Metallica - Metallica (1991)

Een goed album, maar niet zo brilliant als de 4 albums hiervoor. Hoewel dit eigenlijk heel anders is dan de 4 albums hiervoor, reken ik dit altijd wel bij de ``old metallica`` albums, waarom weet ik niet want het klinkt toch heel anders. Misschien omdat het toch nog een fleugje heeft van het thrash metal, maar het begint aardig op rock te lijken door vooral de melodie van de zang. Wat echt anders is vergeleken de eerdere albums vind ik vooral de opbouw van de nummers, dit zijn aardig makkelijk in elkaar gezette nummers en de productie. Dit heeft een voorzet gegeven naar de albums load/reload, wat echte (hard)rock werd.
Toch is het een sterk album, met als favoriete nummers:
1. The unforgiven
2. Enter sandman
3. The struggle within

Ben het wel aardig met Dutchy eens en vind de reavtie van Winterstorm wat overtrokken met zijn 1ster voor het album, want dat is het album echt niet waard. Je kunt er minder van houden als het oudere werk, maar om het om'dat het wat meer gepolijst is daarom af te kraken lijkt meer op een houding dan om een eerlijke beoordeling.
Wat Dutchi betreft: een eerlijke mening. Ik ben meer een rocker dus vindThe Black Album het mooist.(wat ik van de rest vind is off-topic).

Omdat ze Fight fire with fire niet gespeeld hebben

Ik had So What wel lachen gevonden, die speelden ze namelijk wel.

De nummers die uit de toon vallen heersen: The Unforgiven, NEM en My Friend of Misery.

De nummers zijn gevarieerd, goed opgebouwd en blijven hangen. Hetfield zingt mooi. Hammett doet leuke dingetjes in zijn spel en betrekt allerlei muziekstijlen, hij houdt zich in tijdens de Bokitomomenten.

Bij de rest ontbreekt dit totaal: simpele riffs, simpel opgebouwd, weinig variatie en verschrikkelijke Kirk solo's . Het beukt maar door, op een negatieve manier. Enter Sandmen en SBT zijn dan nog parels van dit stijltje. 3 sterren voor de 5 goede nummers

Het is als zo vaak maar net waar iedereen op let, daarom verschillen smaken ook zoveel. Soms is simpel voor de een slecht/niet mooi en voor de ander juist goed/wel mooi. Begrijp me niet verkeerd; iedereen moet zelf weten hoe men tegen een album aankijkt, maar uiteindelijk spreekt niemand DE waarheid over de schoonheid/lelijkheid v/e album, maar alleen de EIGEN interpretatie.(zo zie ik het althans): 4 sterren over het geheel.

Als muziek simpel is moet het wel staan als een huis, is dat zo dan is het natuurlijk feest. Ik vind dat alleen niet zo bij dit album (behalve dan de 5 genoemde nummers die ik erg goed vind). Je hebt natuurlijk gelijk dat het een eigen interpretatie is, ik zeg niet dat het niet zo is.

Met dit album begon de aftakeling van Metallica. Er staan nog net drie aardige nummers op (Enter Sandman, Wherever I May Roam en Nothing Else Matters), maar de meeste nummers zijn van zeer laag niveau. Zowel de composities als de teksten zijn een aanfluiting. Ik noem bijvoorbeeld Don't Thread On Me of Through The Never, nummers waar ik me gewoon aan erger, zo dom en inspiratieloos. Hier klinkt een band die totaal geen plezier meer beleeft aan musiceren.

Tekstuele teloorgang ervaar ik nergens, muzikale teloorgang evenmin daar niet van. Daar vind ik de impact van 'The Unforgiven' en 'The God that Failed' te groot voor. James lucht daar echt zijn hart.

Het laatste puike album van Metallica. Hoewel idd meer gepolijst dan de voorgangers, maar nog steeds op aanvaardbaar niveau. NEM werd terecht een hit maar ik kan de song niet meer horen, de versie inclusief strijkorkestje heeft dat wel de nek omgedraaid..


***1/2

Persoonlijk vind ik dit één van de minste albums van Metallica (na St. Anger natuurlijk).

Het geheel komt gewoonweg te gepolijst en te proper over. Bovendien zijn vele songs middelmatig. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar ik vind the black album soms minder oprecht overkomen dan de zo verguisde Load/Reload albums.

Zeker geen slecht album, maar niks vergeleken met de eerste 4.

Deze ben ik nu even weer aan het draaien, maar wat een variatie staat hier op. het klopt wel dat de zo bekende harde Metallica metalsound hier wat minder op is dan op hun 4 voorgaande albums, maar ik denk dat verschillende doelgroepen dit wel leuk vinden. ik heb een kennis die helemaal gek is van Andre Hazes, hij heeft niets met Metallica, maar heeft dit album wel org in bezit, ook als enigste van Metallica overigens en is er helemaal weg van, de rest vind hij nix. of mijn vriendin die is helemaal weg van Nothing Else Matters en heeft ook echt helemaal niets met Metallica. tevens denk ik ook dat voor de oude Thrash liefhebbers er ook nog genoeg te genieten valt hoor, want er worden veel lekkere riffs gebruikt nog. sommigen vinden dit een tussen het wal en schip album, maar je zou hem vooral ook kunnen zien als album voor een heel brede doelgroep, Metallica wilde met dit album iedereen te vriend houden lijkt het wel. ik vind het iig wel een zeer goed en geslaagd album geworden. deze hoort net als Nevermind van Nirvana in iedere muziekcollectie gewoon thuis vind ik.

Het is idd een album met voor ieder wat wils. Behalve voor thrash liefhebbers want dat zit er amper in... Het lijkt alsof ze zeiden: "oké, we hebben een arena-rock anthem nodig (sandman) een sappy ballad (nothing else matters), ... we vullen het wat op met wat songs en voila..."

Ik moet wel toegeven dat het heel goed geproduceerd is... klinkt allemaal erg vet.... maar helaas, naar mijn mening, wat ongeïnspireerd.

Matig album, met een paar goede nummers, een paar matige en 1 extreem slechte (nothing else matters) als ze een paar nummers hadden geschrapt had het album een stuk beter weggeluisterd en niet zo gesleept.



Gemiste kans *3,5

Het album wordt op gang getrokken door Enter Sandman, dat al meteen de toon zet voor het album: het is simpeler dan de voorgaande albums en de productie laat nu eens niet te wensen over, alhoewel sommige het bestempelen als te glad. De intro is geweldig en zodra het losbarst, heb ik moeite om stil te blijven zitten. Hoe ze het gebed er in verwerkt hebben blijf ik meesterlijk vinden. Volgend nummer Sad But True zet de goede lijn voort, sommige vinden het nummer te makkelijk, ik blijf erbij dat het een bijzonder goed nummer is, met een onweerstaanbare groove. Holier Than Thou zou normaal gezien de eerste single worden, het doet het meest denken aan hun vroegere stijl en brengt de vaart erin, geweldige bas-break ook in dit nummer.

Een hoorn kondigt de intro aan van het volgende nummer: The Unforgiven. Zoals bij de vorige albums is de vierde track een ballad. De intro gevolgd door een akoestische gitaar is al voldoende om mij kippenvel te bezorgen. In tegenstelling tot vorige ballads zijn hier de strofes zwaar en is het refrein melodischer. James laat horen dat hij daadwerkelijk kan zingen en Kirk speelt een van mijn favoriete solo's. Inmiddels heeft dit nummer 2 sequels, maar geen kan op tegen het origineel.

Wherever I May Roam begint met een elektrische sitar die de riff speelt en vervolgens komen de gitaren en drums invallen, Jason hanteert een 12-string bas op dit nummer. Het nummer handelt over een geest die gedoemd is rond te dwalen, een toepasselijk nummer voor het vele touren dat de band na dit album deed (de tour heette dan ook de Wherever We May Roam Tour, later veranderd in Nowhere Else to Roam). De volgende twee nummers Don't Tread On Me en Through the Never zijn goed, maar vind ze toch minder dan de vorige nummers, ze pakken me gewoon niet.

Een nummer dat me wel weet te raken is Nothing Else Matters, niet het meest favoriete nummer van de die-hards, maar ik vind dat de intro iets bezwerend heeft, het lijkt wel of het me in trance wiegt. James zingt met bezieling en de solo lijkt recht uit het hart te komen. Daarna word ik meteen wakker geschud door het volgende nummer Of Wolf and Man. Alsof ze me wakker schudden uit de trance waarin ik verkeerde tijdens NEM en me duidelijk maakt dat ik hier zit te luisteren naar METALlica.

The God That Failed heeft een onheilspellende bas intro. Misschien wel het zwaarste nummer van het album. Het verhaal van James' moeder is al bekend: ze had kanker en in plaats van op de moderne geneeskunde, vertrouwde ze op haar geloof om haar te genezen. Het nummer geeft precies weer hoe James zich voelt: verraden. Alsof je de jonge James hoort zeggen: "je moest haar genezen, maar je hebt haar verraden". Een nummer dat je niet onbewogen laat en misschien wel het beste nummer van Metallica imo. Over My Friend of Misery kan ik kort zijn: episch meesterwerk! Zelden een nummer gehoord dat zo goed in elkaar zit, dat het bijna eng is.

Afsluiter The Struggle Within behoort tot de snelste nummers op het album en is een geweldige afsluiter voor een geweldig album.

Lange tijd was Master of Puppets mijn favoriete Metallica album, maar de kans is groot dat hij van de troon wordt gestoten door The Black Album. 5*

Godslastering !

Inmiddels heeft Master de nummer 1 positie terug overgenomen van TBA

Het lijken wel 2 tegenpolen, maar luister ze beiden ontzettend graag, alleen heeft Master net dat tikkeltje speciaals meer, maar de 5* voor deze blijven gewoon staan

Super album dit.
Alleen bij de tekst van Of Wolf and Man word ik een beetje moe van dat 'Shaaaaaaape shift', voor de rest mooi nummer.

The Unforgiven en The God That Failed zijn voor mij de beste nummers van het album.

Dat is nou net de reden dat ik hem vanavond meegenomen heb bij MM , ik dacht zo`n klassieker kan je onmogelijk laten liggen voor het luttele bedrag van 6.66 .
Volgens mij ook het beste album van Metallica .

Nee zeker niet het beste van Metallica, die eer is weggelegd voor Ride The Lightning en Master Of Puppets, dat zijn de echte Metallica albums. dit is 1 van de meest commerciele Metallica albums, maar ik snap wel dat je hem goed vind hoor want dit is wat minder luid en hard gespeeld en wat toegangkelijker voor iemand die nog niet goed thuis is in de muziek van Metallica. ik ken veel mensen die niet van Metallica houden, maar die dit album wel in de kast hebben staan. ik vind hem wel ok maar zeker niet het meest 'uitgesproken' Metallica album wat er is. de eerste 4 en Death Magnetic vind ik als volwaardig Metallica album gewoon beter. ik denk dat dit voor jou wel een zeer goede keuze is aangezien je ook niet van Iron Maiden en van Motorhead houdt, die hebben meer albums net als de door mij genoemde 5 albums wat uitgesproken Metallica is, wat meer underground is, en wat meer uitgesproken bij de div bands en artiesten hoort. ik denk dat jij het live album Live Sh*t Binge & Purge ook wel erg goed zou vinden, net als Load en Reload, dat is ook meer jouw smaak en ligt meer in jouw straatje denk ik, want dat zijn ook albums in dezelfde lijn als deze plaat zijn gemaakt. ik vind die 2 ook goed maar niet meer echt uitgesproken Metallica eigenlijk.

draag je hier ook geen t shirt van?



nochtans de meest toegankelijke metuclucla

een nummertje of 5-6 is ok, de rest valt af, te slap, maar voor de niet geoefende metuclucla fan prima te doen

kan je toch tegen je vrienden zeggend at je ene metcuclucla in de kast heb

Welke 6 nummers vind jij wel oke Joy ?
Ja dit is het enige album van Metallica die nu in het rek staat , de andere Metallica albums heb ik via het circuit noir .
Als ik ze op `n rommelmarkt eens kan scoren voor little money neem ik ze wel mee , misschien morgen wie weet.

who the fuck changed the fucking cover of the fucking album?


Was da vorig hoesje nie goe genoeg mss? Int echt ist ook zo: onleesbaar.

Dat vroeg ik mij ook af.

Op de cover van de cd zie je de letters Metallica niet eens meer staan en ook die slang niet .
Het staat er zeer wazig op .

Weet je toevallig ook hoe dit moet worden aangepast? (ben zelf nog niet zo lang actief hier)

Ik denk met een witte viltstift er over heen gaan .

bedankt

Je doet wel erg veel moeite om die t - shit grap van jou tot iedereen te laten doordringen niet, eerst bij Black Ice, en later nog na het verwijderen van div onzin berichten van de moderator daar nog eens, maar zoals je ziet slaat het niet echt aan. hou nou toch eens op met die onzin allemaal en post eens iets werkelijk zinnigs bij de div albums, heeft iedereen veel meer aan dan deze onzin.

maar dat is ook de bedoeling hoor