Eminem - Recovery (2010)

of ik overdrijf is nog afwachten, misschien springt deze er wel uit omdat er zoveel rommel word uitgebracht de laatste jaren...

Maar ik heb met alle nummers op het album wel iets, en dat had ik met bv TSS LP niet...

is seduction eigenlijk een diss track naar iemand? Ik dacht naar canibus omdat ie die diss track met d12 samen had gemaakt, maar t was me niet helemaal duidelijk.

Velen denken Jay-Z, wat me stug lijkt gezien ze onlangs nog hebben opgetreden.

dat lijkt me erg sterk omdat Eminem eigenlijk nooit wat tegen Jay-Z heeft gehad.

Wat dachten jullie van Nick Cannon. LOL

ja, nu ik er over na denk is de beste mogelijkheid Nick Cannon. want het gaat voor een deel ook over een vrouw die liever met Eminem neukt dan met hem (Mariah).

Toch maar een half sterretje erbij. Eminem's teksten worden gewoon met de keer beter, vind dat hij toch wel een paar hele slimme dingen doet met woorden. Vind het echt bijzonder hoe hij met de Engelse taal omgaat. Het is misschien niet zo goed meer als "vroeger" maar toch nog steeds goed.

De beats groeien ook wel; eerst vond ik ze vreselijk, nu slechts gemiddeld. Jammer dat Eminem zelf niet meer zoveel produceert, vind zijn producties (zonodig geholpen door Mr. Porter, the Bass Brothers of wat mij betreft Dre) nooit top, maar meestal wel goed passen bij de nummers. Dat valt hier nogal tegen.

Ik vind nummers als So Bad helemaal niet geweldig, zelfs redelijk saai. De producers waarvan ik het niet had verwacht laten op dit album van zich horen. De drums in Not Afraid vind ik bijvoorbeeld erg vet en ook door Jim Jonsin ben ik blij verrast. Het stemmetje uit het refrein is apart, maar niet echt slecht.

En ik kon niet op de reden komen waarom er geen beats meer als vroeger gemaakt worden. Ik gaf eerst Dre de schuld (dit blijft ook deels zo), maar een beatje van van de Bass Brothers zal waarschijnlijk erg lekker klinken. Al weet ik niet wat ze precies op dit moment uitspoken...

Als laatst: de flow van Eminem op Going Through Changes (vooral laatste verse!)... om je vingers bij af te likken!

Op pitchfork.com krijgt dit album een 2.8. Thank Me Later van Drak krijgt daar een 8.4!

Hoezo meten met twee maten? Ik weet dat het door twee verschillende recensenten geschreven is en dat smaken (kunnen) verschillen, maar dit verschil is toch wel schrikbarend..

Op Antiquiet.com (redelijk gerenommeerde site) krijgt dit album 5 sterren en wordt genoemd als Eminem's beste album. Wat overdreven misschien, maar smaken verschillen idd enorm, vandaar dat ik niet volledig uitga van officiële recensies.
Aan de andere kant wel heel leuk om verschillen te zien

2 nummers gehoord. Im not afraid: kut, vreselijke beat. Echt die typische beat die nu in is, vet gare snare etc. D-R-A-M-A.

Daarna nummer met Rihanna: Betere beat, eminem is wel goed op zich en dan komt dat gejank van Rihanna.

Kan iemand mij vertellen of het het nog wel waard is om deze plaat/wanproduct aan te schaffen?

15 euro (weet niet precies hoeveel het is) is het zeker wel waard, maar verwacht geen top album als zijn vroegere werken. Dit komt in de buurt though ( vind ik)

Ik vind dit beter dan Encore en Relapse, en slechter dan The Eminem show, MMLP en SSLP ... Verder moet je zelf beslissen.

Ik vind juist Encore weer beter dan dit album, dit album vind ik beter dan Relapse.

Wat een oenen op nu.nl :

Uit de recensie:

''op Won't Back Down laat de relatief onbekende Pink zijn raps horen.''

Pink onbekend?
Pink die rapt? Hahahaha

Hahha, Dat is wel erg dom

Hm ze hebben het al aangepast

En dat in een recentie Hoe serieus moet je die hele recentie dan nemen.

En Pink is geen man (ivm het woord "zijn").

"zijn" raps haha

oh kill was me al voor

Over een "Epic Fail" gesproken

lol

"The last albums don’t count//On Encore I was on drugs, on Relapse I was flushing them out." Met klare taal verwerpt Eminem zijn laatste twee albums, samen wereldwijd meer dan vijftien miljoen keer verkocht. Daarmee lijkt de 37-jarige MC zich te schikken in de wensen van zijn publiek, dat het er vrijwel unaniem over eens was dat die twee platen een stuk minder waren dan Shady’s voorgaande werk (Infinite wellicht uitgezonderd). Sowieso lijkt Em op Recovery de adviezen van zijn fans ter harte genomen te hebben: het merkwaardige accent dat op veel Relapse-tracks was te horen laat hij hier volledig achterwege, en hij doet regelmatig dat wat hem juist in eerste instantie zo geliefd maakte: agressief en vol passie rappen. Goed nieuws natuurlijk, zij het dat het soms bijna klinkt alsof hij het erom doet, alsof hij zich heeft voorgenomen te laten zien dat hij nog steeds hongerig kan zijn.

Hierdoor verliezen veel raps de vanzelfsprekendheid die Eminems eerste album zo´n ongedwongen luisterfeest maakte. Won’t Back Down (met P!nk) is hier een uitstekend voorbeeld van: het nummer laat weliswaar zien dat Shady tekstueel nog steeds intelligent uit de hoek kan komen, maar tevens laat de MC alle losse syllaben allemaal net te gehaast na elkaar komen, waardoor ze soms meer over elkaar vallen dan elkaar aanvullen. Het is een verschijnsel dat op meer tracks opduikt: Eminems prettige stemgeluid van weleer is omnipresent, qua intonatie en rijmtechniek toont hij zich bij vlagen een meester, maar daartegenover staat de overdreven gretigheid waarmee hij zijn teksten spit. Soms pakt dit enthousiasme overigens juist wel goed uit, zoals op het introspectieve Talkin’ to Myself, het uiterst geslaagde nummer waaruit het citaat aan het begin van deze recensie komt. Maar voor het merendeel van de nummers geldt: Eminem laat zien zijn oude raptalenten nog te beheersen, maar tegelijk wil hij dit zo graag aantonen dat het vanzelf minder natuurlijk klinkt.

Op meer punten is Recovery geen feilloze comebackplaat geworden - want ja, een comeback kan het album gerust worden genoemd. Vooral productioneel valt er het nodige te klagen. Dr. Dre stelde op Relapse wat teleur met zijn veelal fletse beats, wat er misschien voor heeft gezorgd dat er dit keer een heel arsenaal aan verschillende producers is ingeschakeld. Af en toe levert dit een aardig resultaat op - met name als DJ Khalil de beat verzorgt - en op andere momenten is de beat niet meer dan anonieme middelmaat, zoals op Cinderella Man of single Not Afraid, waar de blikkerige drums het geheel vakkundig om zeep helpen. Opvallend is trouwens dat Eminem het produceren zelf vrijwel geheel vaarwel lijkt te hebben gezegd: waar hij jaren geleden nog veel Shady Records-releases en zelfs een geheel 2Pac-album van beats voorzag, beperkt hij zich hier tot een enkele keer "additional production", wat dat ook moge betekenen. En Dr. Dre? Diens aandeel is gereduceerd tot het zorgwekkend plichtmatige So Bad.

Naast de beats zijn op Recovery ook de refreinen een struikelblok. Acht jaar geleden zei Eminem nog met enige schaamte "I can't sing," toen hij zich op Hailie’s Song verrassend aan een gezongen refrein waagde. Nu zijn gezongen refreinen meer regel dan uitzondering: en als ze niet door Eminem zelf worden verzorgd, dan komt er wel een gastartiest langs of wordt er een sample ingezet. Dit is natuurlijk niet in de regel slecht, op een spaarzaam moment draagt het zelfs bij aan de sfeer, maar toch doen de refreinen vaak afbreuk aan Eminems coupletten, die juist zo gretig zijn bedoeld. En geef nu toe: hoe zuiver het ook is gezongen, een refrein van iemand als Rihanna of P!nk had de jonge Eminem ongetwijfeld niet ingezet.

Natuurlijk, men moet in 2010 niet naar Eminem luisteren in de verwachting dezelfde artiest te horen die in 1999 de hiphopwereld op zijn kop zette. En het is op zich al bewonderenswaardig dat hij nog steeds op een dergelijk niveau kan presteren, dat hij een consistent album heeft gemaakt en nog steeds een onmisbare gretigheid in zijn stem weet te leggen. Helaas blijft die gretigheid af en toe meer klinken als een weloverwogen besluit dan een van binnen opborrelende behoefte. En helaas krijg je ook de indruk dat deze Eminem zichzelf juist niet helemaal los kan beschouwen van zijn vroegere resultaten, zie alleen al de voorkant, die een directe link met 8 Mile suggereert. Leuk en aardig, maar van de spitsvondige battlerapper die daarin wordt gespeeld en die Eminem eind jaren negentig ook werkelijk was, is niet bijster veel meer over. Het is duidelijk dat Eminem naar die oude sound heeft willen teruggrijpen, maar een interessante vraag blijft: zou de hongerige MC van vroeger dit album, inclusief al het opgeklopte sentiment en de gevoelige refreinen, hebben gewaardeerd? Of zou hij het na twee luisterbeurten in de kast hebben gezet om het daar de komende tijd niet meer uit te halen?

Bron

Die vraag heb ik mezelf ook gesteld. Mooie review.

Album is vrij goed. Nummers als Cold Wind Blows, Not Afraid en Talking 2 myself zijn goed. Die track met Pink vind ik niet zo veel aan.
De track met Rihanna is verrassend goed.
Ook wel leuk om op een hiphopcd een stuk van Black Sabbath te horen.
Relapse vond ik ook al een goed album, deze begint na meerdere luisterbeurten ook beter en beter te worden.
Eminem zijn stem is op Recovery heerlijk.
Een nadeel vind ik wel dat de beats nu niet zo blijven hangen als op zijn vorige albums.
Ik vond de beats van Dr. Dre op Relapse nog best goed

Dit is helemaal mijn genre niet maar Not Afraid heeft me ergens nog verrast. Kan het niet echt plaatsen, maar de raps wisselen aangenaam (en genoeg) af met het refrein en andere melodieuze stukken.

en PriestMaiden, waar staat dat Black Sabbath stukje op? Ben wel benieuwd van dat te horen

Going Through Changes