die hij in de gang van zijn huis had hangen. Jarenlang heb ik gedacht, dat hij de opnamen van het concert van AC/DC zelf had gemaakt.

De live LP van AC/DC heb ik helemaal grijs gedraaid, waarbij ik als een soort Angus Young door de kamer sprong. Maar ook de ritmesectie én slaggitarist Malcolm Young vond ik geweldig. In deze muziek kon ik mijzelf helemaal laten gaan en de zorgen van alledag (ruziënde ouders en een algeheel gevoel van minderwaardigheid) even vergeten.

Wat hardrock of metal was wist ik niet. Voor mij was het gewoon muziek. Van de verzuiling in de jaren '80 was ik mij niet bewust. Dat duurde echter niet lang. In de 6e klas van de lagere school (nu groep acht) werd iedere vrijdagmiddag geknutseld, waarbij iedere week iemand anders zijn of haar favoriete muziek mocht draaien. De ene keer Wham, de andere keer Michael Jackson, etc. Tot ik aan de beurt was. Ik koos uiteraard voor mijn favoriete band van dat moment: AC/DC! En ik was trots als een pauw!
Al snel bleek dat mijn keuze niet in de smaak viel. Die 'herrie' moest af en liefst zo snel mogelijk! Mijn liefde voor 'mijn' muziek was echter zo groot, dat ik mij er mee vereenzelvigde. Door mijn muziek af te keuren had ik het gevoel, dat ik ook als persoon werd afgekeurd. En dus dacht ik: zie je wel, ik doe er niet toe.

In mijn kamertje had ik gelukkig met niemand wat te maken en kon ik mij volledig storten op mijn passie: muziek! Zoals John Miles ooit zong: 'Music was my first love and it will be my last'. Muziek oordeelt niet, muziek accepteert je zoals je bent, muziek is er altijd voor je, muziek geeft energie, troost, afleiding, moed, advies, etc.

Toen ik mijn vrouw ontmoette en zij over hardrock en metal zei: 'dat gaat enkel over dood en verderf, dat kan dat toch nooit iets positiefs opleveren?', dacht ik bij mijzelf: je moest eens weten. Deze muziek heeft mij zoveel positiefs gegeven. Een doel om voor te leven. Mijn muziekcollectie en -kennis (en de positieve reactie van anderen daarop) gaven mij destijds het gevoel er toe te doen. Wanneer je zoals ik (toen) dat gevoel niet uit jezelf kunt halen, dan is dat heel belangrijk.

Nou ja, dat zijn de dingen waar ik aan denk wanneer ik deze LP draai. Een LP die mij zoveel heeft gegeven én nog steeds geeft. Begin juli 2025 speelde AC/DC in Düsseldorf. Weer was het geweldig. En wat gaaf dat ze 'Riff Raff' speelden! Wat een energie! Ik stond direct weer in mijn kinderkamer uit mijn dak te gaan. Kippenvel!!!

UU-art, mooi verhaal! En wat een rótervaring om vanwege je muziek in klas 6 te worden buitengesloten! Maar kennelijk werd je daar sterker van, goed zo! "I'm a problem child, dèng dèng - problem child, dèng dèng" dacht ik vroeger als mijn moeder over mijn muziek mopperde en bij de dèng dèngs speelde ik luchtgitaar.

Wat ik me na het lezen afvraag: hoe denkt je vrouw inmiddels over je muzieksmaak? Ziet ze dat het positieve zaken oplevert? NB Zolang ik geen gegrunt opzet, vindt mijn vriendin alles goed. Toch laat ik mijn heavy muziekjes in de auto maar voor wat ze zijn, kom ik weer eens aan andere genres toe. Ach ja, l'amour...

Dank RonaldjK! En wat betreft mijn vrouw: we zijn nu 20 jaar verder en met mijn 'herrie' doe ik haar nog steeds geen plezier. Toch is er wel wat veranderd. Met dank aan de Top 2000. Daarin staan namelijk steeds meer nummers van bijvoorbeeld Nightwish en Within Temptation. Die vind ze wél leuk! Sterker nog, we zijn recent naar de theaterconcerten van zowel Floor Jansen als Anneke van Giersbergen geweest. 'Thunderstruck' vind ze ook prima ...tot Brian Johnson begint te 'zingen'. Maar goed, er zit progressie in!

Prachtig verhaal inderdaad!