Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Ik heb ooit een keer geschreven dat dit mijn favoriete Zep-album is, maar het is toch voorbijgestreefd door twee andere (I en IV). Het nadeel aan dit album, zoals aan vele dubbelaars, is dat er toch mindere nummers insluipen. Dat is toch wel erg jammer van dit geweldige album, met ijzersterke songs als In My Time Of Dying (mijn persoonlijke favoriet van Led Zeppelin), Kashmir, The Rover en Houses Of The Holy. Door de iets mindere tweede cd 'maar' 4,5*.

In My Time Of Dying is voor mij persoonlijk hun 2de beste ( na Over The Hills And Far Away )
Dat nummer lijkt misschien lang, maar mocht gerust nog wat langer gerekt worden. Wondermooi

In The Light is ook een nummer wat ik zeer apprecieer. Het is rustig, maar toch kan het me de volle tijd boeien.

Kashmir is ook een geweldig nummer, maar ik kende eerste de soundtrack van pdiddydinges. Daardoor had ik de eerste paar luisterbeurten steeds moeite om het door te komen. Nu is Kashmir eindelijk losgerukt van dat wangedrocht en geniet ik er ongelooflijk van.

Houses Of The Holy, Trampled Underfoot, Custard Pie en The Rover waren meteen knallers voor mij. De overige nummers hebben tijd nodig gehad bij mij, maar kunnen nu ook mij meevoeren. Al zullen ze nooit tot de toppers behoren voor mij.

Ik ben blij dat ik Led Zeppelin vorig jaar echt de kans heb gegeven, want zonder LZ kan ik niet meer.

5*

niet alleen de drums zijn perfect bij In my time of dying.

bas,drums,gitaar en zang zijn perfect.
dit is mijn favoriete zepp nummer omdat alles zo perfect is
dit wil ik op mijn begrafenis laten spelen !

Uitstekend dubbelalbum van Led Zeppelin waarin ze heel wat stijlen etaleren : hardrock, blues, symfonische rock, folk en zelfs wereldmuziek in de vorm van "Kashmir" dat ik tevens het beste nummer hierop vind. Er wordt bovendien erg knap gemusiceerd en de overige nummers zijn ook van hoog niveau. Zeer zeker een aanrader.

Het zal wel aan mij liggen. Ik ben niet zo'n groot Led Zeppelin fan. Albums als Led Zeppelin II en IV vind ik nog wel te pruimen. Maar Physical Graffiti? Een paar keer geprobeerd. Ik werd er niet warm of koud van. Sorry. Uitzonderingen: Kashmir en In My Time of Dying. Ik zal maar geen ** toekennen aan dit album.

Hoewel ik Led Zeppelin een (zeer) warm hart toedraag, geldt dat eigenlijk alleen voor de eerste 4 albums. Deze vind ik op zich een goed 'werkstuk', maar alle songs zijn te weinig aan mij besteed qua 'beleving' om 'm zelf aan te schaffen (ik heb ook maar 1 studio dubbelalbum in huis).

Ik deel de mening van Sstttt en Stuart. Led Zeppelin I t/m IV zijn top. Dit album "Physical Graffiti (1975)" heeft mij nooit erg aangesproken. Briljante nummers worden afgewisseld door niemendalletjes. Een briljant nummer is ongetwijfeld "Kashmir". Op de verzamelaar "Remasters" is "Kashmir" ook te vinden. "Physical Graffiti (1975)", ooit wel in mijn bezit als lp, ga ik dus maar niet kopen.

Ik heb deze ook niet org in bezit, maar als ik hem ooit nog eens zie liggen voor minder dan een tientje dat neem ik hem wel mee. Het goedkoopste waar ik hem ooit voor gezien heb is 15 euro bij de FRS. Kashmir is inderdaad een erg lekker nummer.

Kan je de niemanddalletjes dan even opnoemen? Op de eerste cd staan alleen maar toppers en op de tweede cd hooguit twee of drie wat mindere nummers. De rest is fantastisch. Na het debuut is dit denk ik wel mijn favoriete LZ album.

Ik heb dit album vandaag nog eens beluisterd en blijf het creatief vinden, maar het songmateriaal komt over het geheel gewoon (wat) te kort om het naar het niveau en kracht van zeker de eerste 4 albums te tillen.

Ondanks het feit dat het een dubbelaar is maakt de groep hier een uiterst evenwichtige indruk . Alles komt zo'n beetje samen wat zij op hun vorige albums maakte .
In My Time Of Dying , Ten Years Gone , Kashmir , Nightflight , In The Light en The Wanton Song zijn gewoonweg briljante songs .
LZ is hier nog zeer creatief bezig . Zelfs de misschien wat iets mindere songs zijn zeer genietbaar .

Al vind ik CD2 een ietsje minder dan CD1, het is een afwisselend en behoorlijk evenwichtig album met misschien wat enkele mindere nummers, maar echt zwakke zijn hier niet te horen. Tracks 3 t.e.m. 6 vind ik gewoon geniaal.

Het is geen 'prutwerk' , er wordt creatief en goed gemusiceerd ,maar op een aantal nummers na heeft het voor mij (en anderen) niet dat extra wat de eerste 4 over het algemeen wel hebben; ik ga hier te weinig uit mijn dak, hoe goed sommige nummers ook in elkaar zitten (is niet genoeg) . Sommigen vinden het (uiterst) genietbaar en daar kan ik natuurlijk niet gaan zeggen dat dat niet zo is (is persoonlijk), maar ik vind het voor een dubbelaar goed tot (ruim) voldoende, maar toch te weinig 'vuur' en intensiteit hebben om Physical Graffiti zelf aan te schaffen.

Vandaag nog eens even beluisterd; de eerste helft is top (m.n. de eerste 3 nummers gaan er bij mij in als koek), maar de 2e helft is in vergelijking daarmee een stuk minder: vandaar 3,5 ster mijnerzijds (misschien een 4-, maar dat kan ik niet geven). I rest my case....

P.S. ik wilde dit nog even kwijt als toelichting, niet omdat ik gelijk zou hebben (voor de duidelijkheid)

Nooit begrepen wat dit nog toevoegt aan de vorige platen. Talloze malen gedraaid, maar de echte klik is er niet. Bij I en III ging ik uit mijn dak, maar bij deze blijf ik op mijn stoel zitten, en moet oppassen dat ik niet ga indutten.

Op het adrenaline-niveau wint deze het wellicht niet van de diep intense I & II. Maar dit herbergt die enorme variatie aan muzikale landschappen die elkaar in hoog tempo afwisselen. Kasjmir, Wales.. Californië, het zit hier allemaal in.

Dat mag/kun je absoluut als een positief/versterkend 'element' zien.

Gasten, gasten! Dit is een van de beste bands ter wereld op hun best! Ja, ook de 2e plaat/CD is geweldig! Even doorzetten.
Ten years gone is mijn favoriete Zep-nummer. En de zogenaamde "niemandalletjes" zijn een aangename afwisseling na het grote geweld van de krakers (vooral de langere nummers). Het duurde even voor hij bij mij landde (ergens eind jaren zeventig), maar nu na bijna 30 jaar nog steeds in mijn top 10 aller tijden.

Trouwens, dubbel-lp's hebben iets speciaals. Iets mindere nummers passen vaak beter in het geheel, zijn in ieder geval minder "storend" dan op enkel lp's. En altijd leuk als een artiest eens wat uitgebreider uitpakt.
Ben benieuwd of er meer mensen zijn die iets hebben met dubbelaars.

Daar heb je wel een punt; ik beluister de nummers van de 2e helft ook wel eens en die zijn ook best genietbaar, zoals Bikkel al zei; de 1e helft vind ik echter wel beter persoonlijk. De stemwijze voor mij is niet zo precies;ik had net zo goed 4 sterren kuuen geven, maar ieder heeft zijn eigen stemwijze

P.S. (voor de taalpuristen; dit is geen pleonasme ,want ik bedoel het woord 'persoonlijk' om het effect van mijn eigen 'mening' te versterken... .)

Nummers 12 tm 15.

Uitstekende plaat. Voor mij vooral vanwege het beukwerk van drummer Bonham. Wauw! Led Zeppelin in een wat rustiger vaarwater, maar muzikaal zit het allemaal goed in elkaar. Sick Again, In My Time of Dying en Ten Years Gone vind ik de sterkste nummers. De LP's die LZ hierna maakt vind ik wat minder, maar altijd nog de moeite waard. Page laat tevens horen dat hij beter is op de akoestische dan op de electrische gitaar.

Jammer dat LZ daar zelf niet achter kwam, dan hadden ze country-fiddles kunnen gaan maken . Dan hadden ze misschien wél commercieel succes gehad en een wereldact geworden

Maar even serieus: Page is 1 van de meesters op de gitaar, en dan in de eerste plaat de electrische.

Ik zou niet zomaar durven zeggen dat Page op akoestische gitaar beter is dan op elektrische gitaar...

Voor alle duidelijkheid: ik heb niet gezegd dat Page niet goed speelt op zijn Gibson, maar het valt me regelmatig op dat hij er tijdens live-uitvoeringen volledig naast zit. Op The Song Remains the Same-soundtrack uit '77 is dit duidelijk te horen (The Rain Song, Stairway to Heaven en No Quarter). Op de geremasterde versie zijn bepaalde fouten weg gepoetst. Page compenseert door veel emotie in zijn gitaarwerk te leggen en dat is natuurlijk het allerbelangrijkste. Clapton is daarentegen akelig precies. Zelfs ten tijde van Cream, toen hij nogal behoorlijk aan drugs zat, kon ik hem niet op fouten betrappen. Wetenswaardigheid: een kennis, een betere gitarist dan ik, vertelde me dat op de studioversie van Stairway to Heaven de akoestische gitaar van Page, die uit de rechter box klinkt, niet goed gestemd is. Ik heb heel wat luisterbeurten nodig gehad om dat te ontdekken. Page blijft toch een van mijn favoriete gitaristen, zowel akoestisch als elektrisch.

Het lijkt er op dat Page alles op gehoor en gevoel doet, al doet hij dit niet zo goed als bijvoorbeeld Akkerman en Hendrix.

Live was inderdaad te merken dat solo's anders gespeeld werden (vaak ook wel iets minder ja). Op zich vind ik het niet zo storend. Een studioplaat naspelen is ook maar saai en het levert soms ook mooiere solo's op. Ik houd wel van improviserend gitaarspel, maakt de muziek minder voorspelbaar.

Ik heb zo gauw geen concrete voorbeelden, maar als hij elektrisch niet alles perfect naspeelt zou hij akoestisch toch ook niet alles perfect naspelen (er staat mij geloof ik een White Summer en Over the Hills and Far Away bij)?

Je kunt live elk nummer steeds anders uitvoeren en toch in de maat spelen. Clapton soleert elke avond anders, maar hij speelt uiterst precies en op gevoel. Page doet dat in wezen ook, maar hij heeft net iets minder techniek dan Jan Akkerman, Eric Clapton en Jeff Beck. Het is dus niet alleen een kwestie van reproduceren van het origineel. Page is m.i. een avontuurlijkere gitarist dan Clapton en dat maakt hem interessant. Hij gaat verder dan de blues alleen en vervalt niet in commerciële (goedkope) tunes.

Hm, ik heb vaak stiekum de indruk dat Page de 'studio-solo' niet echt lekker kon reproduceren en daarom op gevoel een improvisatie bracht, die dan vaak wel interessanter was dan het studiowerk.

En wat ik zo jammer vind: nu Arrow Classic Rock uit de ether is, zul je niet zo gauw 'trampled under foot' horen op de Nederlandse radio

Ik hou niet van albums die veel langer dan een uur duren. Hopelijk is dit bij dit album anders, maar meestal vind ik platen van meer dan een uur, een te lange zit.

Het is toch een Dubbel CD, Devoo; alleen die eerste is de koop al waard...(10 euro bij de FRS was die dubbelaar laatst....)