Opeth - Blackwater Park (2001)

Wat een album! Heerlijk die lange nummers, Niet afraffelen maar gewoon minimaal 8à 9 minuten blazen! 'k ben niet zo van het grunten, maar bij Opeth kan ik er naar luisteren omdat de muziek zo goed is.
Nummers als Bleak, The Drapery falls en het titelnummer zijn waanzinnig goed.

En moet je kijken waar hij nou bij mij staat

Wat heb ik deze morgen vroeg (want weer miserabel slecht geslapen) genoten van dit album: ik vind het alleen jammer dat vijf het maximum is (grapje!). Ik ben zo blij dat ik dit album via deze website heb leren kennen, want ik zondigde mij ook aan "hokjesdenken": jekkes, dat gegrunt, dus ik moet het niet. Maar dit album is zo mooi dat ik blij ben dat ik mij heb opengesteld voor Opeth. Nu weet ik beter. Dit wordt een klassieker van het zuiverste water, als het al zo niet is.

Het album bevat inderdaad een zeer fijne afwisseling van zang en grunt. Blij om te zien dat hij gelijk je top 10 inschiet Ik had juist eerst gehoopt op meer grunts, maar dit album maakt gewoon gruntfanaten en zang liefhebbers blij.

Hier ben ik 't mee eens, de kwantiteit overschaduwd altijd de kwaliteit, in élk genre. En de grondleggers zijn vaak achterhaald en geen representatief voorbeeld van 't genre meer. Kijk maar eens naar Venom, dé (vermeende) grondleggers van 't black metal.

Death is inderdaad een aardige band om in 't genre te komen en alhoewel ik niks heb met Morbid Angel kan ik ook begrijpen dat de interesse daarin best groot is, maar om echte death metal ervaring op te doen (wat bij mij ook pas na een tweetal jaar duidelijk werd) moet je zijn bij bands als:

Suffocation. Lykathea Aflame, Amon Amarth, Decapitated, Martyr, Immolation, Arghoslent, Demilich, Psycroptic, Nile of bijvoorbeeld Cynic voor een goede start in 't "fusion metal" genre.

En dus niet bij bands als Deicide, Six Feet Under en Cannibal Corpse die de de grote massa achter zich hebben maar verder niks toevoegen aan 't genre.

Ik heb ook cannibal corpse gebruikt om in het genre te komen, als je er eenmaal dieper in gaat en andere bands luistert hoor je duidelijk het verschil, alleen soms is het nog wel leuk om paar liedjes mee te zingen

Damn, ik blijf maar switchen tussen favoriete nummers. Blackwater park, The Leper Affinity misschien? Voor nu laat ik hem maar even staan op Bleak en The Drapery Falls.

De genoemde "old school" death metal bands zijn er ook niet om vernieuwend te zijn maar juist om dat te spelen waar ze goed in zijn!
Wie zegt dat een genre altijd maar vernieuwend moet zijn?
Een mooi voorbeeld is Bloodbath, de Allstar band waar Michael Akerfeldt trouwens ook een onderdeel van uit maakt. Wars van elke stijlvernieuwing, speelt deze band juist death metal zoals die gespeeld werd eind jaren 80, begin jaren 90. En wat is daar mis mee?

Opeth een tijdje niet meer beluisterd, wegens andere muziek ontdekken.
Daarnet nog eens het titelnummer laten spelen.
Heerrrrrrrlijk nummer toch!

Dat jij nou genoegen neemt met altijd maar hetzelfde riddeltje, 't mag best hoor, ik doe dat alleen niet.

Een Deicide is al meer dan 15(!) jaar niets anders dan 't zelfde aan 't doen. Legion was een mijlpaal, maar daar dan zó lang op blijven teren, nee, doe mij maar wat anders.

Bloodbath had een geweldig old school Ep'tje. Maar die full-lengths verliezen de kracht en eindigen dan in middelmatigheid.

Het refrein van bleak

Sinds vandaag heeft deze Blackwater Park de eerste plaats in mijn top 10 overgenomen en Reign In Blood van Slayer heeft moeten wijken. Dit is een overdonderend album met voor mij alleen maar hoogtepunten. Pik er twee dan, hoor ik al zeggen. Wel, dit is moeilijk, maar toch: Bleak en Blackwater Park. Bleak moet wellicht één van de mooiste metalnummers allertijden zijn want wat Opeth daar muzikaal klaarspeelt, is van een andere orde. Dit is waanzinnig goed.

Deze prog metal plaat heb ik ook al een tijd op mijn verlanglijstje staan, hij zal er op den duur bij mij ook wel org komen. ik heb wat losse nummers beluisterd, maar het klinkt inderdaad erg goed en strak allemaal.

Bij mij steekt deze plaat ook al weken met kop en schouders boven de rest uit. Geen nummer is skip baar en favorieten zijn het ruige Bleak en het betoverend mooie Blackwater Park. Geen moment zakt het gevoel weg.

Wat prachtige plaat is dit zeg!

Eerste soort-van-deathmetal album wat ik heb geluisterd en het viel me heel hard mee. Aan de grunts moest ik wel wennen, maar die bevallen me nu ook.
Beste aan het album zijn de heerlijke gitaarstukken
Beste nummers zijn Bleak en Blackwater Park, vooral Bleak is echt één van de beste nummers ooit geschreven.

5*

Het is toch bijzonder gek hoe een album zo'n indruk kan nalaten.
Bleak is werelds, zonder de andere songs ook maar iets tekort te doen. Hij draait nu zijn toertjes in mijn stereo, dus mijn oren gaan weer pijn doen.


Edit: ik heb eens alle berichten bij dit album gelezen en één iets valt op: vele mensen (waaronder ik ) die eerst vallen over die "grunts" en achteraf zo verlekkerd zijn op dit album.

Ik heb de tracks bij dit album wat beter beluisterd en vind dat het muzikaal erg goed inelkaar zit. ik heb alleen een enorm probleem met de zangstem, ik weet het hoort nu eenmaal bij dit soort muziek en albums, maar als er een 'normale' zang bij was geweest dan was dit voor mij ook een topper geweest. nee de zanger bederft voor mij het feestje compleet met zijn geforceerde stemgeluid, nix voor mij dit dus. geef mij maar Tool, Rush, Queensryche, of Dream Theater maar, dat is meer mijn progressieve rock/metal smaak.

Heb je Harvest ook geluisterd? Of Drapery Falls, hoe kan je dat geforceerd noemen? Als ik jou was zou ik het toch nog wat vaker beluisteren. Omdat je zegt "Als er een normale zang bij was geweest....." lijkt het me dat je lang niet alles gehoord hebt.

En zoals Sir Spamalot als zegt:
"vele mensen (waaronder ik ) die eerst vallen over die "grunts" en achteraf zo verlekkerd zijn op dit album."

Dat zijn inderdaad erg goede nummers, alleen bij Drapery Falls zit er af en toe dat grunten in, en daar ben ik nou niet zo gecharmeerd van. als hij normaal zingt is het een stuk meer mijn ding. misschien moet ik er ook meer aan wennen aan dat gegrunt, moesten jullie eerst ook. ok ik zal hem een betere kans geven want muzikaal en de 'normale' zangstem is wel dik ok. dat grunten zal dan ook wel wennen, en gelukkig staat het niet op de volledige plaat bij alle nummers.

Ik vond dat grunten in het begin ook totaal niets, maar nu vind ik dat er toch echt wel goed bijpassen

Grunten moet je leren te apprecieeren.

Dat kan inderdaad via "wennen" of gewoon intensief proberen steeds een stapje extremer te gaan.

Opeth is samen met 't oudere werk van In Flames toch wel een erg goede plek om te beginnen. Opeth omdat Akerfeldt tot de beste grunters in de metalwereld behoort, én natuurlijk omdat de band je wat rust geeft bij de "normale" stukjes. - In Flames omdat Fridén nou niet per se grunt, maar meer schreeuwerig zingt, alhoewel niét om die irritante en onnozele metalcore manier, plus de muziek is lekker melodisch.

Als je daar eenmaal aan ben gewend, zal je waarschijnlijk haast geen moeite meer hebben met welke death-grunt dan ook. - Daarna is 't natuurlijk tijd om de black metal grunt eens onder de loep te nemen

En uiteindelijk zie je hopelijk in dat tussen al die snoeiharde riffs en drumbeats een grunt niet alleen een pré maar eigenlijk gewoon essentieel is voor de muziek. Het past 'r gewoon zoveel beter bij.

Ik vind dit grunten nou zo passen bij Opeth: hevige momenten, rustige momenten ... Dit is gewoon heel intense muziek van heel intense muzikanten. Zoals Lykathea ook zegt: het is gewoon essentieel voor de prachtige muziek van Opeth!
Ricardo, neem je tijd ervoor en ik voorspel - mag ik zo stoutmoedig zijn - dat je na verloop van tijd gewoon zult weggeblazen worden door dit album. Ze moeten van ver komen om mijn (ex-)nummer 1 van de troon te stoten en dit album heeft sinds een tijdje de nummer 1 plaats ingenomen van een even intens album, namelijk Reign In Blood van Slayer.
Dit is een album die aantoont hoe mooi echte muziek kan zijn. Nooit ofte nimmer zal dit album van mij minder dan een dikke vette vijf krijgen, althans ik denk het toch maar wie weet?

Ik had het album nog wat meer willen beluisteren, maar ook ik val over de grunts. Ik houd daar gewoon niet van, hoewel het hier wel wordt afgewisseld met gewone zang; toch stoort het mij persoonlijk teveel. Ik vind het allemaal goed gedaan, daar ligt het niet aan. Liefhebbers: enjoy it.

Ik heb deze nog niet vaak genoeg beluisterd (twee keer of zo) om 'm echt op waarde te kunnen schatten. De grunts vind ik voorlopig ook niet helemaal geweldig en de rustige stukken nogal vaag en zweverig. Zodadelijk nog eens draaien, dit schijfje.

De grunts waren voor mij een punt waar ik mij overeen heb moeten zetten. Nu geniet ik ongelooflijk veel van hun prachtige nummers. Ook de grunts

Na een derde beluistering begin ik dit verrekt goed te vinden. In een gesprek bij een plaat van Death las ik dat grunten vanuit de buik hoort te gebeuren. Daar moest ik opeens weer aan denken bij het horen van de grunt in The Leper Affinity toen ik die in mijn buik voelde. In plaats van er via mijn oren met mijn verstand naar te luisteren ervaar ik nu de energie van de grunt in mijn buik. Lekker duister. Zo hoort het volgens mij.

En verder erg waanzinnige riffs. Ook de rustige delen vallen nu zo'n beetje op hun plaats. Alvast een half punt erbij en misschien nog een half als ik er helemaal mee vertrouwd ben.

Bij de eerste luisterbeurten had ik al het gevoel dat dit toch wel bijzondere muziek is. En ik wist natuurlijk ook dat ik wel kon vertrouwen op het oordeel van Sir Spamalot.

Enjoy!

Ik heb mij ook al laten beïnvloeden door Sir Spamalot. Hij verdient zeker een pluim.

Al begrijp ik eigenlijk niet dat hij tweemaal Rush in z'n top tien heeft staan.

oh jongen
je moet nog een hoop leren, blijf nog maar even flink naar hem luisteren