Flying Lotus - Cosmogramma (2010)

je begrijpt de plaat niet zeg je, en dus toont flying lotus geen klasse? dat verband snap ik niet.

Ik snap de plaat niet omdat ik hem incoherent en onduidelijk vind. Sommige mensen zouden de verscheidenheid van het type nummers bestempelen als gezonde diversiteit, en sommige artiesten zijn hiertoe ook in staat, maar in plaats daarvan komt het willekeurig, slordig en onduidelijk op me over. Dat vind ik niet getuigen van klasse,

Het kan natuurlijk ook liggen aan een gebrek aan inzicht bij de luisteraar.

Gewoon nog wat vaker draaien denk ik dan dus! Samen met wellicht wat recensies en interviews lezen mbt Flying Lotus. Het gaat uiteindelijk om een vibe die je moet vatten, dan is het allemaal niet meer zo willekeurig. Ikzelf begreep de vibe wel dacht ik, maar ik begreep hem eigenlijk pas écht toen ik zelf in Los Angeles rondliep. El-B zei ook eens in een interview dat hij de LA-beatscene pas begreep toen hij in LA was en zag hoe de mensen daar op straat rondliepen. Het voelen van de scene in bv Berlijn of London moet je echt opzoeken, in Los Angeles voel je het meteen en overal.

Goed mogelijk (ik heb ook expres niet gestemd), maar ik denk dat het van twee kanten komt. Ik heb wel ervaring met instrumentele hiphop (zie mijn nummer 1) maar niet met dance-muziek. De beste albums zijn degene die meerdere elementen juist combineert, waardoor luisteraars van vele kanten aangetrokken worden, tenminste, dat vind ik. Hier heb ik vaak het gevoel dat de nummers progressief en artistiek zijn om progressief en artistiek te zijn, in plaats van gewoon lekkere muziek. En daar bedoel ik niks dualistisch mee, als in dat één van de beide goed is, maar dat het juist hand in hand zou moeten gaan.



Dat kan ik me heel goed voorstellen, zeker nadat ik interviews met hem heb gezien die over zijn nieuwe album gaan.

In het begin werd ik even overrompeld door de vele samples. Gelukkig worden de nummers later aan wat rustiger en krijgen ze ook meer structuur door de langere lengte. De combinatie van elektronica, jazz en een vleugje hip hop kan ik zeker wel appreciëren.

3,5 Sterren.

Ik heb maar één ding te zeggen over deze plaat: Ik moet dit nog een paar keer beluisteren om te bezinken, maar als dit gevoel blijft dan gaat dit heel hoog scoren.

We zijn een paar weken verder en het gevoel van onder de indruk te zijn heb ik min of meer nog steeds. Het is een hele fijne plaat die door zijn absurde experimentele kant enorm grensverleggend is. De pschydelische en futuristische jazz van Sun Ra in combinatie met IDM en hip-hop levert daar een grote bijdrage in. Af en toe is het heel duidelijk te horen dat Ellison een neef van de vrouw (die tevens ook muzikaal/maatschappelijk actief was) van de bekende Coltrane is. Maar het beste nummer is in mijn ogen niet een nummer met dergelijke invloeden, maar het nummer waar Thom Yorke zijn bijdrage doet. Het genot begint al bij de overgang van Computer Face//Pure Being naar ...And the World Laughs with You.

Wat me trouwens ook opviel is dat deze plaat weinig (fundamenteel) verschilt met zijn opvolger Until the Quiet Comes, maar dat is allesbehalve een ergernis. En daarom ook dat Cosmogramma dezelfde punten krijgt, al geloof ik zeker dat deze waarschijnlijk de beste plaat uit zijn discografie zal worden.

Ik ben niet zo bekend met electronic maar dit vind ik wel heel vet. Met name door de jazz invloeden en vrij chaotische nummers en ritmes. Een minpuntje is dat het soms wel erg fragmentarisch klinkt. Dat komt ook door de korte nummers die toch al alle kanten op springen. Van sommige nummers had ik het niet erg gevonden als ze wat langer zouden zijn. Bijvoorbeeld Clock Catcher. De stijl is op het album wel een geheel. Fijne plaat!

Mocht je deze plaat te eclectisch vinden dan kan ik je de opvolger van deze plaat (Until the quiet comes) wel aanraden. Die is een stuk rustiger en coherenter.

Een van mijn meest favo albums.. Kan het niet vaak genoeg zeggen

Beetje moeilijk album om te beoordelen dit want ik hoor hier best veel leuke dingen. Ergens is het ook gewoon een heel gezellig album, maar ik word er bij tijd en wijle ook erg onrustig van. Het schiet een beetje alle kanten uit en dat werkt hier niet helemaal voor mij. En iets teveel jazzy geneuzel ook. Aan de andere kant zijn er dus ook wel gedeeltes waar ik zeker wel van kan genieten. En Do The Astral Plane is natuurlijk een waar feestje . Wel een album dat ik zeker nog wel ga draaien in de toekomst. Heb zo'n gevoel dat dit nog best kan groeien bij mij, maar voorlopig hou ik het op 3 ster.

Ik had hier al een 4* staan, maar na herbeluistering valt het me toch een beetje tegen. De muziek verkent veel terreinen, maar ik wordt niet echt geraakt door de muziek. Na een paar nummers heb ik het wel weer gehoord. Ik verlaag naar 3*

Tipje: zoek van Do the Astral Plane eens de 'String edit' op --> onder Miguel Atwood-Ferguson's naam, níet met Flying Lotus als uitvoerende. Miguel was al deels verantwoordelijk voor de muziek in de versie die op dit album staat.

Ik luister amper klassieke muziek (alleen als het op Fip langs komt, tussen andere nummers door), maar deze track heeft iets bijzonder aantrekkelijks.

Twee jaar na het geweldige Los Angeles kwam Flying Lotus dan met het vervolg. Cosmogramma is het album waarmee ik kennis maakte met de muziek van de beste man. Het niet de makkelijkste instapper moet ik achteraf concluderen.

Flying Lotus schildert hier andermaal een muzikaal rijk universum voor de luisteraar. Muzikaal is het alvast 'eclectischer' als zijn voorganger. De eerste korte nummers knallen er ook gelijk in om met Cosmic Drama wat gas terug te nemen. Zodiac Shit is vervolgens een van de hoogtepunten van het album. Heerlijk nummer.

Zoals gezegd dit album schiet wat meer uiteen qua stijlen en ook wat betreft intensiteit van de nummers onderling. En toch sluit het geheel wel naadloos op elkaar aan en dat maakt het wel weer tot een fijne luistertrip.

Maar niet de makkelijkste instapper dus (voor mij dan toch) zoals ik al eerder aanhaalde. Dat wil zeggen dat dit album de nodige tijd nodig had om tot bloei te komen. Maar goed, dat is ook wel weer waarom ik graag naar zijn muziek luister. Het is net als met goede films waarbij je naar meerdere kijkbeurten nog steeds nieuwe dingen opvallen.

Beoordeling: 4 sterren

Aangevinkte nummers: Zodiac Shit, MmmHmm, Do The Astral Plane en Dance Of The Pseudo Nymph

De tandjes, ontdekking van het jaar voor mij.
De productie, de samenhang, het gevoel, alles klopt gewoon!
Deze gaat veel gedraait worden komende weken!
Voor de kenners, zijn de andere albums ook zo en is dit hun beste?

Iets voor Koen St ?

Flying Lotus and Thundercat Had A Major Disagreement On This One Song · Black Radio Backstage

Geinige context over het proces achter Dance of the Pseudo Nymph.