Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Dit is toch wel een zeer sterk album.

Er staat geen enkel zwak nummer op dit album. Er is ook een goede afwisseling tussen rustigere en hardere nummers. Het is al vaak gezegd maar ik zeg het toch nog een keer: de drummer is fantastisch! Al van bij de eerste seconden van Like Eating Glass overdonderen de drums mij. In sommige nummers vind ik de bas zeer goed. Er staan ook een paar heel goede gitaarsolo's op zoals in She's Hearing Voices. En wat moet ik nog zeggen over de zang van Kele? Hij zingt met veel passie als het moet, maar hij kan ook heel mooi ingetogen zingen. En ik hou heel veel van zijn stemgeluid.

Ik vind het heel moeilijk om de hoogtepunten op te sommen. Ik vond eerst de snellere nummers de beste (Helicopter was eerst duidelijk mijn favoriet). Maar de rustigere nummers zijn heel hard gegroeid bij mij. Dus Positive Tension, Blue Light, This Modern Love, So Here We Are, Luno en Compliments zijn voor mij de 6 nummers die er bovenuitsteken. Tussen hen kan ik echt amper kiezen. Echt een zeer sterk album.

Spijtig genoeg zijn hun 2 andere albums minder goed als hun debuut. Ze zijn ook nog goed, maar er staan altijd een paar zwakke nummers op. En het geëxperimenteer pakt soms niet helemaal goed uit. Ik hoop dat ze in de toekomst wat meer naar de sound van dit album gaan terugkeren.

Wat een heerlijk album!

Bloc Party kende ik nooit zo goed, maar sinds het optreden was ik helemaal weg van Bloc Party, wat is Kele een geweldige en altijd vrolijke kerel met zijn geniale accent.

Mijn eerste album wat ik kocht van deze band was Intimacy, misschien maar goed dat ik die als eerst gekocht heb want dan kon dit album zowiezo niet tegenvallen (vond Intimacy niet denderen), en dat deed het inderdaad niet.

Het album, overspoelt met overdonderende drumpartijen, harde en vrolijke liefdevolle gitaarriffs, geniaal album!

Bij mij staat na "Compliments", "Every time is the last time"

De gejaagdheid, veroorzaakt door de rappe drumpartijen, de vlugge gitaarriffs en de gehaaste zang, van dit album spreekt me aan. Er gaat een zekere urgentie van uit, zo van: hoor ons, hoor ons, hoor ons eens hard gaan. Houd ik wel van.
De gejaagdheid heeft ook een keerzijde: de snelheid gaat zo nu en dan ten koste van de melodie, waardoor het soms wat monotoom overkomt. Dat ervaar ik vooral met de zang. Ben sowieso niet weg van Kele´s stem.
Tussen de 3,5* en 4*.

Ik heb mij net het album silent alarms aangeschaft van, de voor mij nog redelijk onbekende groep, bloc party.
Het is echt een topper van formaat zonder meer ... de nummers helicopter, banquet, like eating glass en she's hearing voices zijn echt magische nummers.

Het opzwepende ritme en de prachtige stem van Kele doen me elke keer weer wegdromen bij het beluisteren van dit album.

Dit is echt een aanrader voor wie Bloc Party wat beter wil leren kennen.

Ik vraag me af waarom dit album toch zo populair is. Zelf vind ik er namelijk niet zo veel aan.
Op dit album staan een aantal heerlijke numnmers als Helicopter en This Modern Love, maar er staan ook ronduit irritante nummers op.
De overvloedige herhalingen in veel nummers, chaotische muziek waar geen structuur in lijkt te zitten en - in sommige (delen van) nummers - een erg zeurderige stem maken Silent Alarm voor mij geen lekker album.
Gelukkig zijn sommige nummers wel zeer de moeite waard.

Ik heb nu twee weken geleden dit album gekocht, maar vind het nog steeds niet heel goed. Afgezien van een paar toppers (Helicopter, Blue Light, This Modern Love, Pioneers) vind ik het nog niet heel speciaal. Ik vind het nu nog een beetje op elkaar lijken. Maar waarschijnlijk komt daar verandering in als ik het vaker hoor.

Ik heb de waardering na herhaalde malen luisteren - met lange tussenpozen - juist verlaagd. Het lijkt idd allemaal erg veel op elkaar. Te eenvormig. En die strakke beukende drums begin ik storend te vinden. Op enkele nummers na (o.a. Helicopter, Banquet) vind ik de melodieën ook niet echt sterk. Dat kan gecompenseerd worden door sfeer en uitdagende (mogelijk experimentele) arrangementen, maar die ontbreken hier.

Het kwartje is nu bij mij gevallen. Bijna ieder nummer vind ik goed, met als uitschieters So Here We Are - een van de mooiste nummers die ik ken - en Like Eating Glass. Één nummer vind ik wel slecht, en dat is Price Of Gasoline. Hier vind ik Kele nogal vals zingen bij het refrein, en het nummer zit ook niet heel goed in elkaar.
Maar voor de rest een heel goed album.
4,5*

Gaaf album met geen ene misser. Het begin is echt knallend en aan het eind wordt het steeds rustiger om heel mooi af te sluiten met Compliments. Het drumwerk is lekker druk en de zang vind ik ook heel erg goed, dus 4,5*.

Ik denk dat we hier over 10 jaar op terug kunnen kijken en zullen spreken van een "klassieker", en dat zeg ik niet snel...

Deze en de monkeys's eerste waren de duidelijke hoofdplaten van de heropleving van de engelse indierock.

Jammer alleen dat die bandjes meteen met hun 1e album pieken om daarna vaak weg te zakken, om daarna vaak te verdrinken.
Maar Silent Alarm is nu al een regelrechte klassieker. En dat pikken ze die boys nooit meer af.

Ik snap niet dat dit album zo'n hoge notering heeft overal. Ik vind het eigenlijk vrij irritante muziek. Ik begon met dit album na het luisteren van de lead-single, "Helicopter" (zoals velen dat doen). Ik vond het niet een heel geweldig nummer, maar goed genoeg om het album 'es te proberen. Na het luisteren van de openingstrack was ik helemaal omver geblazen; wat een geweldig nummer is dat! Het refrein klinkt heel apart en staat pal tegenover de rest van het nummer, zo lijkt het althans. En dan die interessante line: "I drink the potion, like eating glass", met een prachtige 'zware' backing-vocals. Dit nummer krijgt gewoon 5 sterren.
Na zo'n verrassing dacht ik uit enthousiasme dat dit album helemaal fantastisch zou worden. De vier tracks die volgen na de openingstrack klinken ook goed, zelfs "Helicopter" klonk beter dan eerst en leek 'gegroeid' te zijn op mij. Ik kwam tot de conclusie dat 'fantastisch' misschien iets te overdreven was en dat 'erg vermakelijk' een betere omschrijving zou worden bij dit album. Alleen vanaf track zes begonnen er irritaties te ontstaan...
Wat is dat "Wet tone, bleep tone"-stuk vervelend, zeg! Het nummer wat volgt -"This Modern Love"- vind ik ook niet fantastisch, met als ergenis de laatste twee lines, die steeds herhaald worden met een ontzettend irritant accent. De rest van de tracks sukkelen ook wat aan. "Price Of Gasoline" leek -door de subtiele, mooie gitaareffecten in het begin en mooie zanglijnen in de coupletten- nog even het niveau van tracks twee tot en met vijf te evenaren maar dat viel tegen. Helaas zit er weer zo'n typisch irritant stuk in, namelijk @ 0:46-0:50 wat vaker terugkomt. "So Here We Are" evenaart nog wel het niveau van tracks twee tot en met vijf.

Kortom: Eén fantastisch nummer, een aantal degelijke nummers, en een paar saaie nummers die hier en daar erg vervelend zijn.
Inmiddels heb ik dit album vaak genoeg beluisterd om een stem uit te brengen, 3*. Er is geen sprake van een 'groei-album'. 3* is niet een heel laag cijfer, maar aangezien dit album door velen wordt beschouwd als een klassieker en het wel 'mijn' genre is, had ik meer verwacht. Ik zie ook niet echt wat goed aan dit album is qua 'objectiviteit'.

Ik vind het eerlijk gezegt nog allemaal goed meevallen. Maar daar zitten de herinneringen zeker ook wel iets voor tussen.

Ik vind dit juist een klassiek voorbeeld van een groei album... maar goed, dit was bij mij het geval.

Ik zet hem nog steeds regelmatig op, betekent dat het met de houdbaarheid ook wel goed zit.

Dit is waarschijnlijk mijn meest gedraaide album. Ok, er zijn betere albums in de wereld, daar valt niet over te discussiëren. Maar ik vind dit écht een sterke plaat. Reken daar nog eens bij dat dit de eerste 'echte muziek' was die ik te horen kreeg na altijd naar de ultratop etc te luisteren... M.a.w. dit album zorgde voor mijn muzikale ommekeer! Danku Bloc Party!

Bloc Party is toch stilaan een icoon aan het worden in de alternatieve muziek, mede dankzij dit fantastische debuutalbum 'Silent Alarm'. De hyperactieve stem van Kele samen met de drum van Matt Tong blijven mij nog steeds verbazen.
What a ******* goeie drummer is Matt niet? Bij het nummer Helicopter begin ik al te hyperventileren en bij Banquet wordt ik gewoon helemaal gek. Deze groep zal het nog ver schoppen, zonder twijfel.

Ik denk het niet. Het ging na dit debuut rap bergafwaarts.

Nou nou, wel heel streng dottore - nog niets te drinken gehad? Perzoonlijk kan ik "A Weekend" en "Intimacy" ook nog wel hebben hoor!

Jawel, anderhalf glas rood: Adobe, Cabernet Sauvignon, 2009 (made with organically grown grapes).



Ik dus niet. Ik had dit album eerst op 4* staan. Een hele tijd laten rusten en toen in de herhaling....en toen begon dat drumerk me eerlijk gezegd behoorlijk tegen te staan. Dat bijna constante gebeuk. En de nummers zijn melodisch gewoon ook niet zo sterk. Wat hierna kwam, wist mij helemaal niet meer te boeien.

Maar goed, dat is mijn mening.....mss nog een paar glazen innemen....o nee, de fles is leeg.

Ik zal luisteren naar de drum, maar ik kan genieten van de energie die Bloc Party geeft - zang en gitaarwerk is het eerste dat me te binnen schiet, maar over de hele linie: veel (positieve) energie, een echte punky drive (denk aan "hunting for witches").

De basis is gelegd door een Malbec Rosé (2 glazen), bij de pizza (zelf gebakken)met asperges, casseler rib, artisjokbodems, geroosterde paprika en majoraan (uit eigen tuin).

Die energie is idd de kracht van dit album. Absoluut aanstekelijk. Gitaarwerk is prima, maar die drums breken mij uiteindelijk toch op. En melodisch beklijft het niet.

WBT pizza: die had ik ook bij de Cabernet Sauvignon, maar dan van de AH (excellent)...die van jou klinkt beter!

Gisteren voor de eerste keer integraal beluisterd.
Ik ben eerlijk gezegd lichtjes teleurgesteld.

Ik hoor vooral een drummer die wild om zich slaat
en op die manier de meeste composities hertimmert
tot een schaars aangeklede drumsolo.

Er zijn de retro new wave grooves, er is de verfrissende electro toets.
Ik herkende in de eerste tracks het engergieke van de eerste XTC platen.
Maar ik kreeg zelden een song met kop en staart in het vizier.

Dat Bloc Party erin slaagt een zekere retro new wave sfeer
(tegenwoordig ook nu-wave genoemd) op te roepen is duidelijk.
Maar veel meer dan een veelheid aan ideeën en een citeren
uit het werk van de oude meesters hoor ik er nog niet in.

De hidden track aan het eind vond ik bijna het mooist.
Maar daar komt dan ook geen drummer aan te pas ...

Okee, dit is een eerste draaibeurt, maar het gebeurt
me niet vaak dat een album me zo de wenkbrauwen doet fronsen.

Ik vind juist dat de drummer het album maakt. De energie spat er vanaf, meteen vanaf de eerste seconde in Like Eating Glass. Dat mijn favoriete nummer dan gelijk voorbij is, is wel jammer, maar wat een start voor een album. Ik zou bij dit trouwens niet te veel aan new wave denken, natuurlijk, de invloeden zijn er wel, maar dit is toch echt het begin van de nieuwe golf van populaire Britse indierock. Samen met de Arctic Monkeys, dat dan wel, maar dit staat daar wat mij betreft toch echt mijlenver boven. Komt wel bij dat dit samen met Stadium Arcadium het album is dat mijn interesse in muziek opwekte en dat er bij mij dus iets van sentiment omheen hangt.

Mee eens met Lukk0 dat de drummer idd. het geluid van Bloc Party mede bepaalt. Maar ook het gitaarwerk mag er zekers zijn, Luister maar eens naar de mooie opbouw van So Here We Are en het geluid ervan in Plans. Zelf vind ik m.n de 2de helft van Silent Alarm het mooist. Bloc Party weet als geen andere band uit deze periode, om de jaren tachtig met innovatie naar de huidige tijd te halen. Het doet mij ook bij tijd en wijlen denken aan The Cure, maar dan met peper in hun achterwerk.
Zelf vind ik de opvolger; A Weekend in the City nog meer uitgebalanceerd en als geheel overtuigender, maar ook op dit Silent Alarm krijg ik af en toe het beeld voor me van een groot overdekt winkelcentrum, na 00:00u met een aantal rennende jongeren, 1 pas verliefd stelletje, dat baldadig een spoor achterlaat. De nieuwe generatie nix. Zoals mij zo goed voor de geest staat vanuit de film Christiana F. Bloc Party geeft mij het gevoel een geluid/stem te verkondigen waarbij de teksten aansluiten bij de belevingswereld van de huidige jongeren...maar daar hoor ik al weer een tijdje niet meer bij...dus das mijn beleving heh.
Hoe het ook zij, ik vind het een sterk debuut en zekers de moeite waard.

Ik zet het album ( voorlopig ) op 3.5 sterren.
Wel een energiek & verrassend debuut van Bloc Party met inderdaad zeer overheersend drumwerk wat mij bij tijd en wijle ietwat tegenstaat.
Zoals Madjack hierboven schetst, heb ik ook meer met de opvolger A Weekend In The City, dat vond ik echt een groeibriljant.
Ik ben bij dat album ingestapt en vond die plaat steeds beter worden, mogelijk gaat me dat ook met Silent Alarm overkomen.
De laatste plaat van de heren is vooralsnog aan mij voorbijgegaan.

Ik moet bij de opening van This Modern Love telkens aan Radiohead denken (Reckoner)
Ik moet dit album nog een stuk vaker horen, maar het is voor mij duidelijk dat dit wel een goed album is. Helicopter kende ik natuurlijk al (wie niet?) maar de rest is net zo boeiend, zo niet boeiender. Maar het is nou ook weer niet zo dat ik dit album geweldig vind, ik luister dan toch liever naar andere vergelijkbare bands. Het komt niet echt boven de menigte uit om het zo te zeggen.

Wat zijn dan die andere vergelijkbare bands waar jij liever naar luistert en die wel boven de menigte uitstijgen. Ik vind Bloc Party juist een heel eigen geluid hebben en plaats hen dan ook niet in de menigte.

vind ik ook