Opeth - Blackwater Park (2001)

Ik zou zeggen: kijk eens naar mijn berichten bij die twee albums. En daarbij, in mijn geval zijn het toevallig Rush en Opeth: ik hou van echte muziek. No bones broken!

Mijn herontdekking van Opeth blaast me volledig weg. Heb ze een goed jaar niet meer gedraaid en sinds een paar weken kreeg ik weer de zin om Blackwater Park af te spelen. Onbegrijpelijk dat ik dit zo lang aan de kant heb geschoven.

The Drapery Falls is mijn favoriet, maar de rest doet er eigenlijk bitter weinig voor onder.
Topalbum.

Zonet deze weer eens beluisterd. Op sommige nummers begin ik echt wat verliefd te worden.

Er staan naar mijn mening ook wat mindere dingen op (zoals Harvest) maar die hebben dan weer wel hun functie in het geheel.


@Sir Spamelot en horned_reaper,

Een vijftiental jaar geleden heb ik wel eens een Rush-periode gehad, waarbij ik op ontdekkingstocht doorheen hun hele oeuvre ging. Maar als ik het nu terughoor vind ik vooral de zang toch een struikelblok. En dan niet alleen het stemgeluid maar ook de manier van zingen die nogal beperkt is. Muzikaal is het allemaal meer dan dik in orde maar het weet mij niet (meer) écht te raken.


Terwijl ik dit schrijf speelt de nieuwste van Opeth en die klinkt ook lang niet slecht.

Ik ga het album ook wel weer eens beluisteren; misschien val ik nu niet zo over het grunten (qua smaak) en luister ik wat meer naar de muziek.

Bleak, harvest en drapery falls vind ik geweldig, de rest is ook dik in orde maar deze 3 zijn echt geweldig

Drapery falls: Pull me down again and guide me into... AHAHAHOE, AHAHAHOE, HA, HAHAHA. Heerlijk stuk.

Ik snap niet waarom iedereen zo soppig wordt van Bleak... begrijp me niet verkeerd, vind het een retestrak nummer. Maar nummers als Blackwater Park en The Funeral Portrait vind ik vele malen vetter.

The Leper Affinity is juist mijn favoriet hier. Prachtig plaatje, een echte parel.

Dat nummer is ook mijn favoriet.

De energie en intensiteit van de riffs, de melodie van die gitaarsolo...

Kippevel.

Die overgang van de cleane zang van Steven Wilson naar de übergrunt van Mikael Ackerfeld is echt een kippenvel moment, heerlijk!

Erg jammer dat ze dat nummer niet hebben gespeelt, 25 November in de Melkweg. Was verder echt een geweldig concert!

opeth eigenlijk dit jaar pas gaan draaien(belachelijk laat) watershed vond ik erg sterk maar deze is echt geweldig. als ik deze goed vindt, welk album is mij dan ook nog van ze aan te raden? heb namelijk ff geen tijd om ze allemaal een goede kans te geven.
bij voorbaat dank

Ik zou zeggen, gewoon steeds een stapje terug doen *qua jaartal*

Still Life, dus.

The Leper Affinity blijft mijn absolute favoriete nummer van dit album. Maar het niveau blijft hoog met Bleak en Harvest past precies op de plek waar het staat. Al blijf ik dat nummer wat ongeïnspireerd vinden, het is wel ontzettend sfeervol waarmee het een onmisbaar deel van deze plaat in zijn geheel is. De tweede helft vanaf Dirge for November begint ook meer en meer vorm te krijgen, maar het vraagt nogal wat luisterbeurten om er echt vat op te krijgen. Het akoestische stukje even na het begin van Blackwater Park is ook wondermooi.

Volhouden Kronos, je komt er... Ik geniet momenteel met volle teugen van dit album, nu zwijg ik want Bleak komt eraan. Topalbum van een topgroep, een parel om te ontdekken. Goeiendag, het gitaarwerk op dit album is fantastisch!

Ja, de bas ook.

Deze heb ik vanmiddag org in huis gehaalt. Geweldige instrumenten beheersing hebben ze op dit album. De zangstem vind ik ook erg goed, alleen de grunts bederven voor mij het feestje compleet. Als de zang het gehele album zou duren i.p.v de grunts, dan zou ik hier makkelijk een 4 a 4 en een half aan kwijt kunnen. Door de hinderlijke grunts vind ik hem echt onder de maat, en ik vind dat eigenlijk een verdomd irriterende en storende factor op een verder instrumentaal erg goed album. Ik heb hem nu nog maar 1 keer beluisterd, maar vrees dat ik met de grunts geen vrienden ga worden.

Ik blijf het mij afvragen: waarom luisteren mensen naar Opeth, een death metalband (of toch op deze en voorgaande cd's), terwijl ze struikelen over het grunten? (En als ze dat op voorhand al kunnen weten?)

Omdat hier de hand van Steven Wilson van Porcupine Tree inzit. Dat maakte mij nieuwschierig, en aangezien dit het best beoordeelde album van Opeth is lijkt het mij logisch dat je dan bijna automatisch bij dit album uitkomt.

Ach ja, kan zijn. Zelf vertrouw ik (bijna) niet op producers, let er zelfs weinig op. Misschien juist Devin Townsend of Christian Olde-Wolbers.

Tja, die "storende" grunts hebben we vaker gehoord, er zijn in dit forum genoeg mensen bekeerd. Luister hem nog maar is een paar keer dan.

Als je wel van 'progressieve' metal houdt maar niet van black- en death metal, dan is Watershed een betere keuze dan Blackwater Park, want op eerstgenoemde zijn de grunts bijna geheel verdwenen en is de muziek nog 'progressiever'.

Blackwater Park zonder grunts is nog erger dan een café zonder bier. Je zou ook kunnen zeggen dat je Jimi Hendrix wel goed vindt, maar die gitaren hinderlijk vindt.

Waarom moet je nu altijd een soort van sneer nageven eigenlijk. Jouw eerste stukje heb ik echt wat aan. Ik zal dat nieuwste album ook eens proberen te beluisteren. Als dat zonder grunts is, dan is het echt mijn ding.

Heir Apparent (een nummer op Watershed) is zowat volledig gegrunt.

Dan kan je beter Damnation luisteren, die is écht totaal grunt-loos.

Of je kan het beste gewoon wennen aan het gegrunt...

Wie een eindje terug gaat zoeken bij dit album, vindt een wat zuur stukje over grunts en over vermeende eenvormigheid in de muziek op deze plaat. Een en ander vergezeld van de conclusie dat het allemaal goed bedoeld is, maar dat veel meer dan een ster of 2 er niet in kan zitten. In die omgeving staat ook een wat zure reactie van HammerHead over progliefhebbers die geen hooks van echte metal herkennen.

Afijn. Bij nader inzien... kunnen 'grunts' soms kennelijk toch.

Blackwater Park zonder grunts...is als lekkere soep zonder haren....

Tja, Damnation kan natuurlijk ook, maar het is wel heel afwijkend van de andere albums, veel rustiger in zijn geheel. En doordat er geen grunts op te horen zijn biedt het helemaal geen mogelijkheid daarvan te leren houden.

Even iets anders... ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hoewel ik én bijna altijd muziek in mijn hoofd heb dan wel luister én 's nachts vrij bewust aan het dromen ben, droom ik bijna nooit over muziek.
En ik zeg bíjna nooit, omdat ik de enige keer dat er wél muziek in mijn droom was, ik aan het luisteren was naar Blackwater Park... het titelnummer wel te verstaan. En ook in de droom klonk het uiteraard fantastisch. Echt een van meest oprechte, meest intense nummers die ik ken. Elke luisterbeurt is telkens weer een hele belevenis. Enne... probeer het maar eens zonder grunts voor te stellen

Zo is dat freitzen. De grunt is integraal deel van de muziek, een absolute meerwaarde, en hem wegdenken is een soort van artistieke amputatie op een zo goed als volmaakt meesterwerk. Daarom ook de vergelijking die ik hier eerder maakte.

Grappig wat je schrijft over dat dromen. Ik droom normaal ook niet over muziek maar over de muziek van Opeth heb ik ook al gedroomd, maar dan van het album Watershed. Ik ben ook eens toen ik heel erg moe was bij het album Morningrise in slaap gevallen en heb heerlijk geslapen toen! Zo helemaal ondergedompeld in de sfeer van die muziek.


@ricardo,


Ervaar jij dat zo? Volgens mij is het gewoon een vergelijking om iets te verduidelijken. Wat Jimi Hendrix zo bijzonder maakte is wat hij allemaal uit die elektrische gitaar wist te toveren. De donkere grunt afgewisseld met zuiver stemgeluid is een van die typische dingen die Opeth op Blackwater Park zo bijzonder maakt. Als je niet van die unieke kenmerken houdt dan hou je in feite niet van die muziek. Je kan dan wel zeggen; als het zus of zo was. Maar zo is het niet. Het is precies zoals het moet zijn.

En zo kan je ook maar blijven zeuren over Kronos: Kronos is oké als hij nu maar precies zou schrijven wat ik wil lezen. Maar dat doe ik niet. Ik schrijf wat ik te schrijven heb en schrijf jij maar wat jij te schrijven hebt. Liever over de muziek dan over Kronos uiteraard. Want dat eerste, daar gaat het hier toch over.

Vind ik ook wel een treffende vergelijking, want ik ben ook niet zo aan gegrunt, maar hier zou het zonder die grunts toch niet hetzelfde zijn, hoor. Moest er gewoon rauwe zang bij komen, zou ik het misschien wel beter smaken, maar het zou dan toch wat van zijn eigenheid verliezen. Snapje?