Saybia - The Second You Sleep (2002)

Ik wil toch graag een stukje schrijven over dit album, aangezien ik er nog steeds veel plezier aan beleef.

1. 7 Demons
Een geweldige opener, wat mij betreft. Het nummer heeft misschien een makkelijke opbouw, maar dat baat niet. Heerlijke zang overheerst. Søren Huss zingt met veel gevoel waardoor je direct beetgepakt wordt bij de eerste noot. Ik kan nu al zeggen dat het gevoel me niet meer loslaat.. Dit is toch wel de sound van Saybia. 4,5 *

2. Fool's corner
Qua sfeer een beetje hetzelfde als "7 Demons". Persoonlijk vind ik dit het beste nummer van de plaat.
Echt een prachtig refrein. Na de gitaarsolo komt een geweldige ontlading. Wat mij betreft het mooiste stukje van de cd. Telkens weer een orgasme voor het oor. Dit nummer blijf ik wel koesteren, dus niet TE vaak luisteren. Tekstueel ook prima in orde.
Meer sterren kan ik niet geven, dus 5*.

3. The second you sleep
De titelsong. Weer een prachtig nummer. Ik kan wel zeggen dat dit album ijzersterk begint. Dit nummer ligt al snel makkelijk in het gehoor. Het nummer doet ook vermoeden dat ik Saybia al jaren en jaren ken, op de één of andere manier. Ik heb ze eigenlijk een jaar geleden pas "ontdekt". Het refrein, met gewaagde uithalen, vind ik schitterend. Je houdt ervan of niet. 4,5 *

4. Snake-Tongued Beast
Het begin klinkt goed, maar verder heeft dit nummer me niet veel te bieden. Het luistert best lekker weg, maar is op veel momenten redelijk saai. Dit nummer heeft ook een wat ruiger sfeertje dan de eerste 3 tracks. 3,5 *

5. Joy
Het eerste wat bij me opkwam bij dit nummer was "Keane". De opbouw en het instrumentale - op de gitaren na - doen me veel denken aan de liedjes van Keane. Verder geen blaam voor Saybia, dit album kwam immers eerder uit dan "Hopes and Fears".
Lekker rustig nummer, maar mist de kracht van de eerste 3 nummers. 3,5 *

6. Still falling
Prachtige opbouw. Bij dit nummer kan je lekker wegdromen... ik tenminste. Heerlijke, lange uithalen bij de climax. Verder een lied met veel variatie, waar ik wel voor val. "Still falling" is één van de toppers van dit album. 4,5*

7. The day after tomorrow
Waarschijnlijk het bekendste nummer van dit album. Vind ik niet gek, want het refrein is pakkend. Een echt meezing-lied. Het is een wat zoepsappig nummer, waardoor ik kan begrijpen dat velen hierop zullen afknappen. De zoetsappigheid wordt iets verminderd door de goede gitaarsolo. Heerlijk nummertje weer. 4*

8. In spite of
Volgens velen het beste nummer. De sfeer is weer ok, maar toch begrijp ik niet dat dit nummer tot de favoriet wordt gerekend van de meesten. Persoonlijk vind ik dit nummer iets te traag. Beetje overschat. 3,5 *

9. Empty stairs
Heerlijk begin weer. Komt een beetje in de buurt van de eerste 2 nummers, qua opzet. Toch een stukje minder. Dit komt voornamelijk door het refrein, dat mij minder aanspreekt. 4*

10. Miracle in July
Voor mij nog steeds een groeier. Het instrumentale, uitgestrekte einde is geweldig! Dit zou ik live graag een keer mee willen maken! Dit is misschien ook het laatste lied dat ze spelen bij een concert? Of heb ik het mis? 4*

11. The one for you
Na de eerste luisterbeurt viel dit nummer me zwaar tegen. In eerste instantie vond ik dit nummer tekstueel iest zwakker. Het refrein vond ik ronduit irritant. De zang is verder perfect, maar het is zo jammer van het refrein. Dat verdiend dit sterke album niet. Met name vanwege de instrumentale ondersteuning ben ik dit nummer gaan waarderen en kan ik toch op een 3,5 * uitkomen.

Eindconclusie:
4,5 *. Vanwege de enorm mooie zang, de sfeer, eigen sound en de prachtige liedjes die erop staan! Helaas een paar mindere nummers. Hopelijk kunnen ze een perfecte 3e album maken. Maar goed, dat lukken verdomd weinig bands.

Saybia - The Second You Sleep.

Seven Demons De opening van deze CD, als je de CD voor het eerst luistert ligt dit nummer het best in het gehoor. Tevens het eerste nummer wat ik hoorde van Saybia, mooi refrein. Je kunt hier spontaan van gaan meezingen, niet moeilijk, lekker hard. 4,5*

Fool's Corner Mooi nummer, lekker rustig. Net als bij een wekker is dit de snooze na het alarm. Daarna wordt je langzamerhand naar het einde wordt getrokken en kan ik het alleen nog een briljant nummer noemen. 5*

The Second You Sleep De titeltrack, zit qua dynamiek tussen Seven Demons en Fool's Corner in, You close your eyes, and leave me naked by your side ook weer die opbouw in het nummer. Dan het refrein. Leuke tekst alleen wordt het daarna steeds herhaald waardoor het leuke een beetje van het nummer af gaat. 4*

Snake-Tongued BeastLekker ruig nummer en het definitieve sein dat je eruit moet komen. Mooi al die gitaren. Een nummer dat niet heel erg op de rest van het album lijkt maar er toch goed tussen past. 4,5*

Joy Het beste nummer van de CD, rustig begin mooie opbouw. De climax wordt bereikt in een magistrale gitaarsolo, vergelijkbaar met van die ouderwetse bandjes.
Dat rustige begin met dat lichte pianospel past ook helemaal in het nummer. 5*

Still Falling Mooi nummer alleen het begin mag ik niet zo, het outro is gewoon weer briljant, net zo hard als bij Snake-Tongued Beast. 4*

The Day After Tomorrow Samen met Joy het beste nummer van de CD, ook weer zo'n licht vaag intro als bij Joy, weer die climax, weer dat mooie einde met die gitaren. 5*

In Spite Of Dit is een buitengewoon mooi nummer, het komt niet in de buurt van Joy en The Day After Tomorrow, maar het refrein is weer fantastisch. Op het einde dat geschreeuw van de zanger past mooi in de berg instrumenten die daar worden gebruikt. 4*

Empty Stairs In het begin wordt over lege trappen gezongen. Handig als je de titel van het liedje niet weet maar voor de rest vind ik het begin niet veel soeps. Dit nummer moet het net als alle voorgangers hebben van het einde (enkele uitzonderingen daargelaten). Maar daarvoor in de plaats krijg je dan weer zo'n prachtig einde waar weer die climax wordt bereikt. 4,5*

Miracle In July Erg bijzonder nummer, mooi gekraak aan het begin, heeft wat weg van Seven Demons. Ligt makkelijk in het gehoor. Dit nummer is eigelijk als enige zonder climax, maar blijft het hele nummer mooi. Toch is het wel wat minder dan onder andere Joy. 4,5*

The One For You Dan komen we bij het laatste en zeker ook het slechtste nummer van de CD. Vergeleken bij al de voorgaande nummers is dit drie keer niks, geen opbouw, geen climax, geen rustig nummer, geen Snake-Tongued Beast achtig nummer. Eigelijk is het niks. Het past over het algemeen niet op de CD. Op de CD is ook zekere sprake van opbouw en climax, maar omdat dit het laatste nummer is wordt die gelijk helemaal afgebroken. Echt het enige minpunt. 2,5*

5 sterren maakt dat samen allemaal. Dat komt omdat op deze CD maar 1 slecht nummer staat. Elke CD die onder deze CD in mijn top 10 staat heeft er meer. En de CD die erboven staat heeft er geen. Dat is de reden waarom deze niet op 1 staat.

In lang vervlogen tijden zat ik op een algemene site en daar zat titan ook. Daar al hielden we lijstjes bij en het profiel van ons beiden stond behoorlijk in het teken van muziek (en films, boeken).
Eén van die lijstjes was een actuele top 10 albums die op dat moment erg in de smaak vielen. Noem het de voorloper op de rotatielijst.
Nu keek ik regelmatig naar de muziek-bewegingen van titan omdat ik er vaak wat tussenuit kon pikken (en ik mag hopen hij van mij).
Zo zag ik daar een keer Saybia staan, een tot dan toe nog totaal onbekend bandje uit Denemarken. Ik begreep dat het iets Coldplay-achtigs moest zijn en die had ik in die tijd heel hoog zitten dus mijn interesse was al snel gewekt. Binnen korte tijd had ik het album in huis en ik was na de eerste luisterbeurt al om.
Toegankelijke, emotionele muziek die inderdaad in dezelfde hoek zat als Coldplay maar toch genoeg eigen smoel bevatte. Dat laatste merkte ik al helemaal bij hun optreden in Rotown dat snel volgde.

Het begint al bij Seven Demons wat akoestisch van start gaat en waar Søren Huss zijn kenmerkende stem al gelijk goed inzet. Het is een stem waar je wat mee hebt of niet. Velen vinden het namelijk jankerig of jengelend (probeer als leek het zeker ook niet na te doen want in Idols belandde je er snel in de afdeling 'hoe zet ik mezelf voor paal' mee).
Ook Fool's Corner kent een beetje hetzelfde recept: rustig van start gaan op zijdezachte manier om vervolgens de boel langzaam op te bouwen tot een mooi uitspattend rocknummer met een prachtige gitaarsolo van Sebastian Sandstrøm. Naast Huss de man die toch wel erg belangrijk te noemen is voor het kenmerkende Saybia-geluid.
En dan dat mooie nummer The Second You Sleep dat door Idols-kandidaten zo enorm werd afgebroken. Mensen: 'don't try this at home' is het advies. Blijft natuurlijk de vraag of Huss zelf dit wel voor elkaar kon krijgen op het podium. Wees gerust: dat kan hij.
Niet meer of minder dan een prachtige meebruller, zolang je dat meebrullen maar beperkt tot je eigen badkamer.
Voor mij blijft het een favoriet nummer van deze cd.
Snake-Tongued Beast gooit er wat meer ritme tegenaan en ontpopt zich daardoor tot een degelijk nummer dat gewoon lekker rockt. Nee, het is niet hemelbestormend. Nee, het is niet origineel. Ja, het is gewoon erg goed gedaan. Degelijk en kwalitatief; daar hoeft niks mis mee te zijn.
Joy is een nummer dat bij mij wat meer tijd nodig had om op te vallen. Maar juist daardoor wint het wel aan kracht en blijft dit nummer op lange termijn ook erg sterk overeind. Het is wat rustiger en ingetogener waardoor het juist misschien zo krachtig is.
Still Falling valt misschien ook wat minder op maar zorgt eigenlijk voor een rustig intermezzo op de cd als opmaat voor de hit The Day After Tomorrow, een nummer dat mij nog steeds niet weet te vervelen hoe vaak ik het ook gehoord heb. Live is dit nummer ook uitgegroeid tot een favoriet: de hele zaal anticipeert hier goed op.
Verder hoef ik er niet veel meer over te vertellen. We kennen het nummer en we hebben er allemaal onze mening over.
Een ander heel sterk nummer is In Spite Of. Ingetogen en broeierig. Het klinkt mischien wat simpel, maar het is dan ook de eenvoud die siert en dat gaat ook op voor Empty Stairs. Niet al te veel poespas maar gewoon een mooi liedje. Dat is ook de sterke kant van Saybia als je het mij vraagt: schrijven van mooie liedjes en verder niks.
Over het schrijven van mooie liedjes gesproken: Miracle In July is er ook zo eentje. Wederom met het bekende recept: opvallende zang, solide ritmesectie en mooi uitwaaiende gitaarsolo.
Met The One For You sluit dit album dan ook zeer waardig af. Het was geen avontuurlijke plaat. We hoorden niks vernieuwends, maar we hoorden wel een degelijke cd die na al die tijd nog steeds goed wegluistert. Het gaat mij nooit vervelen en mede daardoor kan ik spreken van een persoonlijk favoriet album, zelfs al heb ik deze sound een beetje achter me gelaten inmiddels......

Elke keer weer die tenenkrommende opbouw naar het refrein toe. Snake-Tongued Beast en “hit” The Day After Tomorrow zijn daar perfecte voorbeelden van. Klinken bij een eerste en tweede luisterbeurt goed tot geweldig, maar al snel stort het kaartenhuis van verveling in elkaar. Constant datzelfde refreintje in combinatie met die korte maar onvermijdelijke instrumentale onderbreking voor het laatste refrein wordt ingezet. Bovendien klinken de teksten ook bijzonder ongemeend en ongeïnspireerd. Hoewel de teleurstelling overheerst, kom ik door het titelnummer en het uitstekende Miracle in July toch uit op een voldoende.

De vergelijkingen met o.a. Coldplay zijn bij Saybia al snel gemaakt. Toch vind ik deze ”The Second You Sleep” op zichzelf staan. Dit album is een meeslepende melancholische trip gedragen door mooie indringende vocalen en instrumentatie. Het gitaarwerk is over het algemeen vrij ingetogen, maar zo nu en dan komen er intense solo’s voorbij die tot de nodige kippenvelmomenten zorgen. Dit album kent meerdere hoogtepunten. Het titelnummer is daar zeker eentje van, maar ook de bekende single ”The Day After Tomorrow”. Maar ook de langere nummers ”In Spite”, ”The Miracle in July” en het afsluitende ”The One for You” zijn prachtig. Waar band als Coldplay grote bekendheid genieten, heeft Saybia die exposure nooit echt gehad. Jammer, want ik geniet net zoveel van ”The Second You Sleep” als gelouwerde albums als ”Parachutes” en ”A Rush of Blood to the Head”.

Mijn gewoonte (zeg maar gerust tic) om een plaat onder te verdelen in goede en slechte nummers wordt hier wel héél sterk gekieteld, want ik ken toch maar weinig platen met zo'n groot kwalitatief verschil tussen de hoogtepunten en de dieptepunten. De eerste zijn nipt in overtal, want buiten vier nummers die niet echt slecht zijn maar me verder weinig doen en die ene huilerige draak (helaas het slotnummer) staan er hier ook zes prachtige nummers op die de kwaliteiten van deze band maximaal uitbuiten: kwetsbare zang, smaakvol gitaarwerk en vooral een aantal ijzersterke melodieën. Echo's van het timbre van A'ha's Morten Harket, de ijlheid van Thom Yorke, de onschuld van de vroege Coldplay en zelfs de fraaie broosheid van Heaven still cries en Subtle movements van het Nederlandse 16 Down hoor ik hier terug. Maar nu lijkt het alsof Saybia leentjebuur heeft gespeeld bij al die beroemde (en minder beroemde) namen, terwijl ze in feite gewoon klassieke pop met een melancholische inslag maken, en op hun beste momenten doen ze dat meer dan voortreffelijk. Als de hele plaat het niveau van die zes briljante nummers had gehaald had dit album wat mij betreft net zoveel succes verdiend als het debuut van Keane. Om te koesteren.
        Ben ik overigens de enige die bij de eerste regels van The day after tomorrow ("Please tell me why do birds sing when you're near me / Sing when you're close to me") altijd moet denken aan "Why do birds suddenly appear / Every time you are near?" uit (They long to be) Close to you van de Carpenters? (Excuses aan wie mij deze associatie niet in dank afneemt.)