Anathema - We're Here Because We're Here (2010)

Vrij saaie, inderdaad steriele, te dromerige plaat. Typisch zijn de vlakke zangstem en de middenfoto waarop een kaars wordt aangestoken. Alleen het kampvuur ontbreekt nog ...

A Simple Mistake Wat een pracht nummer ook.

Hoe vaker je hem luistert, hoe minder hij wordt. Best raar, meestal is het juist andersom.

Advies: zet deze plaat, als je in de juiste stemming bent, eens 1x in de 2/3 weken op. Misschien haal je dan de kracht van dit album er dan weer uit, en zul je zien, dat het een dijk van een plaat is.
Maar goed, ik vind 'm dan ook super, dus da's gemakkelijk voor mij...

Dromige muziek houd ik wel van...maar in dit jasje kan ik er niet van genieten. Wel tof voor de mensen die dit genre te gek vinden.

Goeie plaat van Anathema, maar zeker niet hun beste. Opener 'Thin Air' vind ik wel een heel goed nummer, 2 minuutjes de spanning opbouwen, en dan losbarsten, tussenstukje, spanning weer geleidelijk aan opbouwen tot een climax. Wel typisch voor dit soort muziek, denk ik.

Dromerige muziek, lees ik hier wel eens. Dat is het wel. Gevaar bij dit soort muziek is dat die vaak wordt meegedreven en een beetje ijl gaat klinken. Dat gevoel heb ik bij deze plaat soms wel, alhoewel het allemaal fraaie composities zijn. Anathema heeft hier veel werk in gestoken, vermoed ik (daarom zo'n lange tijd tussen deze release en de vorige?). Het doet me een beetje aan dat ze té hard hun best gedaan hebben.

De zang ligt me niet echt. Het klinkt, zoals west zegt, een beetje vlak. Neem bijvoorbeeld een nummer als 'Dreaming Light'. Mooie compositie, fraai ineengezet allemaal, maar de zang doet me eigenlijk vrij weinig. En dat gaat toch voor de meeste nummers op bij mij.

Ik ga deze plaat wel meer dan een voldoende geven, omdat het compositorisch wel fraai is, het weet me alleen niet mee te drijven..

3 sterren

Grappig dat je "Dreaming Light" als voorbeeld neemt. Niet alleen is het m'n favoriete nummer van het album, tevens vind ik de zang juist heel warm, helder en vol gevoel klinken. Zo zie je maar weer hoe een bepaalde focus op de zang in één keer kan verschillen...

Heerlijk dromerig album, waar rustige passages worden afgewisseld met de ruigere stukken...
Dreaming Light is 1 van mijn favoriete nummers, maar wat te denken van bijv. Presence?
Eenvoud en schoonheid.
Alleen de laatste 2 nrs. kunnen me iets minder bekoren, maar hoe dan ook staat dit album wat mij betreft als een huis!

1 van de beste albums van dit jaar tot zover...

Kaartjes voor t volgende concert in Zoetermeer zijn besteld

Ben ik mee eens, ook dat de plaat niet beter wordt na vaker draaien.
Ja, dat kan gebeuren; typisch geen plaat voor mij, dus geen stem deze keer

Fuck man, wat een plaat ! Ook ik kom niet verder...
Anathema :: We’re Here Because We’re Here - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

Dat is nog eens een goed geschreven recensie

Ik heb alle reguliere albums van Anathema, 2 DVD's. Ik heb 4 reguliere concerten en 3 akoestische shows bijgewoond. Ik draag Anathema een warm hart toe vanaf The SIlent Enigma. De melancholische popmuziek van A Fine Day To Exit (gruwel ondergewaardeerde cd), de tragedie van A Natural Disaster en het beladen, vooralsnog beste werk van deze Britten: Judgement. Ik baalde toen Music For Nations door BMG werd afgestoten. Ik denk dat mijn Anathema periode eindigde in 2005, toen mijn muzikale interesse begon te veranderen. Dit nieuwe album voelt als thuiskomen. Ik hoor nu wel foutjes in de muziek, en het is allemaal niet origineel meer. Maar wat ik voel is 100% nostalgie, en daar zat ik nu precies op te wachten. Op het moment van schrijven is Anathema de beste band ter wereld en We're Here Because We're Here de beste plaat ooit. Rationeel ga ik straks op een gemiddelde score uitkomen denk ik. Maar dat is een zorg voor later

Ik vind het moeilijk om deze op een juiste waarde te schatten. Het is over de gehele linie een goed album. Kijk, dat is al een begin. Het heeft me dermate geboeid dat ik 'm in korte periode bijna twintig keer in zijn geheel heb beluisterd. De hele plaat geeft je precies wat je verwacht en wilt horen, zowel van Anathema als het genre. Dit rechtvaardigt op zijn minst al drie sterren.

De vraag die gesteld kan worden, is of de nummers momenten bevatten die mijn beoordeling naar een hoger niveau brengen. Thin Air bevat aardig drumwerk, maar bevat zang dat ik vaak opvat als slepend, om niet te zeggen zeurderig. Dat is echter de stijl van Anathema, dus ik neem dat ook voor de rest van het album voor lief. Opmerkelijk wordt het pas echt bij Summer Night Horizon, dat een lekker stuwend ritme heeft. Ook de gitaar die op 2:30 de hoogte in gaat en het foefje direct daarna dat de muziek even blijft hangen geeft wat extra snelheid aan het geheel. Leuk leuk leuk.

Dreaming Light wist me de eerste luisterbeurten te raken, om daarna wat weg te zakken in 'gewoon mooi', hoewel nog steeds bovengemiddeld. Het nummer voldoet aan mijn verwachtingen van een ballad en dan heb je me al snel, of Anathema het nou doet of My Dying Bride. De herhaling van de tekst ("...like the sunrise/Dreaming light of the sunrise") maakt het bovendien toegankelijk en gemakkelijk in het oor liggend, dat bij tijd en wijlen ook wel eens prettig kan zijn. Het doet me overigens niet denken aan Sigur Ros.

Everything is dezelfde achtbaanrit als Summer Night Horizon, met hetzelfde stuwende ritme en een geslaagde samenzang. Na dit moment kent het album een relatieve dip. Angels Walk Among Us is degelijk en Presence is door het gesproken woord een aardig idee dat niet in de lijn van mijn steeds nuchterder wordende houding ligt. De zang op het einde had van mij weggelaten worden, de violen hadden direct mogen overlopen in het volgende nummer, maar ach, als Anathema dat leuk vindt dan hebben ze mijn zegen. Bij A Simple Mistake vind ik de zang echter te zeurderig om te negeren; maar vanaf ongeveer vier en een halve minuut wordt het wat harder en interessanter.

De hierop volgende nummers kunnen het hoofd niet boven het maaiveld dat We're Here Because We're Here is steken, maar herneemt een koppositie met Hindsight, het hoogtepunt van het album. Vind ik muzikale slotnummers vaak moeilijk om te waarderen omdat ik het idee krijg dat alle goede ideeën tegen die tijd op zijn, daar lijkt Anathema het mooiste voor het laatst bewaard te hebben. Het is een sluitstuk dat 'af' is. Om te beginnen de radiosignalen als opwarmertje en het voorzichtige gitaarspel als inleiding. Dit is opbouwen volgens het boekje en met deze melodie is dat fantastisch. De ontlading op 3:18 is er een om je op een vroege ochtend uit te strekken; een perfecte muzikale interpretatie van wakker worden in een weids landschap. Overzichtelijk en duidelijk; op 4:54 rockt het als vanouds en mag het volume ook wat hoger. Kippenvel van hier tot ginder, en voor Anathema is ginder heel ver weg.

Met een zucht eindigt het album en wordt het tijd voor een voorzichtige beoordeling. Drie sterren is absoluut te weinig; mijn oordeel schippert tussen 3,5 en 4*. De spaarzame interessante momenten en het machtige Hindsight hebben er echter wel voor gezorgd dat ik geboeid bleef en blijf, wat het eindoordeel voorlopig op een verdiende 4* zet.

Typisch, op die zang bij Presence zit ik nou telkens te wachten, kippenvelmomentje!

Dat kan ik me voorstellen, ware het niet dat ik bij die zang toch een beetje het idee krijg dat het er geforceerd achteraan geplakt is. Een nakomertje dat misschien wat eerder ingestart had moeten worden of - beter - wat langer door had mogen gaan, met een mooie gitaarsolo als afsluiter.

Ben het qua bovenstaande met zowel Maiky als sander.h eens. De zang is prachtig (overigens had Lee best wel nog wat meer ruimte mogen krijgen op het album), maar had dus wat langer mogen duren met wat meer verrijking van de muziek zelf.
Overigens Maiky, zeer inzichtelijke bespreking over het album.

Ontzettend mooie plaat, ondanks dat de lange wachttijd een bijna onhaalbare verwachting brengt, weten ze dit in goede banen te leiden. Het is een album wat in de eerste keer horen een haast onmenselijke schoonheid weet te brengen maar na een paar keer horen al "flauw" begint te worden. Dacht ik dus. Ook na de recensies hier te hebben gelezen dacht ik dat het een soort van anti-climax zou worden. Meestal kruipt een album pas na lange tijd in mijn aderen, zoals vaak bij Porcupine Tree het geval is, en van daaruit ga je het album steeds meer waarderen. Nou kende ik al een aantal nummers voor een aantal jaren (zoals de meeste hier), maar de nieuwe nummers sluiten hier goed op aan en klinken zeker niet geforceerd. Zeker "Dreaming Light" is een oorgasme waar ik niet genoeg van krijg. Ik wacht nog even hoe dit album verder evolueert in mijn gehoor, en misschien daarna dat het vijf sterren krijgt...

Dreaming Light vind ik ook prachtig ja. Als het al niet de beste song van 2010 is dan toch wel de mooiste!

Ook ik blijf buigen voor "Dreaming Light", kijk maar: .
Volgens de statistieken is dit nummer niet voor niets na "A Simple Mistake" zo'n beetje het beste van het album.

Beste song van 2010 tot nu toe? Eehhh...., JA!!

Ik zie het! Goed zo! Ik zet 'm nu ook maar eens op.

Beste song van het jaar... Dat vind ik altijd moeilijk omdat ik zo'n 98% van alle 2010-albums niet hoor. Voor nu: toch een van de mooiste nummers die ik dit jaar heb gehoord.

Zo zal niemand dat toch ook opvatten denk ik?

Dat denk ik ook niet. De mensen die het wel zo opvatten bedoelen dat vaak ook grappig

4* --> 4,5*

Fantastisch album waarmee Anathema nadrukkelijk solliciteert naar een plaats in mijn top 10

Maarja, dan moet Hotel California eruit

Zou niet misstaan

Ik erger me toch elke keer aan dat 'spoken word-stuk'. Had niet verwacht ooit iemand tegen te komen die de dood als toestand en de dood als gebeurtenis niet uit elkaar kan houden...

Goeie plaat.
Er staan echt een paar nummers op die er met kop en schouder boven uitsteken zoals: everything en dreaming light.
Absoluut de moeite waard.

Mooie en sterke plaat. De kracht zit hem niet zo zeer in de nummers, maar in het geheel dat de nummers samen vormen. Ik denk vaak: even Thin Air luisteren, maar eigenlijk ben je dan verplicht om de hele plaat te luisteren. De nummers zijn onderling allemaal klasse, maar met elkaar vormen ze een ijzersterke plaat. Een van de grote kanshebbers om op 1 te eindigen in mijn album top 10 van dit jaar.

Ers staan hele mooie dingen op deze plaat. De eerste 4 nummers vind ik erg sterk. Vanaf daar wordt het wel iets minder. De composities op het tweede deel zijn op 'Presence' en 'Hindsight' na iets minder. De productie en mix zijn dik in orde en de plaat scoort dan ook een dikke voldoende. Op dit moment zou ik het een 7,5 geven.

Na enkele maanden dit album vrijwel non-stop beluisterd te hebben kan ik het dan nu eindelijk zeggen: Dit is het beste album aller tijden voor mij! Na enkele keren beluisteren was ik bang dat dit inderdaad naar mate de tijd vordert, steeds minder goed zou worden. Gelukkig is dat niet zo en elke luister beurt prijs ik mijzelf weer gelukkig. Ja, ze doen het nog steeds... Fantastisch!!!

Universal?

Hier staan ook een paar ge-wel-di-ge nummers op. Het album dat dromerig is, is voor mij geen probleem, is juist een voordeel. Everything, Dreaming light, Angels walk among us, natuurlijk Thin air... Geweldig. Enige minpuntje vind ik Presence, het is niet dat ze daarvan juist het spoken-word stuk of het zang stuk eruit hadden mogen laten, wat mij betreft hadden ze dat hele 'lied' weg mogen laten.

Verder inderdaad één van de beste albums van dit jaar. 4*