Big Country - The Crossing (1983)

2** Eigenlijk beiden voor het nummer In A Big Country dat ik ze ooit in Ahoy live heb horen spelen en maanden in mijn hoofd zat.

Prachtig debuutalbum, met de doedelzakgitaar van Stuart Adamson, die vorig jaar zelfmoord gepleegd heeft. Eigenlijk hebben ze dit niveau nooit meer gehaald, de tragiek van een overweldigend debuut.

voor mij het mooiste album aller tijden, met als hoogtepunt porrohman.
zelden zoveel passie in een plaat gehoord met een uniek E-bow geluid.

Hebben ook ooit op Pinkpop gespeeld (84 ??? Zelfde jaar als Wang Chung) Toen zei Stuart Adamson nog dat ze nooit een videoclip zouden maken omdat: "There are always gigs to play, always". Aiaiaiai, Stuart is daar wel van terug moeten komen want ik heb een aantal jaren later een clip van hen voorbij zien komen. Ach, een jeudzonde die uitspraak. By the way: Mark Brzezicki (of hoe je die naam ook schrijft) drumde op Love van The Cult en sindsdien had The Cult een drumprobleem. Simpelweg omdat ze geen betere drummer konden vinden !

Dit was inderdaad ook de betere (vind ik) Later werd het alleen maar minder.. Zit nog te twijfelen tussen 3.5 en 4.0. 4.0 is misschien iets te veel van het goede..

Ik wist niet dat ze nog zoveel albums gemaakt hadden. Ik haakte al af bij hun tweede album. Maar The Crossing is een prima album vol gezwollen muziek (soms een beetje teveel van het goede) en naar doedelzakken klinkende gitaren. Ik heb ze live zien spelen in de Oosterpoort in Groningen. Ze kwamen wat terughoudend op maar het publiek reageerde zo enthousiast dat ze zelf hoe langer hoe losser en enthousiaster werden en meerdere toegiften deden waarbij ze nummers gewoon nog een keer speelden. Feestje! 3,5

Chance is het hoogtepunt van dit album, vandaag 3 keer achter elkaar geluisterd; zo mooi.
In A Big Country en Fields Of Fire zijn wat meer up-tempo, maar ook heerlijke songs.
Ik vergelijk Big Country altijd met The Alarm; maakten beide goede liedjes, maar misten net de kracht die U2 en de Simple Minds hadden om zich aan het grote publiek te binden. Stuart heeft een mooi eigen stemgeluid en inderdaad, het gitaarwerk is erg apart, maar daardoor zeker niet minder.

Wat een lekkere muziek, mooie popsongs met schotse invloeden, die verder volledig in de tijd paste. De frisheid van dit album hebben ze nooit kunnen evenaren.

Een van de beste debuutalbums ooit gemaakt wat mij betreft. Eeuwig zonde dat Stuart Adamson het leven niet aan kon.

Fantastisch debuut van deze band, en het begin van mijn fan zijn. De schots getinte rock en de aparte stem van Stuart Adamson, en de gedreven en intelligente drumpartijen van Mark Brzezicki, de aanstekelijke melodieen waren iets wat ik nog nooit gehoord had.

Ik werd toen totaal verpletterd door dit album, en het zit nog steeds regelmatig in mijn CD speler. Alle tracks zijn sterk, en als ik een favoriet aan moet wijzen, is het eigenlijk "Parroh man", maar alle nummers zijn te gek. Zoals bijvoorbeeld "The storm", met dat te gekke intro.

De bonus nummers stonden eigenlijk op 12"vinyl, zo ook het titelnummer.

Live concerten waren altijd een feest, en ik herinner me 1 concert nog levendig, in het Concertgebouw in Den Haag (ten tijde van het album "The Seer"). Na de eigenlijke setlist, kwam de band terug, en speelde nog meer dan anderhalf uur toegiften. De zaal stond helemaal op z'n kop.

Het was dan ook een schok, toen ik hoorde dat Stuart overleden was. Big Country was no more.....

Mooie plaat. Klinkt anno 2007 wel wat gedateerd, but hey....who cares!!!

Second that

Chance ja, prachtig en melodieus

Bij dit album moet ik gewoon eens in de zoveel tijd een stukje schrijven zodat andere Users zoiets hebben van; och ja, wat is dat toch een heerlijk album.
Laten we Stuart Adamson nooit vergeten. Hiermee leverde hij een meesterwerk af.
Over een half jaar volgt weer een berichtje.....

Fijne plaat dit van wijlen Stuart Adamson en consorten,het strakke drumwerk is zeker een toegevoegde waarde.Chances is ongetwijfeld één van de absolute raspaardje uit de Big Country stal. Tijdens het beluisteren van The Storm is duidelijk te horen waar een band als16 Horsepower zijn inspiratie heeft vandaan gehaald,prachtig nummer! Verder mag zeker niet het nummer Porroh Man onvermeld worden De doedelzakdeuntjes die terloops op The Crossing opduiken hadden van mij echter wel achterwege mogen blijven.

ben dit album nu ook weer eens na lange tijd aan het beluisteren, en ja wat een muziek! het is apart dat een band als Big Country je altijd op een of andere manier bijblijft, trouwens ook altijd gedacht dat ze doedelzakken gebruikten, maar dit is gewoon puur gitaarwerk! en nu ik dit weet waardeer ik het geheel nog meer dan voorheen, echt een heel apart geluid

Heerlijk gitaar gedoedel en een hele goede drummer; Mark Brzezicki!

Ik las op hun site dat ze weer bij elkaar zijn en ik geloof dit jaar in London weer hebben opgetreden en er zijn zelfs plannen om weer nieuw materiaal te gaan opnemen hoewel ik mij afvraag of dat zo'n goed idee is zonder de lead zanger

De groep Blitz was alleen eerder met dit doedelzakgeluid. Beluister de MP3 bestanden op de link maar eens.

Blitz - Second Empire Justice

The Crossing blijft een mooi album. Chance en The Storm zijn voor mij de uitschieters.

Als ik heel eerlijk ben, dan lijkt het mij een onmogelijke taak om Stuart Adamson te vervangen, al was het alleen maar om de uitstraling die hij had. The Cure zonder Robert Smith of U2 zonder Bono kan ook niet.

@Premonition: Leuke nummers! Volgens mij waren ze niet echt eerder maar gelijktijdig. Het geluid van de gitaar is wel heel mooi maar in mijn oren niet écht zoals het geluid van de doedelzak.

@deric raven: Volgens mij nam Stuart ook veel van het typerende doedelzak gitaargeluid voor zijn rekening.

@deric raven: ja precies!!! Stuart heeft zo'n apart stemgeluid dat je het meteen herkent als Big Country en daarnaast schreef hij ook veel liedjes en was hij ook de man achter dat typische doedelzakgeluid, maar goed ze waren natruurlijk met zijn vieren en eigenlijk kan wat mij betreft niet genoeg van mijn oude helden weer bij elkaar komen! we laten ons gewoon verrassen door de nieuwe Big Country zonder Stuart

unieke muziek, erg bijzonder

Mooie cd en net maar weer eens na lange tijd gedraaid maar nu wel 2 keer achter elkaar.
Er staan geen zwakke nummers op of het moet het allerlaatste nummer zijn.
fields of fire, change, porrohman, inwards het maakt niet uit allemaal aan elkaar gewaagd.

Geweldig debuut van deze sympathieke schotten, rond 1983 was er een muziekprogramma The Tube genaamd waarin ik Big Country voor het eerst zag , ze speelden toen live Porrohman.
Ik was meteen verkocht en heb de LP toen direkt aangeschaft en daar nooit spijt van gekregen.
T.o.v Simple Minds & U 2 bleef Big Country toch altijd de underdog, daarom had ik wel een zwak voor ze.
Ik heb tevens het genoegen gehad ze enkele keren live te mogen aanschouwen ,deze concerten waren altijd een feest, de heren waren nooit te beroerd voor wat extra toegiften.
Was een hele schok toen ik hoorde dat Stuart Adamson was overleden, doodzonde.

zeer goede debuut plaat van Big Country. Stuart Adamson, zanger, gitarist en tekstschrijver van de band droeg als belangrijkste inspiratiebron voor deze plaat zijn vrouw en hun pas geboren kind aan. In een interview zei hij The Crossing gecomponeerd te hebben naast haar bed en zijn wieg. Een trits platen later pleegt hij zelfmoord vanwege zijn scheiding en het verloren contact met zijn kind. Degenen die de bron van inspiratie waren voor deze plaat maken ook dat hij, gevoelig als hij is, gekweld en uitgeteerd door teveel pijn, verslaafd aan alcohol, geheel uitdroogd. The Crossing, waarvan de levenslust, zelfvertrowen en de glorie afspat maakt dat hij voor eeuwig leeft. Leve Stuart Adamson.

Mooi gesproken Snakeskin.

oh, dat is aardig, deric. Zelf heb jij ook in goede bewoordingen je over de plaat uitgelaten. Na beluistering ervan kun je alleen maar positief zijn. Bij elke draaibeurt is de plaat nog steeds even fris en ik vindt ook dat de plaat het verdiend om bij velen in de top tien te staan zodat de plaat ook structureel in de top 250 terug te vinden is. Als ik inspiratie heb zal ik dat ook in deze plaat stoppen. Jij, zo lees ik, denkt er precies zo over. Dan moet het lukken om enkelen, die niet bekend zijn met het plaatwerk, er enthousiast voor te krijgen. Dames en heren: Big Country "the Crossing", beluisteren, kopen, stemmen.

Hebben ook ooit op Pinkpop gespeeld (84 ??? Zelfde jaar als Wang Chung) Toen zei Stuart Adamson nog dat ze nooit een videoclip zouden maken omdat Big Country in 1983 reeds een clip gemaakt heeft om " in a big country" te promoten.

Ja in 1984 met Wang Chung, Marillion, Ronnie Jmes Dio, The Pretenders, John Hiatt (geloof ik) en Jimmy Cliff.

De remaster van deze CD bevat enkele extra nummers met merkwaardig genoeg het titelnummer The Crossing dat dus niet op de originele versie staat.