menu

Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

mijn stem
4,07 (654)
654 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Swan Song

  1. Custard Pie (4:14)
  2. The Rover (5:37)
  3. In My Time of Dying (11:06)
  4. Houses of the Holy (4:02)
  5. Trampled Under Foot (5:36)
  6. Kashmir (8:28)
  7. In the Light (8:47)
  8. Bron-Yr-Aur (2:06)
  9. Down by the Seaside (5:16)
  10. Ten Years Gone (6:33)
  11. Night Flight (3:37)
  12. The Wanton Song (4:09)
  13. Boogie with Stu (3:53)
  14. Black Country Woman (4:32)
  15. Sick Again (4:43)
  16. Brandy & Coke [Trampled Under Foot - Initial Rough Mix] * (5:38)
  17. Sick Again [Early Version] * (2:22)
  18. In My Time of Dying [Initial Rough Mix] * (10:48)
  19. Houses of the Holy [Rough Mix with Overdubs] * (3:51)
  20. Everybody Makes It Through [In the Light Early Version / In Transit] * (6:29)
  21. Boogie with Stu [Sunset Sound Mix] * (3:39)
  22. Driving Through Kashmir [Kashmir Rough Orchestra Mix] * (8:39)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 1:22:39 (2:04:05)
zoeken in:
avatar van Klumpie
4,5
Geweldig album van Led Zeppelin, toch kun je aan de stem van Plant horen dat niet alle nummers uit dezelfde periode komen. Bij de nummers uit 1974 kun je toch wel horen dat ie een klein beetje schor is, terwijl die bij een nummer als Night Flight (opname sessies LZ IV) gewoon nog hoge uithalen doet.

Verder is het opvallend dat nummers als The Rover en Houses of the Holy het album Houses of the Holy niet hebben gehaald, maar dat komt dit album dan alleen maar ten goede. Ook bij deze nummers klinkt de stem van Plant nog feller dan de nummers uit 1974.

Al met al 4,5 sterren voor dit album, die tot het einde blijft boeien. Mijn favorieten van dit album zijn The Rover, Kashmir en Ten Years Gone.

avatar van frankholst182
5,0
Heerlijk is dat. Alleen thuis, Knoerdhard 'In My Time Of Dying' aanzetten en 10 minuten lang luchtgitaren en luchtdrummen tegelijk. Sommige mensen joggen 10 minuten, ik zet dat nummer op en kan daarna bezweet gaan douchen. Klaarkomen is er niks bij..

avatar van Johnny Marr
5,0
Wat een divers album is het toch! Het heeft alles: heerlijke hard rock-nummers die op het eerste gehoor redelijk standaard lijken maar die zo lekker hard beuken dat ze toch anders zijn (Sick Again, The Wanton Song, Night Flight, The Rover, Custard Pie, Houses of the Holy), blues rock (In My Time of Dying), funk (Trampled Under Foot), progressive rock (Kashmir, In The Light), country (Black Country Woman), rock and roll gebaseerd op de 50's (Boogie With Stu), heerlijke ballads als Down By The Seaside (lekker dromerig) en het geniale, epische Ten Years Gone (doet me denken aan Pearl Jam's "Black", vooral dat einde), en het bezit ook een lekkere instrumental: Bron-Yr-Aur. Wat heeft dit album eigenlijk niet? Slechte nummers.

Dit blijft mijn favoriete dubbelaar ooit samen met Disintegration van The Cure en blijft een vaste waarde in m'n top 10. Dit album is zo speciaal en ongeëvenaard, niet alleen door de iconische en originele hoes, maar ook doordat er veel outtakes opstaan die eerdere Zeppelin-albums niet hebben gehaald. Dat deze nummers dus 'outtakes' zijn vind ik vreemd, omdat ze even goed zijn als alle andere geniale Zeppelin nummers van hun eerste vijf albums, die ik ook allemaal zeer goed vind. Toch blijft dit mijn favoriete Zeppelin, gewoon omdat er meer nummers opstaan en er geen enkele misser op te vinden is.

Om af te sluiten: "Kashmir" wordt onterecht als de enige klassieker op dit album gezien! Deze recensie is trouwens vrij spontaan geschreven, zonder kladversie. Dus ook een beetje zoals Led Zeppelin 'In My Time of Dying' hebben opgenomen

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Een afwijkend geluid...

Om de een of andere reden herinner ik me dat de recensent in de Muziek Expres hier in 1975 2½ (van de 5 mogelijke) sterren aan gaf. Toen kende ik de plaat nog niet, maar nu ik hem inmddels wèl ken kan ik me eigenlijk wel heel goed in die half-om-half-waardering vinden. En dat heeft er dan niet eens mee te maken dat slechts de helft van dit album uit nieuwe nummers bestaat en dat Page de rest van de plaat opvulde met outtakes (hetzij om die ook ergens onder dak te kunnen brengen, hetzij om een dubbelelpee als magnum opus te kunnen presenteren), maar enkel en alleen met het feit dat er zoveel matige muziek tussen zowel de nieuwe als de oude nummers staat.

De beste nummers zijn ouderwets sterk. The rover wordt gedragen door een vunzige gitaarriff, Ten years gone is een zeer ontroerend liefdesliedje, en Kashmir, wel, daar zal iedereen z'n eigen mening over hebben, het staat in ieder geval zó op eenzame hoogte wat betreft de favoriete nummers op deze plaat van de MusicMeter-gebruikers dat ik er geen woorden meer aan vuil zal maken.

Aan de andere kant staat wat ik (als één van de weinigen hier) het dieptepunt van de plaat vind, de uitgerekte blues van In my time of dying, waarin veel te weinig gebeurt, en wát er dan gebeurt kan me nauwelijks boeien (op zijn debuutalbum maakte Dylan hier met één gitaartje heel wat pakkenders van in minder dan een kwart van de tijd).

Daartussenin staan dan de vele nummers die variëren van sterk (Houses of the holy, Trampled underfoot ondanks een enigszins richtingloze clavinetsolo, Night flight, The wanton song) tot redelijk (Custard pie, Boogie with Stu), plus nog een paar tracks die in potentie wel interessant zijn maar die me in praktijk koud laten, zoals In the light (ook weer veel te lang opgerekt voor een nummer met zo weinig muzikale ideeën) en Down by the seaside (waarvan de refreinregel "The people turned away" maar niet echt ontroerend of aansprekend wil worden).

Een rare verzameling die als "echt" album bezien vrijwel geen onderlinge samenhang vertoont, maar als losse nummers beschouwd zitten hier diverse briljantjes tussen de voor Led Zeppelin-begrippen te hoge concentratie doorsneemuziek. Toch geef ik zelf meer dan die twee-en-een-halve ster, want na de "zware" eerste CD bevat de tweede CD zoveel verrassingen (dat leuke orgeltje op het poppy Night flight!), zoveel experimenten en zoveel verschillende gevoelssferen (Bron-Yr-Aur, Boogie with Stu, Black country woman) dat dit album daardoor ondanks alles toch meer dan de som van z'n delen wordt. Maar dit het beste Led Zeppelin-album noemen, zoals zoveel gebruikers hier doen, daar kan ik niet bij.

Overigens waardeert de All Music Guide de eerste zes albums van Led Zeppelin allemaal met het maximum aantal sterren, dus ook Physical graffiti. Dat ik in mijn oordeel over deze plaat een uitzondering ben is me wel duidelijk.
 

avatar van Ronald5150
4,0
Deze dubbelaar van Led Zeppelin is er eentje met twee gezichten. En dan bedoel ik niet tussen goed en slecht, maar een verschil in sfeer tussen de eerste helft en de tweede helft. De eerste helft van "Physical Graffiti" staat vol met epische rock songs in de beste traditie van Led Zeppelin. De riff van "The Rover" is heerlijk classic rock. Op "In My Time of Dying" klinkt Jimmy Page verschrikkelijk lekker bluesy met zijn slidegitaar, en later groeit dit nummer uit tot epische proporties met prachtig gitaarwerk. Een van de beste nummer van Led Zeppelin als je het mij vraagt. "Trampled Underfoot" funkt heerlijk met een zeer dansbaar en catchy gitaarriff. En dan, tja, "Kashmir", wat een geweldig nummer is dat toch. Die riff is memorabel en de toevoeging van oriëntaalse invloeden zorgt voor een prachtige mystieke sfeer. De ritmesectie van Bonham en Jones is ijzersterk en Plant levert een buitengewone vocale prestatie. Eigenlijk klopt alles aan "Kashmir". Dan begint de tweede helft van "Physical Graffiti". Vanaf hier worden de liedjes rustiger en met een weidser geluid. De diversiteit aan stijlen neemt ook toe. Invloeden uit de folk en country worden duidelijk hoorbaar. Wordt het hierdoor slechter? Nee dat vind ik niet, maar laat ik wel duidelijk stellen dat ik het eerste gedeelte van "Physical Graffiti" prefereer. Dat betekent niet dat ik het tweede deel skip. Integendeel, want ook op deel 2 van dit dubbelalbum staan fantastische liedjes, waarbij "In the Light", maar met name "Ten Years Gone" heel mooi zijn. Uiteindelijk vind ik dat "Physical Graffiti" zeker niet onder doet voor de voorgaande Led Zeppelin albums en is dit dubbelalbum een gelijkwaardig onderdeel van het indrukwekkende oeuvre van Led Zeppelin.

avatar van wizard
3,5
Nu ik de afgelopen weken echt goed kennis heb gemaakt met Physical Graffiti, lijkt het erop dat Led Zeppelin III zijn status als mijn favoriete Zeppelinalbum kwijti is geraakt.
Ik had PG al eerder geluisterd, maar toen wist het mijn aandacht niet te bewaren. Ongetwijfeld een combinatie van heel veel muziek en niet aandachtig genoeg luisteren. Door eerst de eerste schijf te luisteren, en pas toen ik die goed kende door te gaan naar de tweede, werd dit album een makkelijk behapbaar geheel.

Het eerste deel van het album is me het best bevallen. Custard Pie, het opstuwende The Rover en Kashmir zijn de hoogtepunten op PG. Met name dat laatste nummer had wat mij betreft nog wel wat langer door mogen gaan (dan had er misschien een minuutje van Trampled Under Foot afgeknipt kunnen worden). Fantastich nummer, ook al moet ik altijd wel even denken aan ‘Come with Me’ van Jimmy Page en de artiest die zich toen Puff Daddy noemde als ik Kashmir hoor. Het enige minpunt op de eerste schijf is wat mij betreft Houses of the Holy: teveel een herhaling van een simpel riffje. Tot overmaat van ramp doet het nummer me ook nog aan Misty Mountain Hop denken (laat Hans Brouwer het niet horen) qua geluid.

Het tweede deel van het album rockt minder, maar is gevarieerder. En toch ook wat minder dan het eerste deel. De hoogtepunten laten hier niet lang op zich wachten: In the Light is een sterke, epische opener. Down By The Seaside begint niet erg sterk, maar de wending na 2 minuten geeft het iets extras. Ook het melancholische, of noem het sentimentele, Ten Years Gone bevalt me goed.
Daarna is de koek wat mij betreft wel op: een aantal degelijke rocksongs, en twee nummers die ik maar als vulling zal beschouwen in de vorm van Boogie With Stu (is dit een flauwe parodie?) en Black Country Woman (traag, er gebeurt te weinig naar mijn mening, en Plant klinkt vooral als een oude zeurende man).

Alle goede nummers bij elkaar zouden makkelijk in vier en een halve ster kunnen resulteren. Dat zit er nu niet in. Toch brengt Led Zeppelin hier heel veel kwaliteit, dus minder dan vier sterren kan ik niet geven.

4.0*

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Led Zeppelin - Physical Graffiti, 2015 Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De serie waarin het werk van Led Zeppelin opnieuw wordt uitgebracht is inmiddels aanbeland in 1975.

De Britse band had op dat moment al vijf klassiekers op haar naam staan. Na Led Zeppelin I, II, III, IV en Houses Of The Holy twijfelde niemand meer aan de band die in een paar jaar tijd was uitgegroeid tot één van de grootste rockbands allertijden.

Met name op Houses Of The Holy had Led Zeppelin nadrukkelijk haar vleugels uitgeslagen en geëxperimenteerd met meerdere genres, die allemaal perfect bij de band bleken te passen.

In 1975 was Led Zeppelin een geoliede machine met een briljant gitarist, een groots zanger en een ritmesectie waar andere bands alleen maar van konden dromen. Het wachten was op de volgende klassieker van de band, maar die liet op zich wachten. Led Zeppelin had na Houses Of The Holy een sabbatical genomen en bovendien tijd geïnvesteerd in het opzetten van een eigen platenlabel.

Bijna twee jaar na Houses Of The Holy en precies 40 jaar geleden verscheen echter Physical Graffiti. Omdat de band voor de afwisseling de tijd had genomen voor het opnemen van de nieuwe plaat, lag er een berg materiaal op de plank. Physical Graffiti werd dan ook een dubbelalbum en het is een dubbelalbum dat inmiddels bekend staat als één van de klassiekers uit de geschiedenis van de rockmuziek.

Physical Graffiti opent opvallend rauw en stevig. In de drie tracks op de eerste plaatkant domineert de bluesy hardrock waarmee de band een paar jaar eerder had gedebuteerd en ontbreken de uitstapjes richting andere genres. Daar is niks mis mee, want wat klinkt Led Zeppelin op deze eerste plaatkant hecht en gedreven. Het gitaarwerk is om van te watertanden, de ritmesectie is moddervet en Robert Plant zingt nog beter dan op de vorige platen van de band. Het levert monumentale muziek op.

De uitstapjes buiten de gebaande paden keerden terug op de tweede plaatkant waarop Led Zep experimenteert met wat lichtvoetigere rock, een flinke dosis funk en invloeden uit de Oosterse muziek. Met name die laatste invloeden maakten indruk en leverden uiteindelijk één van de beste Led Zeppelin tracks aller tijden op: Kashmir.

De critici waren destijds minder te spreken over de derde en vierde plaatkant van Physical Graffiti. Persoonlijk ben ik het daar niet mee eens. De derde en vierde plaatkant van de zesde plaat van Led Zeppelin zijn misschien wat minder overweldigend dan de eerste twee plaatkanten, maar er valt wel degelijk veel te genieten, zeker voor een ieder die Led Zeppelin graag buiten de lijntjes ziet kleuren.

Op de derde plaatkant van Physical Graffiti is er meer ruimte voor invloeden uit de folk en de psychedelica, terwijl op de laatste plaatkant de rauwe bluesy rock weer domineert.

Physical Graffiti is inmiddels veertig jaar oud, maar de plaat staat nog altijd als een huis. De geremasterde versie klinkt ook dit keer weer geweldig en voor de echte liefhebber staat er weer het nodige bonusmateriaal klaar. Zelf beperk ik me bij voorkeur tot de hoofdschotel en die klinkt fantastisch.

Met Physical Graffiti had Led Zeppelin zes klassiekers op haar naam staan en leek het klaar voor veel meer. Donkere wolken pakten zich echter samen boven de gevestigde orde van de rockmuziek en de volgende keer dat Led Zeppelin op zou duiken waren de tijden veranderd. Het niveau van Physical Graffiti zou Led Zeppelin nooit meer benaderen, maar op haar laatste meesterwerk presteert het op de toppen van haar kunnen. Het leverde een plaat op die nog altijd gekoesterd moet worden. Erwin Zijleman

5,0
Meesterwerk! Verplichte aanschaf, en dat voor alles van Led Zeppelin!!!

avatar van lennert
3,5
Frustrerend album dit. Het heeft een flinke hoeveelheid van de beste momenten uit het hele Led Zeppelin oeuvre, maar vanwege de spreiding over twee lp's kun je erop wachten dat het op een gegeven moment allemaal instort. En ja, dat gebeurt ongeveer vanaf The Wanton Song, vanaf welk punt ik het allemaal helemaal niets meer vind. Daarvoor hebben we wel The Rover, Kashmir, In My Time Of Dying en In The Light als absolute hoogtepunten. Had gewoon een enkel album moeten zijn met de beste nummers, dan had ik het de beste uit de hele discografie genoemd.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III

avatar van RuudC
3,0
Ik reken mezelf ook niet tot de liefhebbers van dit album. Sure, er staan goede songs op. Ik vind The Rover en In My Time Of Dying best tof. Ik vind het ook prima dat Led Zeppelin flink wat experimenteert. Het probleem is alleen dat niet alles dan maar op plaat gekwakt hoeft te worden. Met de zeven a acht beste songs heb je inderdaad een uitstekend album.

Ik kan misschien nog wel het meest vooruit met de psychedelische songs van het tweede deel. De keyboards blijken een verrassend leuk onderdeel te zijn van In The Light. Toch blijf ik het grootste deel niet bijzonder vinden. Het mag dan grotendeels degelijk gespeeld te zijn, maar ik blijf het idee hebben dat meer mensen stemmen voor de bandnaam en de status dan voor de inhoud. Echt heel bijzonder is Custard Pie niet hoor. Doorsnee rock die niet slecht is, maar ook geen deuk in een pakje boter slaat. Kashmir doet dat voor mij ook niet. Ik snap wel dat dit de grote favoriet van velen is, maar Puff Daddy heeft dit redelijk verziekt voor mij. Waar Led Zeppelin de eigen ruiten ingooit, is Boogie With Stu. Ik zie hier zelfs niet de humor van in, laat staan de noodzaak. Ik begrijp het nut van dit album niet. Er staan een aantal redelijk goede songs op, veel filler en een enkel kutnummer. Voor mij was dit Led Zeppelin's tweede kans en ze hebben 'm niet gegrepen.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy

Gast
geplaatst: vandaag om 00:07 uur

geplaatst: vandaag om 00:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.