Metallica - Metallica (1991)

Achzo?

Au

Ja maar de eerste vier tellen we natuurlijk niet mee.

De SACD 5.1 mix van dit album klinkt als een klok zeg. Weggeblazen wordt je! Wát een zeer strak geluid!! De drums knallen als een achterlijke.

Jammer dat ze bijvoorbeeld Master of Puppets (nog) niet uitbrengen in een 5.1 mix

Altijd vermeden.
Langharig tuig met Antrax, Slayer, Megadeth en Metallica shirtjes.
Niks voor mij.
Motorrijders die de duivel aanbaden.
Liep liever een straatje om.
Probeer ruzie te vermijden.

En dan opeens in de jaren 90.
Enter Sandman.
Die gozers van Metallica blijken ook hun gevoelige kant te hebben.
Niet te durven slapen.
Lichtgevend Sesamstraatlichtje in het stopcontact.
Lamp op de overloop dat moet blijven branden.
In bed plassen omdat ze in de nacht de trap niet af durven.
Bang voor de boeman in de kast.
Gebeten te worden door de krokodil onder het bed.
Hardrockers zijn ook maar gewone mensen.

Metallica openbaart zich aan de grootste zielenpoten.
Vroeger nog gepest op school.
Verkeerde bril, buitenboordbeugel.
Opeens wordt je geaccepteerd.
Metallica opent de deuren.
Onder de boze blik zit het onzekere schooljochie.
Angus Young van AC/DC wordt beschouwd als nieuwe held.
God der nerds.
Schooluniformen mogen weer.
Gearmd het rock café binnen lopen.

De wereld is aan het veranderen.
Leggings en hoofddoekjes worden geïntroduceerd door Axl Rose.
Onze eigen mannelijke Peggy Bundy.
Het zwarte album van Metallica.
De zwarte pagina van de Metal.
Vervlakking.

Ik hoorde Nothing Else Matters laatst op een bruiloft.
Openingsdans.
Echtpaar in een gekunstelde Quick-Step.
Ouders met danservaring die al snel volgden.
Geprogrammeerd op een Keyboard.
Beat eronder.
Handjes in de lucht.

Metallica is voor iedereen.
Heerlijk schuifelend achter je rollater.
Om vervolgens de polonaise te starten.
Angel Of Death van Slayer schalmt uit de luidsprekers.

Ik weet niet of je het weet deric raven maar er staan meer nummers op dit album dan alleen maar Enter Sandman en Nothing Else Matters.

Of is deze recentie alleen bedoeld voor die 2 nummers.

Wel een mooi filosofisch verhaal trouwens , maar bijna niets over het album zelf.

Juist alles over het album.

Door deze 2 nummers werd de Metal toegankelijker voor het meer doorsnee publiek.
Vanaf toen niet alleen meer in de eindejaarslijstjes van Aardschok, maar in elke Top 100, 250, 1000 of 2000 lijsten.

Metallica had de status als Trash Metal band achter zich gelaten.
Al snel zou er een stylist aan de pas komen om de heren kort te knippen en in maatpakken te stoppen, waardoor ze perfect tussen hun nieuw verworven doelgroep zouden passen.

Ondanks dat blijft het verder wel een prima album.

Prima album inderdaad, die de thrash liefhebber ook mondjesmaat nog zou moeten kunnen bekoren.

Commercieel gezien echt hun absolute hoogtepunt geweest deze plaat.

Logische volgende stap.
Na het mindere geluid van And Justice For All klopte het hier wel helemaal.
Henk Westbroek die al eerder een promotiecampagne opzette voor het mooie One (al blijf ik de afronding van het nummer minder vinden, en niet te begrijpen).
Nederland en de rest van de wereld was klaar voor Metallica
Hun optreden op het Tribute To Freddy Mercury optreden trok de laatste aarzelaars nog over de streep.

En daar moesten men de knoppen op de versterker ernstig naar beneden schuiven. Ook nog Tony Iommi laten meespelen in de solospot van Hetfield. Maar o, o, als het maar niet te heavy werd, anders kan het grote publiek het allemaal niet meer aan. De knieval van Metallica in stief kwartiertje gevisualiseerd.

Gelukkig werd de band na deze tour weer wat eigenwijzer.

Bron: A Year And A Half In The Life Of..part 2
Overigens is dat de beste muziekdocu die ik ooit heb gezien.

Deric, wat heb je het toch weer mooi beschreven. Genot om te lezen. Dank.

Ik snap hier de afkeer voor Enter Sandman niet, ikzelf houd zoiezo niet echt van het album, maar wees nou eerlijk, het nummer zelf is best .... catchy

Catchy. Een beetje te catchy, zeg maar. Twee keer horen en je bent het zat.

Nou ja, ik dan.

Volgende keer de 'h' erin hè!

Dat optreden op het Freddy Mercury tribute was trouwens niet best. Hetfield zong Nothing else matters zo ontzettend vals, niet normaal! Van dat optreden werd later toch een cd-single uitgebracht? Een maat van me had die en daarop staat het bewijs als ik me niet vergis.

Dit is volgens mij het langst niet gedraaide album dat ik in huis heb. Heb m weleens in handen gehad en dan bedacht welk nummer zal ik afspelen. En dan leg ik m weer opzij. Om vervolgens Kill'em All, Justice of Lightning af te spelen. Deze vakantie ga ik het toch maar weer eens proberen.

Ik snap niet wat de 'echte diehard metal fans' tegen Enter Sandman hebben.

Ik vind het een perfecte opener en een mooi opzwepend nummer die doet verlangen naar meer.

Dat nummer zorgt er bij mij voor dat ik zin heb om dit album verder te gaan beluisteren.

Enter Sandman vind ik 1 van de beste nummers van dit album. Het mooie van deze plaat is dat hij nergens echt inzakt en over het geheel gezien erg constant van niveau is.

Ben blij dattikum origineel heb, want hij hoort er natuurlijk helemaal bij, bij de Metallica top dat lijkt me duidelijk.

Het geroep in de woestijn van de wat meer thrashy ingestelde liefhebbers doet daar niets aan af natuurlijk.

In 1991 voor het laatst afgespeeld zeker.

He geen Master Of Puppets? Groot gelijk hoor, dat album bevalt mij op een paar nummers na ook niet zo.

Dat zijn nogal wat reacties in één keer ricardo.

Idd zijn Metallica en MOP mijn minst favoriete Metallica albums. Met Load en Reload zijn ze wat mij betreft overleden.

Maar ik ga deze van de week effe een gooi geven. Ik vind bijvoorbeeld Enter Sanndman helemaal niet slecht. Alleen zal ik het zelden uit mezelf opzetten.

MOP is ook mijn minst favoriete album van de eerste 5 albums van deze band.

Ik ben deze nu op dit moment aan het draaien, nu komt Don't Tread On Me langs.

Of Wolf And Man is ook een mooi nummer, vooral de drums gelijk in het begin. Dat nummer klinkt op Live Sh*t helemaal overweldigend.

Wat mij betreft staat er geen enkel slecht nummer op, alle nummers hebben een goed aanvaardbaar niveau, vandaar dat ik op dit album ook niet hoef te skippen verder.

Klopt inderdaad.
Nog overwogen om deze te kopen.

Het gekke is dat ik bijzonder graag naar commerciële hardrock mag luisteren. Ik reageer ook positief bij albums van Tyketto, Whitesnake, Dokken etcetera, etcetera.

Op een één of andere manier kan ik geen klik met Enter Sandman maken. Het zaagt en het zeurt. Ik vind het leuk in de kroeg. Maar thuis op de stereo kan ik er niet naar luisteren. Het heeft dus naar mijn idee niets te maken met het feit dat ik ook veel naar thrash luister.

Met Load heb ik wel een warme relatie. Ook commercieel, maar eigenwijzer. De band doet daar weer waar ze zelf zin in heeft. Dat pik ik direct op.

Overigens heb ik deze gewoon al zowat 20 jaar in de kast staan hoor. The God That Failed, Of Wolf And Man en My Friend of Misery rechtvaardigen dat.

Load vind ik ook een goed album, maar klinkt een beetje meer als hele harde rock. Zelfs een beetje country invloeden hoor je in dat album terug. Op dit album zijn de metal invloeden natuurlijk nog duidelijk hoorbaar.

Ik moet zeggen dat ik hem ook zelden in huis draai, meestal gaat hij mee in de auto waar ik hem geschikter voor vind.

Mooi heel hard rock album vind ik, waar ik altijd wel van kan genieten.

My Friend Of Misery heeft rond de 4.30 een mooie Mike Oldfield achtige huil in het gitaarwerk.

Sommige albums heb je gewoon origineel in huis staan, en daar is dit er eentje van vind ik. Net als Nevermind en Appetite For Destruction natuurlijk. Dat zijn best essentiele albums als je van wat steviger muziek houd uit eind jaren 80 begin 90.

Ik zag net in A year and a half in the life of.... dat de solo in Nothing Else Matters van Hetfield is.

Hell yeah. En dat is best een toffe solo.
De eerste solo in Master Of Puppets en de laatste in To Live Is To Die is ook van hem.

Ik dacht het toch niet! Nevermind vind ik maar een overgewaardeerd album van een over het paard getilde band. Als we dan toch iets grunge-achtigs in de kast moeten hebben, doe me dan Ten van Pearl Jam maar!

Ja, of Dirt of zo...

Maar on topic: heb dit album al een hele tijd niet meer gedraaid. Vind het, vergeleken met zijn 3 voorgangers niet heel interessant. Er staat een aantal goede nummers op (Sad But True, The Unforgiven, The God That Failed), en een aantal mindere nummers (Nothing Else Matters, Enter Sandman, Holier Than Thou), en voor de rest is het allemaal nogal middelmatig. Bovendien vind ik het album een beetje the plastisch klinken.
Wellicht dat ik het binnenkort weer eens ga luisteren. Altijd lekker, mijn mening even weer te herbevestigen .

Na een hele lange tijd het hele album weer eens geluisterd. Zeker niet slecht, ik doe er zelfs een halfje bij, maar de eerste 4 albums blijf ik een stuk beter vinden. Ik meet albums van een artiest of band toch vaak af aan de andere albums die ze hebben gemaakt. Ik heb me wel altijd afgevraagd hoe ik dit album had gevonden als het door een andere band was gemaakt. Als ik Metallica draai kies ik eigenlijk altijd voor Kill'em All, Lightning of Justice. Dit zal zo blijven.

Ik moet deze eigenlijk ook nodig weer eens draaien. Al tijden niet gehoord namelijk. Om heel eerlijk te zijn luister ik alleen Master of puppets nog regelmatig van Metallica. Dat blijft toch de allerbeste wat mij betreft!