Opeth - Blackwater Park (2001)

Sweet! Toch maar vaker Arrow Classic Rock luisteren, vaak luister ik alleen om 12 uur s'avonds als ik mijn bed in ga en om 1 of andere reden hoor ik elke avond weer op ongeveer hetzelfde moment Freebird van Lynyrd Skynyrd. Niet dat dat nummer niet mooi is, integendeel!

Al zou ik graag eens Sigur Ros, Explosions in the Sky etc willen horen in de late uurtjes

...misschien doe ik mijn wekker wel te snel uit...

Als PT-voorman Steven Wilson er aan mee heeft gewerkt, heb je grote kans dat Baars het draait. Anders niet

Overigens heb ik net ontdekt dat The Drapery Falls twee jaar geleden op 18 oktober ook al gedraaid schijnt te zijn. Samen met vijf andere nummers die ik gisteren tussen 9 en 10 ook alweer hoorde

Maar goed, terug naar de muziek. Van deze cd zou hij Harvest ook wel eens kunnen draaien, geniaal nummer blijft dat.

Mwoh... The Drapery Falls draait Kees al een aantal jaren af en toe. Verder is zijn playlist net zo beperkt als de rest van Arrow, alleen wat toegespitst op "symfonische en aanverwante muziek".

Blacwater Park was mijn eerste Opeth album, ik had het altijd links laten liggen doordat ik helemaal niet van grunten hield, onterecht, is later gebleken, heeel onterecht..

Ik heb hem denk ik 4x een nieuwe kans gegeven, ok the drapery falls vond ik altijd wel mooi, todat hij begon te grunten.

Ik kocht later in een platenzaak Damnation voor 5 euro volgens mij, misschien dat dat album me ooit aan Opeth kon helpen, en ja hoor, ik heb hem grijsgedraaid.

Toen dus nog maar eens naar Blackwater Park, en het viel allemaal beter, het duurde alsnog lang voordat ik het ging waarderen zoals ik het nu doe, maar de sfeer, de energie in zo'n nummer, de emotie die het hele album uitademt, heerlijk..

5* en een vaste plaats in mijn top 5

Arrow heeft zowieso al goede punten bij mij gescoord nadat ze hun album
The Best Symfo Rock in 2005 uitbrachten met onder andere Opeth erop (H)

Samen met Morningrise het beste album uit de handen van deze briljante Zweden. De sfeer die ze bijvoorbeeld in een nummer als The Drapery Falls leggen, briljant. Ackerfeldt is de beste zanger die er is in de metalwereld, imo. De sfeer is behoorlijk grimmig maar een nummer als Harvest geeft toch wel een warm gevoel. Iets dat op oudere platen wat minder aanwezig is. Daar is het geluid nogal kil, maar in de oudere albums is wel meer creativiteit te vinden, al ben ik wel de laatste die beweert dat deze briljante composities niet creatief zijn.

Niet helemaal mijn genre dit, maar ''the drapery falls'' is wel een heerlijk nummer!

Prima album van Opeth. Dit is Opeth zoals het bedoeld is. Gevoel en geweld gaan hand in hand. De mooie en harde geluidstapijten wisselen elkaar af en vervelen niet snel. Wel blijft Opeth wat ontoegankelijk voor mijn oren. Verder heb ik weinig te klagen bij dit album.

Wereldalbum! Goede zanger, die geweldig kan grunten, maar ook erg gevoelvol kan zingen. Goede melodieën, prachtige emotie! Kortom, een sterk album!

4*

Ik heb hetzelfde gevoel. Ik ben begonnen met Ghost Reveries, maar ik kan deze Blackwater Park alsmaar meer waarderen: mensen, laat jullie niet afleiden door dat "grunten", want je weet dan niet wat je mist!
Alles op dit album is gewoon super!

Of Opeth is 'One of a Kind', of ik heb het metal-genre gewoon ernstig onderschat. Deze plaat is in ieder geval werkelijk ongelooflijk briljant. Zo'n beetje alles mogelijk komt hier wel in terug (redelijk wat folk ook, niet onbelangrijk voor mij). Dikke top10 notering nu voor deze, maar ik begin de rest na Morningrise pas net te ontdekken, dus het kan nog alle kanten op.

Eigenlijk de enige plaat van Opeth die mij volledig kan bekoren. Bevat melodie, sfeer en bovenal goede songstructuren. Op andere albums klinkt het mij te gezocht. Speciale aandacht wil ik geven aan het middenstuk van de titelsong, dat is in goede omstandigheden echt een belevenis.

Het stuk van 1:12 tot 2:09 vind ik anders ook erg goed

bijzonder sterke plaat, kende eerst alleen maar damnation maar wou nog wat meer horen van Opeth.
Prachtige riffjes en goede songstructuur, ik ben onder de indruk

The Funeral Portrait wijs ik toch aan als mijn favoriete nummer op deze gruwelijke plaat. Hét nummer met de perfecte headbangriff(s) en een heel mooie solo.

Verder blijft dit voor mij dé Opeth plaat met ook de meest geweldige sfeer.

En toch zet ik hem weer terug in mijn top-10.
Hij is er een tijdje uit geweest omdat ik dacht dat deze plaat mij niet zoveel deed, maar hij verdient het gewoon. Prachtige cd, waarbij ik, net zoals bij velen hierboven, het een een luisterbeurt of 5 moet hebben gegeven voordat ik het ook maar een beetje kon waarderen. Maar vanaf toen werd het allemaal wel heel snel beter. 5*****!

Anathema en vooral Porcupine Tree vind ik erg goede bands. Het viel me op dat MuMe-ers die daar ook zo over denken vaak Opeth in hun lijstjes hadden staan. En dan met name deze Blackwater Park. Dus ik heb me er maar aan gewaagd. Het viel me niet mee. Begrijp me niet verkeerd: ik heb niets tegen grunten, zeker niet in combinatie met mooie muziek. Maar deze zanger moet echt niet zijn "normale" zangstem gebruiken, dat was pas schrikken! Met alleen grunts had ik dit album 4*-en gegeven, nu blijft ie op 3*-en steken. Jammer.

Grappig, de meeste mensen die net Opeth gaan luisteren hebben juist moeite met de grunt. Hen wordt meestal het album Damnation aangeraden, maar dat moet ik je in dit geval afraden, want het is geheel gruntloos Misschien bevallende eerste twee à drie albums van Opeth je beter, die zijn wat rauwer en minder gelikt. De cleane vocals worden daar ook anders en minder vaak gebruikt dan op deze plaat.

Wel, Joy4ever, je verwoordt daar ook mijn gevoel bij Opeth. Het is een briljante band, maar ik hou veel meer van Mickael (juiste schrijfwijze?) zijn grunts.

Ik vind het enorm jammer dat die zang er bij zit.( en ik heb het niet over de grunts) Ik vind het album goed in elkaar zitten maar die zang verpest sommige stukken voor mij totaal. Is er misschien ook een instrumentale versie van dit album te krijgen?

Er is een verschuiving aan de gang. Eerst waren de grunts het probleem, nu de zang .

En ik vind juist die afwisseling het machtigste aan dit album: je kunt ook nooit voor iedereen goed doen. Positief is wel dat dit album verscheidene en verschillende (let op de nuance!) gevoelens bij talrijke mensen oproept. Mooi zo...

Bij deze is mijn stem verhoogd naar 5 sterren. Met name het titelnummer blijf ik draaien.

En ik heb het hier al genoemd, maar ik zeg het nog maar een keer: het feit dat alleen in het slotnummer de songtitel wordt gezongen, maakt deze cd nóg mooier. Op termijn zie ik hem ook nog wel GR uit mijn top 10 duwen.

Na al de positieve commentaar (en top 250 notering) besloot ik toch maar 'ns de sprong te maken en een album van een death metal band te beluisteren. Ondertussen heb ik komen te beseffen dat Opeth toch wat meer is dan enkel death metal! Blackwater Park was een serieuze brok om te beluisteren, met allemaal lange nummers, maar uiteindelijk verveelt het toch geen moment. Normaal gezien heb ik een hekel aan grunten en vind ik dat het de muziek (als je dat in meeste gevallen al zo kan noemen) verziekt, maar bij Opeth helpt het bij het opbouwen van de grimmige, maar aangrijpende mood. Goed, het blijft nog altijd een beetje tegensteken nu en dan, maar daar kijk ik met plezier langs.

Wat Blackwater Park in eerste instantie al zo uniek maakt, is een mix van veel verschillende muziekstijlen: tegenover de genoemde zangstijl en elektrische gitaren staan traditionele zang en akoestische stukken die het geheel wat meer kleur geven. De lengte van de nummers is goed te begrijpen als je het nummer van naderbij bestudeert - de lyrics lezen kan handig zijn - en probeert te begrijpen wat Opeth probeert te bereiken. De hele plaat moet het hebben van virtuositeit, sfeer en donkere, zware symfonieën tegenover andere groepen die puur voor de adrenaline en agressiviteit gaan; daarom is het voor de meeste mensen (waaronder mezelf) ook moeilijker te verteren, maar ik vind het me nog steeds aanspreken.

De titeltrack en The Drapery Falls zijn voor mij persoonlijk het sterkst, maar ik kan niet direct een nummer benoemen dat ik onder het niveau van de rest vind. Als je kijkt naar het geheel, is het een album waarbij elk nummer goed doordacht en sterk geschreven is; daarom is het ook geen wonder dat Blackwater Park zo geprijsd wordt, hoewel ik het zelf misschien minder snel zou draaien. 4*

Wat een enorme bekrompenheid. Om death metal in z'n geheel bijna af te schrijven als iets wat eigenlijk niet eens muziek genoemd kan worden betuigd toch van een enorme onwetentheid. Sowieso Opeth een death metal band noemen geeft aan dat je weinig inzicht in 't genre hebt.

Erg jammer, want de rest van je tekst vond ik dan wél weer erg verhelderend.

Als ik zeg dat death metal mij helemaal niet ligt en zeg dat Opeth méér is dan enkel een death metal band - voor ik dit beluisterde had ik dat gelezen - meen ik dat ook. Om objectief te besluiten of Opeth death metal wordt genoemd of niet, zie Wikipedia:

http://en.wikipedia.org/wiki/Opeth

Net als bijvoorbeeld Tool heeft Opeth een stijl die moeilijk te omschrijven is. Tuurlijk, op die pagina staan wel Progressive Death Metal en Progressive Rock, maar die lijken mij eerder zo'n termen die groepen beduidt die niet echt in een ander vakje passen. Voor toekomstige referentie: hoe zou jij de muziek van Opeth benoemen?

Ik meen genoeg death metal beluisterd te hebben (Death, Cannibal Corpse, Morbid Angel etc.) om toch wel iets af te weten van het genre en nadat ik me er probeerde in te vinden, ondervond ik dat hoewel het érg strak gespeeld is, en aldus de stelling in mijn vorige post misschien wat te veralgemenend was, het voor mij te snel gaat om er genot in te kunnen nemen. Bijgevolg vind ik het geheel in vele gevallen chaotisch en onluisterbaar. Ik kreeg er na verloop gewoon koppijn van, en het grunten is naar mijn bescheiden mening een "zang" stijl waar men weinig emotie in kan leggen, behalve woede/furie. Vaak wordt het dan ook niet goed genoeg gebruikt qua teksten en inlegging in het nummer. Vooral Cannibal Corpse stak me wreed tegen op dit vlak; de teksten gaan allemaal over hetzelfde: bloed, ingewanden, necrofilie.

Ik zeg niet dat het allemaal slecht is, want vooral de pioniers in het genre kunnen me soms wel 'ns bekoren, maar er zijn zodanig veel middelmatige tot slechte death metal groepen dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Ik hoop dat je hierbij mijn standpunt begrijpt.

Dat is bij Heavy Metal en Thrash Metal (vooral die laatste) ook het geval hoor, bij ieder bekender genre overigens. Het hangt er vanaf of het je ligt of niet.

En Cannibal Corpse vind ik vrij overgewaardeerd. Ze zijn het gezicht van "Death Metal" geworden, en ze spelen het wel degelijk, maar zo goed vind ik ze ook niet. Je hebt veel betere bands, maar die zijn dan ook een stukje ontoegankelijker. Cannibal Corpse moet het vooral hebben van hun imago, hoezen en lyrics.

Ik vind deathmetal zeker leuke muziek, maar het valt niet te ontkennen dat er ongelooflijk veel troep in dit genre te vinden is. Veel bands zijn een kopie van elkaar en van vernieuwing en originaliteit is bij veel bands in het genre ook nauwelijks te spreken, maar gelukkig zijn er ook nog zat goeie bands. En bovendien: bovenstaande is bij wel meer genre's het geval denk ik zo, en niet alleen binnen de metal, kijk maar naar postrock.

Hier hetzelfde, het album begon gelijk lekker hard, tot opeens het 3de nr begon "Harvest". Ik moest gelijk eventjes opkijken, ik dacht, huh? Maar goed, zijn zang is heus niet verkeerd daar niet van, maar ik verwachte totaal niet zo'n (extreem) rustige stop bij het 3de nummer al. Maar ja, op zich een erg leuke wisseling door het album door, hopelijk went het snel genoeg. Tot nu toe een 4* maar ik denk wel dat hij meer waard is als ik de reacties hier bekijk.

Tja, vergelijk het bijvoorbeeld maar eens met Ghost Reveries... daar krijg je eerst twee 10 minuten-nummers à la Leper Affinity en Bleak, en daarna vinden ze het nodig om op Beneath the Mire opnieuw te gaan grunten... dan heb ik toch veel liever Harvest.