Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Dus het zijn twee albums die je appart moet kopen? Ze zitten niet beiden in één hoesje?

Jawel, het is gewoon één hoesje maar het staat niet allemaal op één schijfje

Je kan dus gewoon naar de twee schijfjes afzonderlijk luisteren en dan duurt het niet zo lang

Oké, had de post van Stuart dan een klein beetje mis opgevat.

Zal hier in ieder geval binnenkort eens achterna gaan.

no shit...

Wat?

Die twee afzonderlijke schijfjes kunnen het minpunt voor hem(dat het album te lang duurt) toch weg halen, waardoor hij niet bang hoeft te zijn om dit briljante album te kopen.

Ook al om dat mooie nummer Boogie With Stu; dat gaat over mij.....

Led Zep's Graffiti vind ik persoonlijk beter dan de eerste 2 Led Zep's. De eerste 6 nummers zijn verbluffend. Het tweede gedeelte is moeilijker te slikken omdat deze plaat iets te lang duurt en dat is spijtig

Maar toch een voltreffer

Je bedoelt dat het tweede gedeelte te lang duurt of PG an sich? In dat geval moet je eens beginnen bij In The Light

Beste mr Douglas, da zou geen slecht gedacht zijn

Misschien is dat gewoon in het algemeen. Ik hou ook meer van variatie waardoor zo'n 40 minuten voor een plaatje netjes volstaan om dan zo op te gaan naar het volgend genre.

MAAR

Nu echter, in het leven zijn er altijd uitzonderingen en in dit geval zou ik Tommy van The Who (duurt ook wel eventjes) helemaal kunnen uitzitten en zoals altijd er effectief van kan genieten. Maar Tommy is wat meer gevarieerder dan deze.

Op een andere manier gevarieerder . Tommy is vooral een verhaal .
Zep experimenteert hier vooral . In The Light is aan de epische kant , maar er is eveneens ruimte voor vertrouwde rock en nummers met wat andere invloeden .
Er zitten best wel wat mindere stukken tussen (vandaar ook geen optimale score van mijn kant ) maar er staan ook songs op die tot het beste behoren wat zij ooit fabriceerden . Kashmir en Ten Years Gone bijvoorbeeld . Voor een dubbel lp is dit echt wel een klassebak .

.........rillingen krijg ik bij deze bombastische kontplaat.

Hoe dat zo, jurado?

Da's gesproken, zie!
Eén van de opwindendste en beste dubbelaars allertijden, als je het mij vraagt.
De eerste plaat is beresterk, met geen half zwak nummer. Op plaat 2 gaan ze wat meer experimenteren, maar ondanks dat daarop niet alles even perfect klinkt, vind k het toch goed zoals het is.
Op White Album van The Beatles staan ook best wat vullertjes, onvermijdelijk op dubbelelpees, maar het totaalpakket moet bekeken, euh.. beluisterd worden.
Een plaat met hoogtepunten als Kashmir, In My Time Of Dying, Trampled Underfoot en The Wanton Song, màn, dat kom je nog niet zo gauw meer tegen.
Deze neem ik mee naar mijn onbewoond eiland, al word ik dik over de honderd, dan zal ik nog shaken met mijn looprekje op deze overheerlijke, voor mij echt onverwoestbare plaat!
Amen!

Amen to that . Ik vind eig alleen de laatste 2 nummers iets zwakker, voor het overige is dit echt van een onwaarschijnlijke kwaliteit, waarbij kant B imo zeker niet moet onderdoen voor kant A: eerst het magistrale In The Light, dan het akoestische pareltje Bron-Yr-Aur, het heerlijk rustige Down By The Seaside, wat verderop het geniale Boogie With Stu... Op dat nummer ga ik over een jaar of 60 nog steeds los, vals gebit en looprek nog aan toe!

Ik vind dat Led Zeppelin op dit album juist laat horen over verschillende stijlen te kunnen beschikken.
CD/LP 1 is lekker hard, en vliegen de spetters er letterlijk vanaf
Op CD/LP 2 wordt het wat rustiger, en laat L.Z. zich van een andere kant zien, maar zeker niet minder.
Wel grappig is dat dit album voor het grootste gedeelte bestaat uit oude nummers, die zijn blijven liggen.
Zo is Bron-Yr-aur al van 1970, en Down by the seaside en Boogie with stu en Night flight uit 1971
En als laatste voor de LP fans, een mooie schitterende hoes, De CD versie heeft dat allemaal weer niet, jammer!!
Maar toch 5.0 punten

Over verschillende stijlen gesproken. "Physical Graffiti (1975)" kenmerkt zich wat mij betreft door heel sterke nummers (Kashmir, In My Time Of Dying) die worden afgewisseld met erg zwakke nummers.

Alleen op het einde staan wat mindere nummers, maar erg zwakke nummers kan ik niet ontdekken hoor.

Ik zie het altijd zo: Plaat 1 is een staalkaart. Plaat 2 geeft het album persoonlijkheid. En voor mij kunnen ze niet zonder elkaar. Zonder de tweede plaat zou het album topzwaar worden en zonder de eerste plaat te luchtig. Zie het als een succesvol zakenman. Plaat 1 belicht het succes en de uitstekende deals die de man maakt. Plaat 2 belicht de liefde die hij toont aan z'n vrouw en kinderen. Alleen succes zou hem kil en harteloos maken, alleen een goed hart maakt 'm een wankele zakenman. Daarom vind ik de balans op dit album zo goed.

Grappig trouwens dat ze Lee Harvey Oswald in het ramen-artwork gebruiken.

Ik vind de balans op dit album net niet zo goed, omdat vooral zowat alles na Ten Years Gone n.m.m. het niveau van de rest absoluut niet meer haalt. LZ had met een stuk of 8 tracks aanvankelijk iets te veel om een LP mee te vullen en daarom hebben ze allerlei oudere nummers uit de kluis gehaald, eventueel wat bijgesleuteld en er hier ook op gezet om zo een dubbelaar te kunnen vullen. Dat zijn dus grotendeels die laatste nummers en ik begrijp waarom die niet op eerdere platen zijn verschenen. Ze zijn helemaal niet slecht, maar ze komen voor mij te gezapig over en naar Led Zep-normen vind ik ze ondermaats.

Daar tegenover staan dan wel een reeks fantastische nummers, voornamelijk op de eerste helft van het album, met *verrassing* Kashmir - één van de beste nummers van de groep - als schitterend hoogtepunt met zijn oosterse klanken en fantastische compositie. De meeslepende bluesrock die het epische In My Time of Dying opvult, is eveneens geweldig, vooraleer het je wakker schudt en LZ weer toont waar ze best in zijn. En dan spreek ik nog niet over het experimentele en de opbouw van In the Light, waar ik vooral stil word van de intro met Page die zich met een strijkstok laat gaan op een elektrische gitaar. Maar ook het weemoedige Ten Years Gone verdient een vermelding. Vul dat nog aan met stevige rockers als Trampled Under Foot en The Rover, en ik vergeef graag het feit dat de plaat nogal inzakt naar het einde toe. 3,5*

En ja hoor hier begint dan de eerste draai aan het album. Ingeluid door het sublieme Kashmir. Die even eens wordt gesampled door D12's Fight Music. Wat ik al een tof nummer vind. Maar dit is toch duidelijk de overtreffende trap.

Ten Years Gone en The Rover zijn overduidelijk mijn favoriete nummers. Ten years Gone is zo rustig dat ik er mellow van wordt. Heerlijk nummer om op weg te dromen. En The Rover is gewoon rechttoe rechtaan rock nummer met een strakke rif. Verder vind ik het album erg wisselvallig. Het boeit me wel meer dan de andere albums.

En na 5 verbluffend goede studioplaten, schudde Zep nog een keer moeiteloos een klein meesterwerk uit de pols. Wat een gevarieerde rijkdom: van strakke rocksongs tot kleine folk, van prachtige kitsch tot spetterende emotie; het zit allemaal in dit album waar Led Zeppeling demonstreert waar ze toe in staat is.
25 Jaar geleden kocht ik die prachtige elpee met de hoes waar je uren mee kon spelen. Nu constateer ik dat de zeggingskracht van deze plaat tijdloos is.

Ik denk dat dit mijn favoriete Led Zeppelin album is. Het heeft net dat beetje extra dat ik bij de andere albums af en toe miste. Zeer constant van niveau, met overal wel wat uitschieters. Met name vanaf nummer 10 is het volop genieten, met Boogie with Stu als absoluut hoogtepunt. Fijne band, Led Zeppelin.

Ik vond vandaag deze geweldige cover van Kashmir

Zéér wisselvallig voor mij. Dit album kan me eigenlijk helemaal niet boeien, i.t.t. de eerste 4. Ik weet niet waar het aan ligt, maar vind dit maar een rommelig geheel. Vind het ook niet als de echte LZ klinken. Waar iedereen wauws is van bijv. Kashmir, vind ik het maar slappe hap. Nee, tussen deze dubbelaar en mij gaat het niet meer goed komen...................

Ik snap je standpunt en vind deze ook wisselvallig, maar waar het goed is, weet het mij dan wel meer te bekoren dan jou.

Wisselvallig? Ik vind het juist erg constant, met een aantal wonderschone nummers. Dit is dan ook mijn favoriete LZ en tevens bevat dit album het beste LZ nummer: Boogie with Stu!

Eens kijken .... Bron-yr-Aur, The Wanton Song, Boogie with Stu, Black Country Woman en Sick Again zijn stuk voor stuk zwak. In the Light duurt te lang en laat horen dat Jones op keyboards de mindere is van Lord, Emerson, Wakeman en zelfs Hensley. Down by the Seaside is een dreinertje dat tussendoor een aardige versnelling heeft.
Behoorlijk zwak dus.

Dan ben je nog heel mild met uw score.

The Wanton Song vind ik geniaal.