Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Je probeert het niet eens te snappen.
Dat de nummers die sommigen niet goed vinden bij anderen juist de favorieten zijn duidt sowieso niet op tekortkoming maar op een specifiek geluid dat niet iedereen trekt. Nummers die je of haat of van houdt. Tekortkomende nummers zijn nummers die sommigen nog wel aardig vinden en de rest vind zuigen. Om maar bij Sweepstakes te blijven, die track is - om Pringles te quoten - 'way outside your comfort zone'. De een houdt daarvan, de ander niet, ongeacht de kwaliteit.

Ik snap het prima, maar ben het gewoon niet met je eens. Je doet net alsof een aantal mensen een paar nummers wel begrijpt en oppakt. En de rest niet. En je schrijf nogal zwart-wit over haten van deze nummers of ervan houden.

Wat mij bij dit album opvalt is dat heel wat mensen hier de nummers noch haten noch liefhebben. Het valt allemaal gewoon een beetje tegen met de kwaliteit. Meer is het niet en dat is juist nogal teleurstellend.

Let wel: de vorige albums vond ik geweldig. Er is dan ook één heel makkelijk voorbeeld hoe je deze muzikale (stijlen-) samenwerkingen WEL tot een geslaagd geheel kan maken en op een (heel) hoog kwaliteitsniveau: Demon Days. Luister die eens voor of na Plastic Beach. Wat een verschil zeg!

Ik vind het ook wel meevallen met de zogenaamde haat/liefde tracks. Is op Plastic Beach mijn inziens minder van toepassing door al haar toegankelijkheid.

Die toegankelijkheid is inderdaad ook een heel goed punt.

Toegankelijk? White Flag, Sweepstakes toegankelijk?
Wat ik weet is dat er zat mensen zijn die bovenstaande tracks (want laten we duidelijk zijn: het gaat me om specifieke tracks, het gros van de nummers zijn inderdaad toegankelijk) niets meer dan niks vinden en mensen die juist die tracks als favorieten hebben. Vaak hebben we dan te maken met een geval 'bij de een valt het kwartje en bij de ander niet'. That's all. Mi minimaal gelijkwaardig aan Demon Days deze plaat.

Hmmff.. het lukt ze weer net niet voor mij.

Gorillaz zit net wat te vaak op de scheidslijn tussen geniaal en irritant om boven de 3,5 ster uit te komen. Net als het vorige album.

Tracks als Stylo en Rhinestone Eyes zjjn echt geweldig (plus het einde van Empire Ants ) maar dat wordt dan net wat te vaak afgewisseld met vervelende tracks imo als Sweepstakes en Pirate Jet etc.

Jammer! want net als op Demon Days horen de beste tracks van het album ook meteen tot de beste tracks van het jaar.

Ik vind het einde van de plaat een beetje jammer. Na Broken wordt het allemaal toch een stuk minder. Van Sweepstakes hoor ik nog wel wat er goed aan is, maar ik kan er niet zoveel mee. Plastic Beach en To Binge zijn wel twee fijne nummers, maar meer ook niet. En Cloud of Unknowing en Pirate Jet vind ik totaal niet boeiend. Tot en met Broken is het echter geweldig!

Ik vind dat het album naar het einde toe juist steeds sterker wordt. Nummers als Sweeptakes, Cloud of Unknowing en Pirate Jet zijn werkelijk fantastisch!

Rhinestone Eyes!!!! voor mij het beste nr op het album; voorlopig toch want het album groeit nog steeds!!! Door deze heb ik ook demon days nog eens bovengehaald en ook hun 1e album gedownload.
Gorillaz = geweldig!

Hmmmmmmmmmmm......


Damons meesterwerk.

Damon zat ook nog in Blur he. Daar komt dit toch niet echt bij in de buurt.

Leuke cover!
Gorillaz, ik weet niet wat het is met deze band, ik vind ze wel goed/leuk, maar het is ook weer niet helemaal mijn muziek..
Net of er iets ontbreekt, alsof de climax telkens niet gehaald wordt.

Wel fijne 'chill'-muziek.. maar ik vind vaak de rap-stukjes niet zo leuk. Hetgene wat me vooral aanspreekt zijn de beats, die vind ik fijn.
Maar net als bij voorgaande albums, heb ik bij dit album ook niet echt een gevoel van "Yes.. dit is het!" Meer een "Ach, wel leuk voor de verandering eventjes.." .. het doet me niet zoveel.

Hm sterker nog, ik vind er echt maar een paar hele fijne nummers op staan.. De rest irriteert me eerder.. En komt op mij een beetje saai, zeurderig, te sloom over..

Hoewel de volledige Westerse wereld in zwijm ligt van de nieuwe single van Beyonce & Lady Gaga vind ik eerder, Eddy Grant ten spijt, Stylo een origineel en bij flarden geniaal stukje popmuziek.

Mocht Blur willen. .

Welke nieuwe single van dinges en die andere?

Stylo = eddie Grant - Time Warp

Dat is dus gebaseerd op 3 noten, zo kunnen we alles wel linken..

Maar je hebt wel gelijk, die 3 noten geven dan toch wel dat zelfde karakter aan het nummer, dat bij Time Warp ook het geval is

Haha ja dat begrijp ik. Maar ->ik vind

Naja daar zat verder nog een heel verhaal achteraan. Maar dat doe ik wel een keer opnieuw als ik de tijd heb.. :S

Demon Days is een van mijn favoriete CD's ooit. Demon days is knallen, Damon days is een waar feest.
Plastic Beach klinkt ingetogener, maar is als je even de tijd neemt, ... mensen wat een knaller, wat een feest. Ik hou van ingetogenheid die eigenlijk geen ingetogenheid is. Ik lees commentaar die zegt dat het te mager klinkt, en ik begrijp die reactie, maar toch is er iets waardoor die magere nummers in mijn oren vet klinken. Alsof mijn kopje er nog iets aan toevoegd. Ze knallen niet, maar juist daarom knallen ze des te meer. Nog één vonkje en je hoort een explosie zoals je er nog nooit één hoorde. Eén vonkje, en dat vonkje zit in mijn oren....
Niet alle nummers bekoren, maar dat verwacht ik nooit van een cd. Ik ben met enkele (3 à 4) toppers al perfect gelukkig. En op deze cd staan er flink wat meer toppers dan waar ik gemiddeld reeds genoegen mee neem . Toffe CD!

ik ben ook wel degelijk onder de indruk van deze plaat. de ingetogen nummers ( rhinestone eyes , on melancholy hill) horen bij de beste nummers die ik ken van Albarn. De experimenten vind ik geslaagd (white flag , sweepstakes) en de geheide single hier : superfast jellyfish is een tophit in wording. Voeg daarbij de geweldige bijdragen van bobby womack en Mark E Smith en je hebt wat mij betreft nu al de meest avontuurlijke en constante popplaat van 2010 tot dusver. Haalt het niveau van Demon Days en is misschien nog wel completer

Ik vind het een goeie plaat!

Ik vind dit album heel erg tegenvallen vergeleken met hun vorig werk.
Er is een te erge 80's sound en de meeste tracks missen naar mijn smaak teveel vocals.
#3 kan ik bijvoorbeeld echt niet aanhoren.

Ik heb Damon Albarn altijd geprezen om zijn keuzes kwa zangers. Op deze plaat overtreft hij zichzelf wederom....

Mos def en Lou Reed bovenaan. Wat is dat heerlijk om naar te luisteren!

En Damon zelf natuurlijk :$:$

Het ligt wel lekker in het gehoor en van een hoop andere bands zou ik dit de hemel inprijzen maar bij Gorillaz blijft er toch een zeurderige stem in mijn achterhoofd roepen dat Demon Days beter was.

Tja, ik ben er niet kapot van. To binge is echt zwaar irritatie.

En sweepstakes is ook echt een dramatrack

Stylo is dan wel weer erg lekker.. beetje gemengde gevoelens bij dit album... toch te veel hiphop/rap invloeden naar mijn smaak.. maar.. wie weet groeit het album nog..

En dat tweede gedeelte van Empire Ants!! Echt FANTASTISCH! Ik wil eigenlijk 5* geven, maar ik vind dat er toch wat 'mindere nummers' op staan zodat het die 5* net niet waard is. Maar goed, wat nog niet is kan nog komen...

Er zijn weinig albums zo moeilijk te bespreken als die van Gorillaz. Het geesteskindje van de muzikale omnivoor Damon Albarn en striptekenaar/artiest Jamie Hewlett weet steevast de meest uiteenlopende stijlen en klanken bij elkaar te gooien, wat onoverkomelijk een muzikale melting pot tot gevolg heeft. Plastic Beach sluit in dat opzicht perfect aan bij haar voorganger: je hoort een Engelse grimerapper in samenwerking met een Libanees orkest, Bobby Womack op een track met Mos Def en ga zo nog maar even door. En wederom is er alle reden voor een buiging, want het is Gorillaz ook op dit derde album gelukt een overtuigend geheel af te leveren.

Bij het woord 'geheel' ontstaat misschien de gedachte dat er wordt gebruikgemaakt van een concept, en dat is in strikte zin ook zo, maar dan wel een concept dat losjes gehanteerd wordt. Tot op zekere hoogte hebben de nummers namelijk betrekking op het plastic beach uit de titel, maar eigenlijk gaat het bij Gorillaz nimmer om de teksten: het is de muziek waarmee het meeste wordt verteld. Neem een uitschieter als Empire Ants (met Little Dragon), een nummer dat haast een recensie op zich verdient. Met een bijzonder sensitieve drumpartij, hoge gitaartonen en een praktisch onhoorbaar pianootje word je als luisteraar meegenomen naar hogere atmosferen, een sfeer waar Albarn zelf trouwens ook bijzonder veel aan bijdraagt: zijn dromerige stem klinkt zowaar als een extra instrument. Sowieso lijken veel vocale bijdrages er op het album vooral te zijn om de muziek te ondersteunen, neem alleen al Snoops bijdrage op opener Welcome to the World of the Plastic Beach, waarin hij af en toe een regel voordraagt louter om de klank van de beat kracht bij te zetten.

Terug naar Empire Ants. Het geluid is de eerste twee minuten sfeervol, licht droefgeestig misschien, en tamelijk zweverig. Dan loopt de instrumentatie vrij plotseling over in een vlotte electrobeat, waarbij een aangename baslaag en snerpend hoge tonen de overhand hebben. Het lijken twee totaal verschillende nummers, maar toch klinkt het alsof het één volkomen logisch uit het ander volgt.

Er zijn op Plastic Beach meer van dit soort indrukwekkende momenten te vinden, al moet gezegd dat Empire Ants één van de hoogtepunten is. Maar wat te denken van het eveneens bijzonder geslaagde Rhinestone Eyes of het uiterst pakkende feelgoodnummer On Melancholy Hill, waarop Albarns karakteristieke, weemoedige stemgeluid heerlijk contrasteert met een kinderlijk riedeltje. Het zijn nummers die stuk voor stuk op zichzelf staan doordat ze nergens op elkaar lijken, maar gezamenlijk toch een geheel vormen. En dit klinkt wellicht cliché als het gaat om veelzijdige projecten als dit, maar het moet toch gezegd: Plastic Beach is absoluut een geheel, en het verdient het om als zodanig te worden beluisterd.

Want dan valt niet alleen op hoeveel verschillende stijlen elkaar in rap tempo opvolgen, maar ook hoe goed het album is opgebouwd. Albarns dromerige stem is de bindende factor tussen de meest diverse gastartiesten en de meest uiteenlopende klanken. Speciale vermelding verdienen hierbij het extreem sfeervolle Cloud of Unknowing (met Bobby Womack), Broken en Some Kind of Nature, de verrassend leuke samenwerking met Lou Reed; nog drie uitschieters in dit prettige klankenpalet.

Wat het meest opvalt in contrast met de voorgaande Gorillaz-albums is dat Plastic Beach dromeriger klinkt dan voorheen: de donkere kantjes lijken vervangen door ontspanning. Maar helaas moet ook gezegd dat het allemaal iets minder speciaal klinkt. Ja, het album is muzikaal gezien boeiend, origineel en afwisselend, en er vallen genoeg uitschieters te noteren, maar nergens wordt het echt geniaal, nergens word je als luisteraar volledig omvergeblazen. Misschien gold dat ook voor de vorige Gorillaz-albums, maar die waren als geheel toch net iets krachtiger, en bovendien ontbreken hier supersingles als Clint Eastwood en Feel Good Inc. Naar het schijnt heeft Albarn voor Plastic Beach honderden nummers opgenomen, met muzikanten van over de hele wereld. Dan vraag je je toch af waarom een nummer als het opgefokte Glitter Freeze het album heeft gehaald, of anders de matte samenwerking met Mos Def (Sweepstakes). Het zijn kleine smetjes op het blazoen, maar verder is er nauwelijks reden tot klagen. Want met Plastic Beach laat Gorillaz zien met de inmiddels welbekende ingrediënten een nieuw recept te kunnen voorschotelen.

Hiphopleeft