Phil Collins - Going Back (2010)

Collins is zeker een veelzijdig artiest (geweest) Toch heb ik hem het meest bewonderd als drummer.
Hij is zo'n drummer die je snel herkent, en creatief is.
Met name op de vroege Genesis albums doet hij echt te gekke dingen.
Ook als zanger heeft hij mij nooit dwarsgelegen, het is meer de keuzes die hij maakte als songwriter.
Daar heeft hij mij op een gegeven moment niet echt meer mee kunnen overtuigen.

Terugkomend op dit album: Muzikaal geslaagd en het plezier is te horen, maar de toegevoegde waarde hoor ik niet.

Was ook leuk geweest als ie zijn hit uit 1982, You Can't Hurry Love, opnieuw had opgenomen in de orginele (Supremes) stijl

Uitverkoop bij Amazon, voor wie het album nog niet in huis heeft.
Je krijgt bijna geld toe en uiteraard gaat het om een nieuwe cd (2e hands vanaf 1 pond) :


Waar hij die sterren nog vandaan weet te halen is mij een raadsel, waarschijnlijk heeft hij één keer zelf gestemd en één keer zijn manager opdracht gegeven...

Aangezien ik de laatste paar dagen toch naar Genesis zat te luisteren ('Genesis' uit 83 op cd en 'Invisible touch' uit 86 op youtube), dacht ik waarom deze 'Going back' van Phil Collins opzetten? Deze cd won ik in 2010 met het radio-2 spelletje 'Cd van jou, cd van mij'.
De cd is best leuk om te luisteren, het verveelt niet, maar er zitten ook niet echt hoogtepunten in. Nou ja, 'Papa was a rolling stone' vind ik wel goed. Ik vind de muziek een beetje boven het gemiddelmatigde. 3 sterren.

neee....dit album had hij voor mij niet hoeven maken....jammer

Na de albums van de jaren 80 is het niet meer om aan te horen.

Gistermiddag een vrijwel nieuw exemplaar van de basis-CD (18 tracks) opgeduikeld in de kringloopwinkel. Ik ben best een fan van Phil Collins en al helemaal van Genesis, maar had nooit eerder de behoefte hiernaar te willen luisteren. Maar toch, nu het schijfje zijn rondjes draait in de CD-speler, vind ik het allemaal zo slecht nog niet.

Hooguit doet het allemaal wat overbodig aan: Motown-covers opnemen (op het Atlantic-label!) met de intentie de originelen zo dicht mogelijk te benaderen, maar er met je stem wel een eigen stempel op te drukken. Het moet gezegd: vooral dankzij de medewerking van drie van de oorspronkelijke Funk Brothers (de huisband van het vroegere Motown) klinkt de instrumentatie zeer swingend en verzorgd en komt het, ook door de productionele insteek, dicht in de buurt van de oorspronkelijke versies.

Maar het album gaat op één punt mank: hoewel ik Collins in zijn eigen solowerk en op Genesis-albums best een expressieve zanger vind, mist hij de 'soul' om deze covers naar grote hoogten te stuwen. Je hoort gewoon dat het een blanke Brit is die probeert deze 'zwarte' nummers zo adequaat mogelijk na te zingen. Als je dit op een karaoke-avond zou horen, zou je zeggen: hartstikke goed gedaan, maar er ontbreekt toch iets essentieels, en dat is het 's'-woord. Phil is nog heel redelijk bij stem, maar mist ten enen male soul.

Ik kan er nog waardering voor opbrengen, omdat dit nu eenmaal de muziek uit zijn jeugd is, de muziek waar zijn hart ligt. Ik meen ooit eens gelezen te hebben dat Collins zelf het samen met Motown-legende Lamont Dozier geschreven hitje Two hearts als de beste muzikale prestatie uit zijn loopbaan beschouwt. Dat doet wat vreemd aan in het licht van de fantastische muziek die hij zowel solo als met Genesis en Brand X heeft voortgebracht, maar het geeft wel aan dat deze voormalige symfo-rocker diep in zijn hart vooral een soulliefhebber is. De liefde voor die muzieksoort klinkt weliswaar door in de benadering op Going back, maar denk dat hij er zelf uiteindelijk het meeste plezier aan beleefd heeft. Nou ja, dat mag.

Enfin, vanwege de geslaagde instrumentatie en de hier en daar minder voor de hand liggende songkeuze kom ik toch nog op een voldoende uit. Er staan toch ook wel een paar pareltjes op - met name de twee ballads van Stevie Wonder - die ik in de originele versie wel weer eens opnieuw wil gaan beluisteren. Dat is toch ook wat waard...