Opeth - Blackwater Park (2001)

Vroeger luisterde ik veel naar death- en doommetal, grindcore en alles wat daartussen zat. Hoe harder, hoe beter. Als er maar lekkere zware riffs in zaten.

Later merkte ik dat het toch allemaal zeer beperkt is en de grunts allemaal veel op elkaar leken. Dus resoluut mee gestopt en m'n muzikale horizon drastisch verbreed. Totdat...een ruime 10 jaar later, ik Opeth leerde kennen. Wow!! Wat maakt deze band geniale metal! En wat is die combinatie van cleane vocals en grunts (de bruutste en beste die ik ken) toch perfect op elkaar afgestemd.

Wat ik, weliswaar omslachtig, probeer uit te leggen na die ellenlange discussie van de afgelopen weken hier te hebben gelezen, is dat je Opeth mijn insziens alleen kunt waarderen als je een (death-)metal achtergrond hebt. Zo niet, zul je je altijd blijven storen aan dat "gebrul". But not this guy...Opeth rules!

Ben ik niet met je eens, of ik zou een uitzondering moeten zijn. De muziek van Opeth is namelijk de enige muziek met grunts die ik wél kan waarderen.
Je zou wel kunnen zeggen dat je een 'metal-achtergrond' zou moeten hebben, maar dat lijkt me vergezocht en ik denk niet dat er veel mensen zich aan Opeth zullen wagen, zonder Metal te hebben geluisterd

Resoluut mee gestopt? Ai, je hebt nog veel nieuwe en spectaculaire bands gemist...

Dat zal ongetwijfeld, Bennerd. Maar feit is dat ik gewoon uit andere muziek veel meer voldoening haal. Niet dat die andere muziek dan per definitie meteen softer is (bv. Tool, Meshuggah, Opeth, Devin Townsend). Maar dat zijn voor mij metalbands die een hele eigen stijl hebben weten te creëren die mij heel erg aanspreken. Noem het progressief... Maar goed, ik zal 's wat uit jouw top 10 beluisteren. Misschien bestaat er nog iets beter dan Opeth...

Deze ook toch maar weer eens opgezet en had ik het zo mis toen dan. De muziek klinkt gewoon goed. De begin tonen zijn werkelijk overweldigend en fenomenaal. Als het hele album zo ging en met een normale zang, dan zou ik dit een topper vinden. Ik verhoog mijn stem nu wel naar 2*, maar meer zit er niet in vrees ik, want ik zeg het nog maar eens: de grunts bederven het gewoon teveel voor mij.

Als je je deze muziek echt eigen weet te maken ricardo, dan zul je daar anders over gaan denken. Zolang je er naar blijft luisteren met hoe het in jouw oren zou moeten klinken ga je de intensiteit van de muziek nog niet ten volle beleven.

Kwestie van open-minded blijven volhouden dus, of het laten voor wat het is.

Bij mij heeft het zeker meer dan vijf aandachtige luisterbeurten geduurd voor dit plaatje echt goed begon door te dringen. Opeens zat ik op keer helemaal in de muziek van The Leper Affinity, in die mate dat ik spontaan in de lacht schoot van de kick die dat nummer in mijn lijf teweegbracht. En de grunt had daarin een onmisbaar aandeel.

Ik heb deze org in huis, en alle albums die ik nieuw org gekocht heb doe ik echt niet snel weg en geef ik regelmatig een luisterbeurt. Ik hoor ook echt wel dat hier veel inzit. Ik moet echt de grunts mij eigen gaan maken, en misschien komt dat nog wel. Ik moet er echt aan wennen. Misschien moet ik eens een doorsnee of minder album gaan beluisteren met grunts, en kan ik daardoor deze een stuk beter waarderen, zou kunnen.

Veel succes.


Ik wilde daarstraks nog eens naar The Leper Affinity luisteren. Maar toen kon ik het toch niet laten de rest van het album ook te beluisteren. Hoe vaak ik dat nu inmiddels gedaan heb weet ik niet precies, maar het blijft nog altijd een spannende ontdekkingstocht.

Steeds meer geeft zich de samenhang in nummers en tussen nummers onderling prijs. Zo wordt in Dirge for November voor het eerst even herinnerd aan de gitaarrifs uit het openingsnummer en in The Funeral Portrait voert een variatie daarop weer de boventoon.

The Drapery Falls sluit echt prachtig aan op Harvest dat op zich toch al een donkere sfeer heeft, maar de eerste helft van The Drapery Falls is echt unheimlich mooi.

Dat is al een redelijker score, Ricardo. Hoezeer je ook niet "aan" het grunten bent, je kan toch niet ontkennen dat hier serieus wat mooie composities opstaan.

Dat hoor ik ook zeker wel, daarom heb ik mijn score ook verhoogd. Er staan wel 2 nummers op die lekker klinken, en het begin is ook super, maar op dit moment zit er voor mij nu nog te weing in om hem een voldoende te kunnen geven.

Geef 'm nog wat tijd Guardian of Isis, dan geeft ie het vast een vijf.

Opeth's Blackwater Park. Een album dat ik nooit zo goed heb kunnen waarderen. Ik heb het meerdere keren beluisterd, maar elke keer weer zet ik hem halverwege af omdat ik helemaal murw gebeukt ben door de, naar mijn mening, veel te grove, harde riffs, het gegrunt en de pure agressie.

Het album begint met het nummer The Leper Affinity, een van de zeven nummers op dit album van dik zes minuten en een van de drie! met meer dan tien minuten. Het gitaarwerk is mooi melodisch, zoals vaak op dit album, alleen de grunts weten er toch een duister sfeertje aan te geven. Eigenlijk kan ik in dit nummer vooral het zachtere middenstuk waarderen, zonder die hamerende drums en met een mooie, cleane zang. Als de band dan weer doorgaat na het middenstuk is het mij al snel weer te hard en te grof.
Bleak is het beste nummer op dit album. Het contrast tussen de grunts en de zang is hier een stuk mooier uitgewerkt dan in de rest van het album. Het riffje is erg strak en het nummer bevat iets minder beukwerk dan het voorgaande.
Harvest begint dan zeer rustig, zeker in vergelijking met de opening van Bleak. Het nummer lijkt wel een standaard prog-nummer, zoals Porcupine Tree ze kan maken, maar dan van een iets minder niveau. Het is in elk geval een lekker rustpunt tussen alle metal.
The Drapery Falls is dan alweer het tweede nummer dat ruim over de tien minuten gaat. Het lijkt in eerste instantie goed binnen mijn smaak te vallen, maar na een minuut of vijf gaat het, voor mij, weer mis en komen die keiharde grunts de muziek weer in. Jammer, want het intro was erg veelbelovend.
In het volgende nummer, Dirge For November, is weer datgene het geval wat ik het hele album al ervaar. Weer veelbelovende, melodisch klinkende stukken, waarna er een enorme berg gebeuk, gegrunt en keiharde riffs overeen komt. Heel erg jammer, want zolang de band zich bij die prog klinkende dingen houdt is het erg goed aan te horen, maar dat is niet waar deze band voor staat natuurlijk.
Na twee, volgens mij, niet bijster interessante nummers, komen we dan aan bij het titelnummer, het echte monster op deze plaat. Ruim twaalf minuten, behoudens een paar zachtere stukjes, keiharde metal. Voor mij een van de mindere nummers, de riff is wel erg goed, maar over het algemeen is het allemaal iets te, te lang, te hard en vooral te veel grunts.

Zoals al te lezen in het voorgaande stuk, val ik, zoals zovelen, vooral over de grunts. Nu komen hier natuurlijk de argumenten dat je deze muziek en de grunts niet los van elkaar kan zien, maar ik denk dat dat zeker wel kan. Het is zelfs zo erg, dat ik dit album 4,5* zou geven als hij volledig instrumentaal was. Dan heb je volgens mij een sterk album dat leunt op mooie melodische, bijna progressieve stukken afgewisseld met hardere metaalachtige stukken. Zoiets spreekt me zeker aan. Nu het album wel met zang (en grunts) is, kost het me toch een pak meer moeite om dit te luisteren. Misschien snap ik het gewoon niet, of heb ik niet genoeg geluisterd, maar ik geef dit een krappe voldoende, met 3*.

Lukk0, pracht recensie / mening / review / whatsoever. Klaar en duidelijk zoals ik ze graag lees. Met groeten, de Sir.

@ Lukk0,

Een goede bespreking van een persoonlijke beleving inderdaad.

Het is gewoon zo dat de grunts een essentieel onderdeel zijn van de zwaarte, het duistere en de kracht van Blackwater Park. Je kan ze niet wegdenken zonder dat dit album aan kracht en karakter inboet. Daarom wil en kan de liefhebber dat ook niet. Voor jou ligt dat anders omdat je (nog) niet helemaal openstaat voor het gehele rijke spectrum van deze muziek.

Ik kan mij helemaal vinden in Lukko zijn verhaal. Ik beleef het ongeveer ook wel zo. Als dit album geheel instrumentaal geweest was, dan had ik hier ook stukken meer van kunnen genieten dan nu het geval is. Ik heb hem wel een paar keer beluisterd weer, maar een voldoende kan ik er nog steeds niet aan kwijt.

Dat is wel een mooie beschrijving ja


Vroeger, toen ik als beginnend Opeth-luisteraar The Drapery Falls nog absoluut het beste nummer vond, snapte ik het titelnummer ook nog niet helemaal. Ik miste wat structuur, maar vooral ook de zogenaamde 'wisselwerking' tussen grunt en clean. Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder en is uitgerekend dit volledige gruntnummer mijn favoriet van Opeth.

Ik ben met het titelnummer ook al wel een stukje verder ondertussen, ik kan er nu wel echt van genieten. Vooral de intro is echt geweldig briljant. Het heeft nog niet tot een verhoging van mijn stem geleid, maar wat niet is, kan nog komen.

Lukk0, mijn waardering dat je volhoudt, de beloning zal hopelijk volgen aan het einde van de rit ... eens je voorbij het grunten raakt (zie mijn eerdere berichten), volgt een album met magistrale muziek en sfeer. En dan besef je welke belangrijke rol het grunten speelt in dit album.

Mijn ervaring met dit album of met Opeth in het algemeen:

In het begin:
Dit is niet aan mij besteed, wat doet zo'n prachtnummer als Harvest toch op deze plaat. Het grunten is ook echt niks voor mij.

Half jaartje later:
Het nummer na Harvest waar het begin ook zo wonderschoon van is hing na al die tijd nog steeds in me hoofd. Ik MOET hem nu luisteren!
En pats!! bij 1:45 van The Drapery Falls heeft het me keihard gegrepen. En sinds nu nog steeds niet losgelaten. En het duurde niet lang totdat ik alles van deze gasten had.

2-3 jaar later (NU):
Opeth ongetwijfeld mijn favoriete band op dit moment en zal waarschijnlijk nog lang zo zijn. Helaas heeft het laatste album me nog steeds niet gepakt en zal dat misschien wel doen na een half jaartje
Toch twijfel ik nog of dit nou hun beste album is of toch Deliverance.

Van dit



naar dit



In maar 3 jaartjes? Mooi hoor

Bij mij heeft het hele Opeth-proces zo'n drie maanden geduurd. Het begon ook met Blackwater Park. Eerste indruk voelde ik me er nogal onzeker over. Het klonk me allemaal vrij zwaar, met al die grunts. De muziek viel als een dik verstikkend deken over me heen. Maar ik voelde wel dat het iets bijzonders was. Ik bleef het regelmatig opzetten en op een keer werd ik helemaal overweldigd door de energie van The Leper Affinity, op zo'n manier dat ik er hardop van in de lacht schoot.

Watershed vond ik iets makkelijker te doorgronden en intussen kwamen ook alle andere albums erbij. Die ben ik nu eigenlijk nog steeds verder aan het ontdekken.

Het mag belachelijk klinken, maar...

..Opeth Rules !!

Opeth is een godsgeschenk in duistere verpakking!!

Ugghh... dit album is zo vet.

Ik kijk uit naar mijn eerste luisterbeurt, ookal is dit mijn genre niet

Hehe aan je top 10 te zien is dit inderdaad echt niet je genre nee
Je zal het er nog moeilijk mee krijgen Ik vond het in het begin al een zware klus, terwijl ik toch wel echt een metalachtergrond had. xD
Veel succes in ieder geval

Succes inderdaad. 't is het wel waard

Als je van The Doors houdt dan hou je gewoon van goeie
muziek en dan is de kans groot dat ook Opeth je bevalt.

The Doors en Opeth lijken ook heeeel veel op elkaar he

Blackwater Park is en blijft voor mij een speciaal geval. Het is een geweldige plaat die heel erg goed op mij over komt, mits ik er voor in de stemming ben. En dat is ook meteen het nadeel aan de plaat. Ik kan er bijna nooit met volle teugen van genieten. Maar áls ik dan ook echt in de stemming ben, is hij geniaal en weet hij me een dik uur lang te boeien!
Dit album is moeilijk nummer voor nummer te beoordelen, aangezien het voor mij echt een brok gevoelens is. Gevoelens van onvrede, pijn en agressiviteit voeren hier op het eerste gehoor de boventoon. Dit zijn natuurlijk niet de meest positieve gevoelens, maar deze worden dan ook gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de acoustische stukken, die voor mij de rust, vrede en harmonie vertegenwoordigen. Zo krijg je dus een wisselwerking tussen de twee uitersten. En ik luister het album dan ook vaak als ik vertwijfeld, geschokt of teneergeslagen ben. Het brengt je uiteindelijk vooral rust, maar het geeft je ook genoeg ruimte om je af te reageren en even alles er uit te laten komen. Dit werkt dan ook versterkend, en heel typerend hier voor is het eerste nummer. Het begint vrij hard, waardoor je je agressie even flink kwijt kunt, waarna er een aantal rustige stukken komen, om even pauze te nemen, en eigenlijk in te zien dat het allemaal zo slecht nog niet is.
Het klinkt heel raar, maar het is voor mij een soort trip door de gebeurtenissen die zich dan hebben afgespeeld. Je denkt er over na, komt irritaties tegen, gooit die er uit om vervolgens compleet tot rust te komen.
Dit geldt echter niet alleen voor de nummers op zich maar ook voor de plaat in zijn geheel. Natuurlijk, de afsluiter en tevens ook het titelnummer is zeker geen ballad te noemen, maar dat is ook niet noodzakelijk. Het hoeft niet altijd in rust te eindigen. Het is een proces, en als er aan het einde van dat proces alle agressie uit is, dan is het ook goed. Daar is een rustig einde niet noodzakelijk voor.

Zoals jullie wel merken vind ik het een prachtig album, maar heeft het zoals ik al zij ook een speciale band met me. Ik luister het album amper, en als ik het luister, is dat vaak op de pc of zo terwijl ik de cd wel thuis heb staan (maar ja, huisgenoten...). Áls ik echter de plaat luister, doe ik dat met een reden, en ik moet zeggen; hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Het is voor mij een middel om moeilijke tijden door te komen. Er kleven vele herinneringen aan dit album, die vaak niet al te leuk zijn, maar is dat een reden om hem minder te waarderen? In tegendeel, het geeft maar weer eens aan wat voor effect dat dit album kan hebben.
Ik kan gewoon niets anders doen dan dit album vijf sterren geven.

5*

Wat weer maar eens duidelijk maakt hoe verschillend de individuele beleving van muziek kan zijn.

De rustige stukken op deze plaat vind ik juist het meest unheimlich. Niks rust of vrede, maar volop spanning en duistere dreiging, die elk moment weer kan uitbarsten in een hel van overheerlijk muzikaal georkestreerd grom- en gitaargeweld.

Voor mij is deze plaat als een trip door de donkerste dalen van de menselijke geest. Niet bepaald aangenaam in de gebruikelijke zin van dat woord, maar wel ontzettend intens, waarbij er letterlijk fysiek iets in je gebeurt.

Daar overlapt onze beleving misschien wel, dat het haast een therapeutische ervaring kan zijn, je onder te dompelen in Blackwater Park. Er valt vrijwel niet vrijblijvend van te genieten.