Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Eigenlijk vind ik zowel Franz Ferdinand als Bloc Party op geforceerde manier trachten zichzelf opnieuw uit te vinden op hun derde albums. Bij Franz Ferdinand komt dit iets natuurlijker over, maar beide bands zijn sindsdien een beetje uit mijn vizier verdwenen. Het betekent niet dat ik denk dat het gebruiken van electronica door indie bandjes per se een wanhopige poging is om fris te klinken (hoewel het daar in veel gevallen wel op uitdraait). Er zijn momenten op Intimacy dat ik wel degelijk in zie hoe goed het had kunnen worden (Talons, Ion Square) maar daar staan teveel missers tegenover (Biko, Zephyros) of nummers die heel snel gaan vervelen (Mercury, Tojan Horse). Datzelfde geldt voor Tonight van Franz. Het feit blijft dat Bloc Party heel veel van zijn urgentie en kracht is verloren in de loop van hun korte leven in de spotlights. De tweede plaat was die power al kwijt, maar dat vind ik nog een parel vanwege de thematieke kracht. Op Intimacy is het vooral zanger Kele die heel hard zijn stempel op het ensemble heeft gedrukt, waardoor men is doorgeslagen met teveel onnodige electronica invloeden (soms zelfs electronische drums!)

Het feit dat Franz Ferdinand en Bloc Party inmiddels in dezelfde discussies te vinden zijn, is ook jammerlijk. Ik heb nooit echt veel overeenkomsten gezien tussen de bands. Franz Ferdinand neigt wmb veel meer naar popmuziek met goede arrangementen en een zanger met een heerlijke ouderwetse stem. De koerswijziging richting electronica zie ik voor beide bands als een verhuizing naar een anonieme vinex wijk. Het originele geluid achter zich latend. Lijkend op veel te veel bands.

Tsjeesus deze had ik nog niet beoordeeld en zo bleek al lang niet meer gedraaid.
Ik ben thuis aan het werken, maar kan met dit album amper blijven zitten, zo vrolijke en pakkende nummers hierop.
Toch maar eens vaker uit de kast halen.

Dit album bijft toch wel een genot om naar te luisteren. Echt een feestplaat (en daar bedoel ik helemaal niets negatief mee).

Meteen ook hun beste. Hopelijk komen ze nog een keer sterk terug met een plaat die deze kan evenaren!

Sterk album. Sommige nummers lijken wat op elkaar, maar daar stoor ik me niet aan want elke song is gewoon geweldig. Zelfs de bonustrack 'Little Thoughts' is erg sterk en had zeker en vast op de plaat gemogen.

Zet hem nog steeds met veel plezier zo af en toe op. Blijfertje dus:) Ben zeer benieuwd wat hun nieuwe werk ons gaat brengen.

Net nog eens opgezet. Wereldplaat.

Vooral She's Hearing Voices is echt geniaal.

A Weekend In The City is toch net ietsje beter dan dit album.

Blijft nog steeds het beste album van Bloc Party met kleine teleurstellingen die verhinderen dat deze plaat een vijf sterren plaat kan zijn. Helaas weet deze band eenzelfde niveau niet te behalen en is dit direct de enige waardige plaat van Bloc Party.

Zeker een moderne klassieker, maar 'Positive Tension' vind ik echt een k*tnummer

Ik vind Positive Tension dan weer geweldig. Nog niet gestemd want de laatste nummers zijn nog niet helemaal tot me doorgedrongen, maar wat ik ervan gehoord heb vind ik erg goed.

Liefhebbers van een Bloc Party K.O.?

er komt blijkbaar toch weer een nieuw bloc party album aan. laten we hopen dat ie even goed word als deze!
NME News Kele Okereke confirms that Bloc Party have 'started recording' new album - listen | NME.COM

Laten we hopen dat het deze keer terug een goede plaat is en niet zoals dat misbaksel van 2012.

Ik hoor Eton Rifles van de The Jam in Helicopter

Energie is prima op orde idd

Sterk debuut van Bloc Party, met 'Helicopter', dat ik nog steeds een fantastische song vind. Ook 'Banquet', 'This Modern Love' en 'Like Eating Glass' mogen er wezen. 'So Here We Are' is een wat rustiger song, wat ze ook overtuigend doen. De afsluiter 'Compliments' laat op een fraaie manier het doek vallen.

Zo goed als het debuut werd het nooit meer bij Bloc Party; het tweede album mocht er nog wel wezen, daarna ging het steil bergaf.

4 sterren

"So fucking useless!" bezorgt mij constant de drang om op ritme mee te bewegen. Van 4.5* naar 5*.

Na 10 jaar onder het stof vandaan gehaald. Was een bom, blijft een bom... Echt een Tijdloze schijf!

Ook weer eens afgestoft.... en idd is onmogelijk om stil te blijven zitten bij deze heerlijke opzwepende punkers.
Heerlijk !!! Heb bij eerste Best Kept Secret een super avond gehad ( + The Maccabees ! + Arctic Monkeys !) en door deze gasten een gat in het zand gesprongen
Toch net 0.5 puntje verlaagd want er zitten toch wat mindere nummers bij. Ach.......

Heerlijk album, misschien een tweetal mindere nummers anders 5*

Beste Bloc Party album. Hier ben ik mee opgegroeid. Weekend in the city vind ik ook geweldig, erna wordt het iets minder.

Ruim 10 jaar geleden op Rock W. gezien. Zeer energiek optreden met grote nadruk oude “klassiekers” van dit album. Keep the spirit alive. Zeker in deze tijd.

Toen ik een echte indie rock kid was, heb ik Silent Alarm grijsgedraaid. Bloc Party is niet een zeer veelzijdige band gebleken, wat op dit album toch ook wel duidelijk is. Maar wat ze deden, konden ze erg goed: Zigzaggende gitaartjes die hoog in hun energie zitten gecombineerd met dansbare drumstructuren. Daarnaast hebben ze goed naar hun post-punk voorgangers geluisterd en daar de elementen uitgetrokken om je sound wat grootser te kunnen laten klinken. Bloc Party in 2005 waren nog young guns en de onbezonnen jeugdigheid spat van deze plaat. Op tekstueel vlak is dit echter ook merkbaar, teksten met bijna puberale revelaties, maar die wel met uit met volle (en naïve) overtuiging gebracht worden. Wat humor had de band goed gedaan. Geen meesterwerk, maar zeker een post punk revival plaat die genoeg te bieden heeft voor een herbezoek op zijn tijd.

Toch maar verhoogd naar 5 sterren. Plaats heeft niks van zijn energie en kwaliteit verloren na al die jaren. 15 jaar oud al !

Toevallig kwam dit album weer in mijn gedachten vanochtend. Redelijk grijsgedraaid vroeger. Blijft een sterk album, jammer dat ze het niveau niet vast hebben kunnen houden.

Toch wel een erg leuk album, Bloc Party kwam net een beetje laat om meteen mijn aandacht te krijgen, zat in de rock rond jaren 90 en begin 00.
Maar vind dit nog steeds een leuk album, Helicopter is altijd een favoriet geweest. Maar de meer Indie dingetjes vind ik ook vet.
Blue Light doet me erg aan Green Lizzard denken op de een of andere manier.
Plans vind ik ook vet mijn andere favoriete track.
4*

Na eeuwen weer eens gedraaid, blijft een zalige energieke plaat met sterke songs!
Jammer en tamelijk onbegrijpelijk dat vrijwel alles wat hierna kwam zo bagger is

Blind in de cd lader gestoken.
Humm..welk zalig gitaargroepje was dit nu weer..?
Kan er niet opkomen..dan maar naar het hoesje kijken.
Damn. Vergeten dat dit zó góed was. Heerlijk.

En dan, nu Trump lijkt te winnen, deze tekst horen (Helicopter)
Scary.

North to South, empty
Running on, bravado
As if to say, as if to say
As if to say, he doesn't like chocolate
He's born a liar, he'll die a liar
Some things will never be different
Stop being
So American
There's a time and there's a place
So James Dean
So blue jeans
He's gonna save the world, he's gonna
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Three out of five, three out of five (it's not enough)
Six out of ten, better luck next time
Just like his dad, just like his dad (same mistakes)
Some things will never be different
Hungry and dumb, hungry and dumb (so wait in line)
Queuing up for some more junk food
It's not my fault, it's not my fault (just this once)
They're getting so much younger
Why can't you be
More European?
Bastard child of guilt and shame
Bury your head
In the sand
I'm thinking six, six, six
I'm thinking six
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle?
Are you hoping for a miracle? (It's not enough, it's not enough)

Er ging een stil alarm af op 2 februari. Silent Alarm is 20 jaar geworden en voor mij een reden om het vinyl nog eens uit de hoes te halen voor een paar rondjes op de platenspeler.
Wat mij betreft is dit het beste album van deze Londense band die nog net voor de eeuwwisseling ontstond. Na Silent Alarm vind ik de muziek met elk album minder sterk geworden en hebben ze zichzelf nooit opnieuw kunnen uitvinden. Dit is uiteraard persoonlijk maar aan de scores hier op MuMe te zien hebben ze de eerste knaller nooit overtroffen. Ik ben ze (ondanks luisterpogingen van de laatste albums waarvan mij geen enkel nummer is bijgebleven) volledig uit het oog verloren.

Wat nu bij beluistering na 20 jaar weg is; het overrompelende effect op mij van dit debuut.
Wat gebleven is; de enorme bak energie die er nog steeds vanuit gaat. Wat een strak en gedreven album is dit.

Wat bij mij weggezakt was dat met Blue Light, She is hearing voices, So here we are en Compliments het aandeel 'rustigere' nummers best groot is. In mijn beleving was het zo goed als volledig doortrappen geblazen… of wellicht sloeg ik de rustige nummers destijds over. Ze vormen echter een fijne afwisseling met de uptempo nummers en laten de muzikale kwaliteiten zien.
Dat dit was weggezakt betekent dat ik het album als geheel ook te weinig heb geluisterd in de afgelopen jaren. Dat is zonde want wat mij betreft heeft deze parel nog altijd een mooi plekje net achter tijdgenoten Interpol (Turn on the Bright Lights), Editors (The Back Room) die ik nog net iets beter vind.... En dus toch nog steeds buitencategorie