Opeth - Blackwater Park (2001)

Ik heb de Legacy edition nu ook. Klinkt geweldig. Ik moet het nog wel een aantal spins geven. Stem volgt nog.

Sir heeft zich vorige maand uitgeschreven.

ik heb deze gekocht samen met porcupine tree FOABP, dire straits LOG, pink floyd DSOTM en een best offie van Red hot chilli peppers. ik had zoiets van...ach ja laat ik het maar eens proberen omdat mijn muzieksmaak vrij breed is. maar dit gaat mij duidelijk gewoon net iet te ver. die grunts vind ik echt afschuwelijk. ik vind de gitaarwerken goed en de productie is ook goed....mjah als ik me erger aan de grunts blijft natuurlijk niet veel over. harvest vind ik overigens wel een goed nummer.

metallica en bv. de laatste van alice in chains (wat idd nog geen metal is) vind ik geweldig. maar dit ligt me gewoon niet.

ik weet dat stemmen niet eerlijk is omdat het gewoonweg (blijkbaar) mijn muziekgerne niet is, dus dat ga ik dan ook niet doen.

het cd'tje ga ik weg geven aan iemand die ik er wel gelukkig mee maak!

Ik weet dat ik eerst ook nog moest wennen aan de grunts.

Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat de grunts helemaal passen bij de muziek.
Ze geven namelijk ook dat oergevoel dat past bij dit soort zware muziek.

Opeth is absoluut iets voor het geoefende oor.

Ik ben jaren rock en hard-rock liefhebber geweest..... misschien wel mijn hele leven.
Maar het heeft me echt jaren gekost voordat ik de pracht van de grunts in ging zien omdat het zo anders is al wat je gewend bent.
Opeth is tegenwoordig één van mijn favorieten terwijl ik normaal gesproken niet heb met grunts.... maar dit is gewoon langzaam zo gegroeid.

Ik luisterde eerst ook alleen de rustige nummers van Opeth zoals Harvast en Windowpane.... en langzaam kon ik steeds meer de hardere ook waarderen.

Ik luisterde vroeger al naar metal, maar toen grunts eind jaren tachtig begin jaren negentig hun intrede deden raakte ik sowieso al meer en meer geïnteresseerd in andere muziek en ik heb daar toen eigenlijk wat afgehaakt. Het is pas sinds enkele jaren dat ik via Opeth grunts echt heb leren waarderen. Gewoon een kwestie van even doorzetten. Zoals ik al eerder schreef, vergelijkbaar met een straffe pint. Eens je de smaak te pakken hebt raak je die niet meer kwijt. En vooral bij Opeth loont die inspanning de moeite.

Blackwater Park was mijn eerste kennismaking met Opeth. Ik zal het album wel minstens twintig keer gedraaid hebben vooraleer de grunts me niet meer stoorden. Na nog eens vijf luisterbeurten of zo raakte de grunt van Åkerfeldt me recht in de buik. Maar goed, niet iedereen zal deze manier van zingen op termijn weten te waarderen.

haha ik doe mijn best, maar het wil nog niet lukken. ik ga het album niet 20x luisteren om het goed te vinden!

ik weet dat de beste albums (bv. metallica albums, pink floyd - wish you were here, gazpacho - tick tock en de sigur ros album) langer de tijd nodig hebben en uiteindelijk DE albums zijn, maar na 3/4 keer luisteren ben ik dan meestal toch al verkocht zeg maar.

maar goed, ik zal het nog een keer gaan proberen! wel grappig dat er zo snel gereageerd wordt. genoeg opeth aanhang dus!

Vooral omdat héél wat mensen ooit in dezelfde positie zaten als jij nu zit. Blackwater Park is het death metal album bij uitstek om geïntroduceerd te worden in het genre.

Als je Harvest leuk vindt kan je trouwens ook hun album Damnation eens proberen, dat is volledig gruntvrij.

Dat lijkt me ook logisch. Of je dat wel of niet doet moet uiteindelijk toch helemaal uit jezelf komen. Als het album op een of andere manier niet blijft intrigeren, zoals bij mij wel het geval was, heeft het geen zin jezelf er mee te blijven martelen.

dan ga ik die eerst eens proberen!!

Wat je ook kan doen is alle gruntvrije nummers van Opeth verzamelen. De gehele cd Damnation valt hier sowieso al onder

Maar zo wen je nooit aan de grunt natuurlijk...

En je mist de albumsfeer.

En de allerbeste epics van rond de tien minuten, waarin zowel grunts als cleane vocals voorkomen, toch wel een meerwaarde.

Ik ben eerst ook begonnen met alleen de cleane nummers die ik prachtig vond.
Maar als vrij snel kwamen de nummers als Harlequin Forest of lange epics met veel afwisseling tussen grunt en cleane vocals. Toen raakte ik na een langere tijd wel gewend aan de grunts en ben ik zelfs van zijn grunts gaan houden!

Het grunten moet je idd wat tijd gunnen.
Ik vind dat Opeth net de goede balans vindt tussen het rustige en het harde (en bij dat harde hoort uiteraard dat zogenaamde 'grunten').
Damnation is de volgende die ik ga proberen, moet mij waarschijnlijk het beste liggen.

Voor deze twijfel ik nog tussen 4 of 4,5.

Eén van de beste en meest uitgebalanceerde platen die Opeth heeft gemaakt. Dat en meer is Blackwater Park. Het weet een uitstekend evenwicht in zichzelf te vinden tussen mooie, ingetogen stukken en intense, keiharde geweldsuitbarstingen zoals alleen Opeth die kan maken. Voeg daarbij het stemgeluid van Mikael en je snapt wel dat het alleen nog maar feest kan zijn.
Het valt me op dat velen die met mij de mening over dit album delen, vaak moeite hebben met de grunts. Er wordt zelfs hier en daar opgemerkt en/of beweerd, dat het eens tijd wordt dat Mikael die gaat afschaffen. Absoluut niet, dus!! Opeth is o.a. zo herkenbaar vanwege de opvallende (en overigens weergaloze) grunt- en zangpartijen die een essentiëel onderdeel vormen met de muziek. Dát maakt de muziek van Opeth juist zo indringend, spannend en goed. Die wisselingen binnen de muziek en de vocalen is een zeer sterke troef voor Opeth. Een album als Damnation is bijvoorbeeld erg mooi, maar ik mis daarop wel de spanning en intensiteit van praktisch ieder ander Opeth-album. Misschien leuk om mee te beginnen, maar wat betreft ieder ander argument, kan ik alleen maar zeggen: als je Opeth wilt leren kennen, begin dan gewoon meteen met Blackwater Park.
Dit album is alles waar Opeth voor staat. Dit album verdient eigenlijk al de maximale score vanwege een aantal van de meest intense nummers die ik ooit op metalgebied heb gehoord. Sowiezo hoort daar het titelnummer bij. Voor dát nummer alleen al verdient Opeth, bij wijze van spreken, een standbeeld. Verder staat hier het geniale "The Drapery Falls" op. Meneer de architect en Barry Hay uit de Grolsch-reclame zullen het wel niet met mij eens zijn, maar ik vind het wel degelijk een voorbeeld van: 'kijk, ook een klassieker' .
Rustpuntjes in de vorm van "Harvest" en het instrumentale "Patterns in the Ivy" zorgen voor wat vreedzame momenten binnen de muziek. Daar staan echter weer beukers als de opener en "Bleak" tegenover.

Ben je een liefhebber van metal en goede gitaarmuziek in het algemeen en je kent dit album nog niet? Waar wacht je nog op!!!??
Tot slot: dit is terecht "ook een klassieker". Proost !!!

Echt lachen dat "out of blue" gevoel op Dirge For November wanneer het nummer effe wat kracht bijzet.

The Drapery Falls, geweldig nummer op de Wondrous Stories-compilatie.
Denk dat ik maar eens voor een cd ga.

Weer een geweldig album van Opeth, al vind ik dit niet hun beste. Ik moet hem nog een aantal keer luisteren om tot een goed oordeel te komen, maar tot nu toe 4,5.

Ik luister hem nu nog eens en ik denk dat dit album nog wel gaat groeien naar vijf sterren bij mij. The Drapery Falls is pure schoonheid en ik zit nu ook te genieten van het begin van Dirge for November.

Beste opeth uit mijn verzameling ... Opeth cd's

Vandaag deze toegevoegd aan mijn verzameling ( marktplaats.nl )

Kende een aantal nummers en de live-uitvoering in de Royal Albert Hall, maar nu ik de plaat voor het eerst (met hoofdtelefoon) heb beluisterd schieten de superlatieven weer tekort. Deze gasten kunnen in mijn ogen heel weinig fout doen en de kwaliteit van al hun albums die ik heb (nu 5 stuks en 2 dvd's) is meer dan bovengemiddeld. Pure schoonheid en ik zet dan ook maar gelijk in op 5*.

Moet hem nog een paar maal beluisteren (en dat gaat zeker gebeuren, kan niet wachten) maar deze maakt serieus kans om Ghost Reveries uit mijn top 10 te knikkeren.

Ik ben niet bepaald een metal fan, integendeel, maar deze uitspraak durf ik te betwisten. Dit omdat ik Opeth toch best wel kanwaarderen ondanks dat metal niet echt mijn normale muzieksmaak is.

Ik denk dat horned_reaper het dan ook niet had over 'best wel kunnen waarderen'. Natuurlijk kan het ook zijn dat je Opeth zomaar goed vindt. Maar de muziek enigszins doorgronden, vraagt hoedanook meerdere luisterbeurten. Voor sommigen om van de grunts te leren genieten, maar voor iedereen om zicht te krijgen op de vaak vrij complexe gitaarriffs, de muzikale opbouw en songstructuren. Dat vraagt dus een geoefend oor.

Doe dat dan maar rap, want deze is toch wel een pak beter dan Ghost Reveries. Voor het overige heb je een prima top 10

Vind ik niet, Ghost Reveries vind ik Opeths beste.

Ik volg.

Maar ken je alle albums van Opeth dan?

Ik heb en ken wel alle albums maar vind het moeilijk er een beste uit te kiezen omdat ik ze lang niet allemaal even goed ken. Watershed, Blackwater Park en Still Life ken ik het beste en die vind ik in ieder geval beter dan Damnation.
Voor de rest valt er nog veel te ontdekken. Met Orchid ben ik nu volop bezig en dat album heeft me meer dan aangenaam verrast. Ik ben er helemaal verslaafd aan geraakt. Draai het nu bijna dagelijks, soms tweemaal per dag.

Maar Blackwater Park is volgens mij niet voor niets hun populairste album. Niet omdat het ook maar enigszins commerciëler zou zijn, maar omdat het een hoogtepunt vormt in een stijl die zich vanaf het debuut heeft ontwikkeld.

Oke eerlijk is eerlijk: alleen Orchid en Morningrise ken ik niet.