Big Country - The Crossing (1983)

Ah, die heb ik een tijdje terug gekocht. Voorkant is ook rood in plaats van blauw. Bonustracks zijn aardig, maar vallen nogal uit de toon bij de rest van de plaat.

Qua sound vind ik dit wel een mooie plaat, maar niet elk nummer spreekt me evenzeer aan. Daar waar een goede popmelodie samenkomt met het aparte gitaargeluid (Chance, The Storm, Lost Patrol) vind ik hem het sterkst. Enerzijds vermoed ik dat er niet veel meer waardering in komt dan 3½ á 4 sterren, anderzijds ben ik wel benieuwd naar de rest van het repertoire van deze band.

Vind je? Ik vind die bonustracks juist een mooie aanvulling. Vooral de titelsong vind ik erg mooi

Jeetje, heeft Stuart Adamson ook de hand aan zich zelf geslagen. Dat wist ik dus niet. Weer een talent minder.

Mooi album is dit trouwens, ook al heb ik het al dik 20 jaar niet meer gedraaid. Ihb 'In a Big Country' en 'Chance' zijn erg goed. Deze band had toch wel een heel karakteristiek en eigen geluid. Heel bijzonder. Ik denk dat ik hem maar weer eens ga draaien.

Overigens vind ik 'Steeltown' een tikkeltje beter. Met dat mooie, fiere en bijna heroïsche gitaarwerk. Die draai ik nog wel met enige regelmaat.

"night hangs on a city, like a blanket on a cage" Kom er maar eens op. Zie mijn eerdere berichten.

Prachtige plaat van deze boys.
De extra nummers zijn een mooie toevoeging.

Dit was een wat zuinig oordeel. Ik ga die sterrenwaardering eens wat omhoog schoppen en deze plaat in mijn toptien plaatsen.


Nou, het kwam met de niet direct opvallende basisnummers nog helemaal goed. De bonustracks heb ik nog niet zo vaak gedraaid, dus wellicht komt het ook daarmee helemaal goed!

Zeer sterke debuutplaat van Big Country, unieke sound vanwege de doedelzakgitaren. Stevige rock met een beetje (Schotse?) folk erin. Jammer dat de band dit hoge niveau niet meer heeft kunnen evenaren.
Maar dit is een tijdloos klasse-album met enkel maar sterke songs als "In a Big Country", "Chance" en "Fields of Fire".

THE CROSSING

Vind ik een knaller van een plaat. En dan bedoel ik van de door Steve Lillywhite opgefokte drums en de prachtige gitaarpartijen tot en met zelfs de beukende bassen. Muzikaal zelfs intenser dan de eerste U2 platen, maar tekstueel aardser, met de beide voeten in de Schotse weidegrond. De Schotse U2, misschien nog het best te vergelijken met WAR. Strijdlustig, het arbeidersethos en toch nergens te pathetisch.


In a big Country is een klassieker. Hier vind ik de albummix toch net iets krachtdadiger dan de singel versie. Hoopvolle tekst ook.

Chance hoor ik dan weer liever in de (later uitgebrachte) singelversie. Die heeft een mooiere opbouw van intro tot slot. Mooi gezongen ballad.

A thousand Stars is een opzwepende rocker. Zo'n nummer dat je uitnodigt om volop de dag te plukken. Mooie gitaren.

The Storm staat met beide voeten in de (Schotse) folk. Akkoestische gitaren en vrouwenkoren begeleiden de zanger in de storm.

Harvest Home was de eerste, nog over het hoofd geziene, singel. Maar wat een prachtige song: doedelzakgitaren op de eerste rij.

Close Action is weer een wat rustiger nummer. Een lovesong van het edelste goud: I will carry you home with the Gods in my eyes.

Fields of Fire betekende was de doorbraakhit in de UK. Een stevig partijtje folkrock, dat net zoals U2 deed op Boy het kind in ons wel wakker houden.


Het vlotte Inwards vind ik het beste nummer van de drie overblijvers. Lost Patrol spreekt me minder aan dan de rest en Porroh Man duurt misschien net iets te lang om het album overtuigend af te sluiten. Jammer genoeg is de bonustracklijst niet volledig. Dit album smeekt om heruitgebracht te worden in de 2CD deluxe reeks van Universal.

Vandaag deze toch maar eens aangeschaft.
Volgens mij is de bonustracklist wel volledig, zo staan ze er bij mij ook op.

deric raven,

Goed dat je de CD nu ook hebt.

Wat ik bedoelde met een onvolledige bonustracklijst,
is dat er nummers zijn uit die periode (vb. Balcony) die
niet in de bonustracklijst van de CD zijn opgenomen.

Ik heb zelf ook de CDversie hierboven (met rode hoes).

OK, op verzoek deze plaat weer eens onder de loep:
Te beginnen met zeggen: RIP Stuart! Naast Guthrie van de Cocteau Twins de beste gitarist die Schotland ooit heeft voortgebracht. Absolute meesterklasse die Adamson hier af en toe uit zijn gitaar tovert. Maakt tegelijk dat Big Country zo'n apart en distincte sound heeft. De plaat begint natuurlijk voortreffelijk met In A Big Country. Je waant je al tussen de schotse hooglanden en zijn vele lochs.. guur maar eerlijk weer en af en toe een middeleeuws kasteeltje of pub. Het gebruik van bagpipes versterkt dit gevoel natuurlijk alleen maar. Big Country is één van die bands die zijn britse roots erg trouw blijft. Veel meer dan het geval was met bands uit de jaren 70 die allemaal achter de zwarte blues aanliepen.
De plaat gaat na deze meesterlijke opener verder met een hoog niveau, hoewel Inwards minder is dan de opener is het beslist geen slecht nummer. Chance is al meteen het volgende hoogtepunt. Veel catchyer zijn ze niet gemaakt, terwijl het ook een kwalitatief sterk nummer blijft. Thousand Stars tapt weer aardig uit het vaatje van het eerste nummer, The Storm is een van de beste nummers op deze plaat. Een heerlijk opbouwend gitaarspel komt een bijna hardrock-achtig nummer inluiden, daarna wordt de sfeer etherisch en de openingszin: "I Came From The Hills With A Tear In My Eye"... meer weemoed en Schots levensgevoel kan niet Harvest Home is even bijkomen van die zwaarmoedigheid. Luchtig folklore lullaby bijna. Volop de gitaar van Adamson in de hoofdrol trouwens weer. In het nummer erna mag de bassist ook laten horen dat hij heus wel meekan op het niveau.. maar Stuart blijft zelfs op de achtergrond nog meeschallen. Ook weer een nummer vol met Schotse folkinvloeden. Daarna ook weer een meegalmer, maar o zo lekker op het meetappende gevoel van de luisteraar. Fields Of Fire heeft zelfs een stukje Schots volkslied in zich (of een dergelijk anthem), weer geheel in de lijn van In A Big Country dus.
Alleen de afsluiter valt ietwat uit de toon hier, lijkt wel een uit de hand gelopen live-jam. Niet dat er niet genoeg moois is te horen hier. Stuart is in blakende topconditie en het nummer luistert ook heerlijk weg. Maar het is veel repetitiever en loopt af en toe wat uit, alsof ze even het live-gevoel van BC wilden laten horen.
Al met al een erg goed album, en het zoveelste bewijs dat de jaren 80 niet alleen en louter uit synthi-bands bestonden (iets dat toch erg lastig uit de hoofden van 80s know-nots lijkt te praten). Dit is geheel gespeend van synths en bouwt op gitaar en andere traditionele instrumenten. Maar klinkt erg fris! Waarom geen 4,5* of 5* vraag je je af? Ik ook, ik weet het niet.. ik denk dat het toch iets plegstatigs heeft allemaal en het Schotse pathos er af en toe iets te dik bovenop ligt. Een beetje waarom U2 of Simple Minds soms ook net overhellen naar teveel nationale trots of sentiment. Big Country doet dat hier niet, maar de stem van Stuart en de sfeer doet je af en toe iets teveel in je nietige stoel zitten en bijna een kilt aan je muur hangen om er naar te kunnen knielen. Toch vind ik dit een onderschatte band, hebben erg veel bijgedragen aan de sound van de latere jaren 80, waar tal van bandjes later mee zijn doorgegaan (noem Levellers of dat soort bands). Een moddervette 4 in elk geval. Misschien zet ik hem zo nog eens op en maak er 4,5* van

Wat was ik indertijd verslaafd aan mijn LP The Seer (later dan ook op cd vervangen). Het was dan ook logisch dat ook dit album toen beluisterd moest worden, maar op de een of andere manier is het nooit verder gekomen dan een cassettebandje (we praten over tiener aERo in de jaren '80) en na het lezen van orbits recensie leek het me wel een goed plan om het voorlopig maar eens te vervangen op mp3 (en binnenkort op cd).
Al bij opener In a Big Country bloeit mijn liefde weer op: hoe catchy is dit toch, niet voor niets een hitje denk ik dan maar. En terwijl ik dit hoorde besefte ik dat ik deze band in de jaren '90 heb zien optreden in de Kuip als voorprogramma van de Rolling Stones. Het kwam daar totaal niet over weet ik nog: typisch een band die je in kleinere omgeving moet zien optreden. Associaties met een Schotse kroeg zijn niet te vermijden.
Inwards heb ik altijd een wat minder nummer gevonden en mijn geheugen laat me niet in de steek want ook bij herbeluistering, na vele jaren, pakt dit me toch wat minder dan de opener.
Chance maakt dit ruimschoots goed: het melancholieke geluid van Big Country komt hier weer sterk naar voren en wat is dat gitaargeluid toch machtig mooi. Dit is een plaatje van een song en blijft fier overeind staan door de jaren heen. Een stoer kasteel in het schotse landschap, weer en wind trotserend, dat is Chance.
A Thousand Stars dendert flink door: de machine is hier goed geolied en zo hoort het.
Hoe mooi klinkt dan het intro op The Storm: een brok-in-de-keel momentje op dit album. Ook als het nummer vordert slingert het je heen en weer tussen allerlei emoties, met recht het prijsnummer van dit album.
Op Harvest Home snijdt het gitaargeluid weer door je ziel en de samenzang klinkt als een klok. Hier is het goed feestjes op bouwen maar vergeet ondertussen niet te luisteren naar de schitterende één-tweetjes tussen gitaar en drums.
Lost Patrol heeft ook mooie gitaarlijnen (de kracht van deze band) en tegelijkertijd is het een stoer nummer: kin omhoog, borst vooruit en marcheren maar.
Close Action is me nooit zo opgevallen maar doet dat nu veel meer: ademloos luister ik naar de schitterende solos en de heerlijke galm van Stuart.
Fields of Fire straalt wederom fierheid uit: trots zijn ze en dat krijgen we te horen. Of dat zo is weet ik natuurlijk niet, maar dit nummer straalt veel zelfverzekerdheid uit. O ja, had ik al gezegd dat ik de gitaren zo geweldig vind?
Porrohman vind ik een perfecte afsluiter van dit album: avontuurlijk en het doet me nu terug zwijmelen naar mijn bezoek aan Schotland bijna 2 jaar terug. En dat is het mooie van muziek. Dat cassettebandje had dit soort herinneringen nog helemaal niet, maar nu ik het na jaren weer terughoor is een jarenlang gewenst bezoek aan Schotland inmiddels vervuld en dan staat zo'n nummer gelijk in een ander daglicht.
Op de latere releases zijn nog wat extra tracks toegevoegd als daar zijn het opzwepende Angle Park, All of Us, de titeltrack van dit album The Crossing en Heart and Soul. Prima aanvullingen maar zoals altijd vind ik ze nooit zo nodig.
Heerlijk om dit na jaren weer terug te horen!

na die lovende prachtstukken toch maar weer eens opgezet met de grote angst dat het allemaal toch erg gedateerd zou klinken. Maar nee...
Klinkt toch allemaal verdomd goed en jaren na dato kan ik zowel muziek en teksten nog steeds dromen.
Bijzondere band, bijzonder album.

Geweldig debuutalbum. En samen met Steeltown het beste uit hun collectie. Werd later iets minder, maar moet zeggen dat hun laatste echte CD Driving to damascus ook wel speciaal is.
Pure romanticus met schitterende stem, onze Stuart, die wellicht te gevoelig was voor deze wereld en verkoos (geholpen door de nodige alcohol) het leven te beeindigen. Heeft ook wel moeite gehad dat ze nooit echt doorbraken naar grote publiek zoals U2 en Simple Minds wel deden. Maar live stonden ze als een huis en speelden ze eigenlijk iedereen van het dak af.
Zulke prachtige nummers geschreven en gezongen, ook de wat rustigere nummers uit de mid en eind jaren 90. Kan soms wel janken dat ik hem nooit meer live zal horen.

Heb ze een half jaar geleden live gezien met z'n drieen. En natuurlijk is Tony Butler geen echte zanger, maar wat maakt het uit?? Na concert nog met hem gesproken, en hij zei dat ze absoluut niet met een andere zanger wilden werken. Dan zou het namelijk ook niet geklonken hebben.
De muziek was heerlijk om weer eens live te horen, ongelooflijk dat Bruce watson die sound van 2 gitaren steeds weer opvangt.
De doedelzak gitaar, dat heet E-bow. Dat hebben zij wel geintroduceerd zou je kunnen zeggen. Edge gebruikte het later bij The Unforgettable Fire tijdens concerten.

Vind dit album geweldig. Had de LP in 1984 en vond de schotse invloeden en E-bow gitaren prachtig. Chance is nog steeds een van mijn favo nummers allertijden.
Heb ze vorig jaar live gezien op Poppodium.........vond het ongelooflijk tegenvallen. OK Tony leek verkouden, maar vond juist de twin gitaarsound er zo niet uit komen.

Chance.... (RIP Stuart Adamson (1958-2001)

(ik ga eigenlijk voor de singleversie met het mooie gitaar einde)

Opmerkelijk is dat de singleversie van Chance langer is dan de LP versie en meestal is dat andersom het geval.
De singleversie is wel op een Big Country verzamelaar te vinden.

Het nummer Chnace is voor mij een eenzaam hoogtepunt op dit album, hoewel ik een aantal andere nummers zeker niet slecht vind.

Prachtig album , schitterende band. Helaas nooit echt doorgebroken. Vooral live ook ijzersterk. Ik herinner me een optreden in The Tube (Jools Hollan) ergens jaren 80 waarin ze Porroh man live speelden; kippenvel. Jaar of 10 geleden speelden ze in het voorprogramma van The Rolling Stones in Den haag. Eigenlijk kon je daarna naar huis, de Stones waren overbodig.
Toch is er iets raars met deze muziek, ik draai het bijna nooit. terwijl als ik het draai, dan is het meteen ijzersterk,maar er kunnen echt jaren oevrheen gaan voordat ik de cd weer opzet. Wta is dat toch?
Dus toch niet in mijn top10 allertijden, hoewel ik van deze muziek echt intens kan genieten soms..

In 1995 speelde ze in de Kuip in het voorprogramma vd Stones. Ik wist dat eerst niet en zag het pas toen ze ineens voor mn neus stonden, geweldig....de Stones waren een leuk toetje

Ik ben altijd een fan van Stuart Adamson geweest. Ook met SkidS heeft hij mooie muziek gemaakt (postuum ge-eerd met The Saints Are Comin' In door U2 en Green Day). Hij was een grote en gezegend met een waanzinnige gitaarsound zoals The Edge ook op zijn begrafenis heeft verteld. Jammer, jammer, jammer dat hij dood is. The Crossing is voor een paar euro te koop (bijna een belediging) maar luister en geniet.

In 1995 ben ik naar De Kuip gegaan inderdaad voor Big Country. Ik heb toen nog 10 minuten Stones meegepikt en ben toen inderdaad naar huis gegaan. De avond ervoor hadden de heren van Big Country een acoustisch optreden gedaan in Rotown waar het dak er werkelijk afging.

Deze CD blijft een van de beste. Als ik niet weet wat ik moet draaien gaat vrijwel altijd The Crossing in de speler. Heerlijk en de extra nummers op de heruitave zijn de aanschaf zeker waard.

Na 10 minuten weglopen bij de Stones ?
Serieus????
Ik vind zowel Big Country als de Stones geweldig, mooie combinatie voor een concert
Maar inderdaad Running,The Crossing is hun beste en de schotten waren live ook geweldig.

Heerlijke plaat. Echt een klassieker.
Jammer dat Stuart zijn eigen motto 'Stay Alive' vergeten was...

Deze plaat ademt van begin tot eind een sfeer uit die mij deed verlangen naar de ruige binnenlanden van Schotland. Het moet een openbaring geweest in 1983, deze innovatieve en tegelijkertijd authentieke plaat die het beste in rock en folk met elkaar verenigt. Met zijn uit duizenden herkenbare, zelf gecreëerde en op doedelzaksound gebaseerde gitaargeluid wist Adamson een erg eigentijdse draai te geven aan de al even unieke bandsound. Vast staat dat zijn liefde voor Schotland hier een grote rol speelde, hoewel het niet expliciet tekstueel tot uiting komt.

De bekendste song, In a Big Country, vind ik enigszins gedateerd, maar vervolgens volgt het ene na het andere hoogtepunt. Het strijdbare Fields of Fire tot het melancholieke Chance zijn voor mij de absolute toppers op deze plaat die 25 jaar na dato nog altijd eeuwigheidswaarde heeft.

Hoewel de muziek in de loop van de tachtiger jaren wat meer mainstream werd, bleef rondom Big Country altijd een sfeer van mystiek en melancholie hangen, niet in de laatste plaats door Adamson's karakteristieke zang en gitaargeluid. Mij smaakt vrijwel alles uit die tijd wel, met als hoogtepunt deze plaat en Steeltown.

Mijn vakantie door de Schotse hooglanden zou niet compleet zijn zonder deze geweldige soundtrack, daarom 5*.

@ DutchViking: perfect geformuleerd, ben het helemaal met je eens.
Chance is overigens wel echt een pareltje ! (two, three, four ... ), maar ook dat intro van The Storm en van Porrohman, werkelijk magnefiek.

Jammer dat ze hier trouwens dezelfde fout maakten als later op Buffalo Skinners om het voortreffelijke titelnummer er niet op te zetten !

fijne plaat vroeger , nu compleet overbodig zeker geen klassieker , het kunstje van die doedelzakken gitaren was rap passé

in feite 5 de rangs u2

5 de rangs U2?
Beetje kort door de bocht zo'n opmerking.
Goed , het is jouw mening, maar volgens mij doe je deze heren nu echt tekort hoor.
Voor mij blijft dit een klassieker, poenkt!

Voor mij ook.

elk zijn zin en mening beste outlaw !