Eminem - Recovery (2010)

...and call the Slim Shady LP the greatest,
The Marshall Mathers was a classic,
The Eminem Show was fantastic,
but Encore just didn't have the caliber to match it...
En met Relapse heeft hij zijn slechste/minst goede album uitgebracht.

Na het horen dat er een Relapse 2 uitkwam bleef men hopen dat Relapse een grapje was en de vette tracks op Relapse 2 zouden komen. Al hadden de meesten de hoop al opgegeven: de oude, psychopathische Eminem zou nooit meer weder keren...

Dit heeft mij wel aan het denken gezet. Ik ben sowieso van mening dat een artiest vooruit moet kijken en nieuwe uitdagingen moet aangaan. Eminem heeft dit zeker wel gedaan. Encore stond vol met nummers als Big Weenie, waardoor het te kinderachtig werd. Het concept van Relaspe vond ik erg goed en toepasselijk. Helaas was Eminem niet in staat het goed uit te werken. Daar vond ik hem pas echt te hard zijn best doen om de gestoorde Eminem weer te zijn (over geforceerd gesproken).
Daarnaast vind ik dat je niet meer mag verwachten dat Eminem gaat terugkeren naar de tijd van zijn eerste twee albums. Hij was op dat moment in een staat waar hij net zo zijn best voor heeft gedaan om er af te komen.
Met dit in mijn achterhoofd bleef ik, net als velen, uitkijken naar de nieuwe cd van Eminem. Hij blijft toch een van de beste rappers ter wereld en hij is nooit enorm slecht geweest.

De meningen vooraf waren verdeeld. Producers als Jim Jonsin en Boi-1da gingen beats leveren. Daartegenover waren er ook Just Blaze, Dr. Dre en Mr. Porter die hem gingen helpen. Ik probeer altijd zo onbevooroordeeld mogelijk te blijven van te voren, maar ook ik had twijfels. Mogelijke trackslists doken op waarop nummers met P!nk, Rihanna en Lil' Wayne te zien waren, waar ik gehoopt had op D12 en Obie Trice.

En daar is hij: RECOVERY

Voordat ik mijn mening hierover gegeven heb ik de discussies hier wel gevolgd:
De oude Eminem is terug!... Hij klinkt te geforceerd!... Kutproducties!... Hij moet ophouden met zingen!... LIL' WAYNE?!?!?... etc. etc.
Dit zijn een aantal punten die mij opvielen. Zoals al gezegd komt de oude Eminem niet terug en ik vind dat je dat ook niet mag verwachten. Hij klinkt af en toe geforceerd ja, maar lang niet zo erg als zijn pogingen om gestoord te zijn op Relapse. Daarnaast vind ik Eminem erg oprecht overkomen in zijn nummers op Recovery. Ik kan zijn eerlijkheid en zijn verhalen op o.a. Going Through Changes, Space Bound, 25 to Life zeker wel waarderen! Zijn excuses op Not Afraid laat zien dat hij zelfkritisch is en naar zijn fans luistert. Voor degenen die zeuren dat het niet oprecht is: hoe moet hij dan duidelijk maken dat hij zijn fout inziet en hij hem niet weer wil maken?

Ik ben alleen bang dat zijn manier van naar zijn fans luisteren is om populaire producers en gastartiesten in te huren. Het verrassend vind ik is dat juist Jim Jonsin en Boi-1da degelijk tot goede producties neerzetten en dat voornamelijk Just Blaze onder zijn maat presteert. De gastartiesten hebben naar mening zeker wel een toevoegende waarde. Het nummer met P!nk vind ik toch wel erg cool. Rihanna verrast mij door zich goed aan te passen aan de muziek van Eminem op Love the Way You Lie en Lil' Wayne vind ik hier ook goed komen. Alleen op een nummer als W.T.P. was een toevoeging van D12 of Obie Trice inderdaad een goede keuze geweest.

Al met al vind ik dit een zeer degelijk geheel. Het is toch een bijzonder album. Geen eerste single a la We Made You, Just Lose It of Without Me. Cinderella Man komt nog het meest in de buurt van nummers als Big Weenie, Rain Man of Bagpipes from Baghdad en dan is het verschil nog erg groot. Alleen maar redelijk overeenkomende nummers qua stijl. Eminem rapt goed genoeg om de producties te laten verdwijnen, wat mij op nummer voor Recovery ook opviel. Zijn nieuwe stijl vind ik een beetje vergelijkbaar met zijn flow op zijn serieuze disstracks. Het blijft nog wel minder, maar de agressiviteit en delivery is zeker weer terug!

En dan nog even over het zingen... Heerlijk. Voor mij getuigt zingen van puurheid en gevoel. Soms moet iets gezongen worden omdat het rappend simpelweg niet kan. Dan maakt het voor mij niet meer uit of het vals is of niet. Er zijn zoveel rappers (Mos Def, Slug, Q-Tip etc.) die stukjes zingen om hun gevoel in de track te leggen.

Ik heb Relapse in het begin met een 4.5* becijferd. Hier ben ik na een tijdje op teruggekomen (3*). Ik heb daarom ook even gewacht met een beoordeling van Recovery en het album vaak en op verschillende momenten beluisterd. Ik denk dat mijn 4* blijft staan en alleen maar kan groeien!

Eminem is niet terug, maar er is een nieuwe Eminem! En hij bevalt mij zeker weten!

Ik ben nooit fan geweest van Eminem en zal het ook nooit worden. Maar toch trok hij altijd mijn aandacht met bepaalde nummers en flows. Noem "Mockingbird", eerste couplet "When the Music Stops", "The Way I Am". De teksten die hij daar in een heerlijke flow overzet zijn geniaal en ik dacht altijd dat dat de uitschieters van Eminem bleven. Vooral na Relapse had ik er echt bijna geen vertrouwen meer in. Tot dat "Not Afraid" verscheen. Eerste keer luisteren trok hij toch weer de aandacht. Na twee tot meerdere keren luisteren durf ik met verbazing te zeggen dat hij het nog steeds kan. "Not Afraid" Em's beste nummer? JA!!
Ik wil meer!! Eminem zet hier gewoon een album neer dat ik altijd al wilde. Uitschieters: No Love, toch een zeer fijne bijdrage van Lil' Wayne, Won't Back Down, Almost Famous, Seduction en Cinderella Man (behalve het refrein). Bij het nummer So Bad, zegt de titel genoeg. Al met al een zeer strak album. Nu wil ik hem live zien, ben ik nu een fan?

Om Eminem de beste te noemen is iets wat moeilijk te zeggen is. Voor mij is hij de beste. Hij is namelijk de ENIGE rapper die mij zo diep in zijn muziek meeneemt. Ik voel letterlijk mee met wat hij zegt, dat deed hij perfect op MM lp en Eminem Show, en nu weer op Recovery. Maar dan nog beter! (overigens ben ik ook groot van de Slim Shady LP, redelijk tevreden over Infinity en zijn andere releases)
De kracht van Eminem zit hem echt in zijn Lyrics en zijn capaciteit om je mee te sleuren. Hij is een geniale schrijver, en kan zowel grappig, grof, agressief en sarcastisch zijn, en waarschijnlijk tegelijk ook nog.

Recovery:
Wat een album!
Ik ga vandaag na het werk gelijk naar de winkel. Ook al heb ik het anderhalf week geleden van het internet geplukt is dit echt het kopen waard.
Ik kan hier wel elk nummer bij langs gaan maar daar heb ik de tijd niet voor. Ik zal wat algemeen blijven.
Minpunt aan de album: W.T.P en Won't Back Down, zijn voor mij de mindere nummers, qua lyrics zijn ze erg sterk, alleen wordt ik nog niet echt mee genomen door de nummers.
Pluspunten: Teveel om op te noemen.
Hij weet in elk nummer een grijns op mijn mond te krijgen door zijn manier van schrijven en rappen.
Zoals het nummer '25 to life'. Iedereen denkt dat dat nummer over een chick/bitch gaat die hij dumpt. Het nummer gaat over Hip-Hop. Hoe ziek hij er van wordt dat hij telkens elke kant op wordt gegooid door hip-hop. Maar hij kan dat in zulke mooie woorden vertellen.

Overigens weet hij echt mensen mee te slepen, kijk wat op zijn website stond. Dit soort dingen doen mij goed. Hij doet hetzelfde met mij. Ik kom ook uit de put met drugs problemen etc...
Dit heb ik ge-quote vanuit zijn website:



Telkens als ik zijn nummers op dit album hoor en dan de oude nummers zet dat hij erg aan het denken. De overgang die iemand gemaakt heeft, imago en alles. Een gewaagde verandering die ik nog niet aandurfde. Maar hij reikt hier oprecht naar veel mensen.


Dit gezegd, wil ik erbij melden dat ik overigens groot fan ben van vele andere rappers. Meth en Red zijn voor mij een van de grootste. BlackOut is ziek goed. Dat is echt muziek waar ik ook helemaal in mee ga. Maar het is qua verhaal en lyrics niet meeslepend zoals Eminem. Er is voor mij geen rapper die dat doet. B.o.B kan het ook redelijk goed en Will Smith is daar ook een topper in.
Maar Slim blijft Shady.

Dit is geen volwaardige review, maar meer een antwoord op de mensen die niet in Em geloven. Aangezien ik erg vooruit ben gegaan door zijn muziek en zijn eerlijkheid erin, ga ik in verdediging.

Eminem is eindelijk weer terug op niveau met dit album. De songs zijn unaniem sterk en hij is goed in vorm. Geen skits en andere flauwiteiten; hij kan ook makkelijk zonder. Zoals hij zelf al zegt in Talkin' 2 Myself: "them last two albums didn't count, Encore I was on drugs, Relapse I was flushing 'em out". Zo is het maar net. Voor liefhebbers van obscure samples heb ik er nog één ontdekt in You're Never Over: Cry Little Sister van Gerard McMann, afkomstig van de soundtrack van de film The Lost Boys.

Weet nog steeds niet helemaal hoe ik me over deze plaat voel, begin daarom maar met 3.5 sterren. Ik vond de Post-Relapse periode van Eminem erg sterk, zeker op Drop the World en Airplanes kwam hij voor mijn gevoel bijzonder sterk uit de hoek.

Dit album is een beetje in dezelfde lijn. Aggresief, zonder accent en met veel emotie. Het grootste probleem is dat het niet altijd even echt it. Zoals al vaak wordt aangehaald klinkt het soms te gemaakt, en iets te veel emotioneel om het emotioneel zijn in plaats van boos zijn omdat hij ook echt vol woede zat. Om meteen door te gaan naar het tweede minpunt, dat zijn de producties. Ze zijn niet jammerlijk slecht (de meeste tenminste niet) maar ze zijn ook verre van goed. Alleen So Bad en Here We Go zijn springen er voor mijn gevoel bovenuit, maar allebei zijn ze geen schim van wat de Dre en Havor eerder hebben laten zien. De beat van On Fire vind ik er niet echt tussen passen, heeft meer weg van een Relapse beat.

Tekstueel is Eminem wel weer top, hij laat weer eens zien dat hij lyricaal nog steeds de beste (commerciele) rapper is. Hij is op elke plaat sterk, en maakt eindelijk meer woordspelingen die in de buurt komen van zijn eerdere werk. Wont Back Down laat dit het beste zien; hoewel er geen flow aanwezig is, gooit hij wel de ene naar de andere punchline eruit. De rest van de teksten zijn wat dieper, met Going Through Changes als hoogtepunt, hoewel You're Never Over ook goed is.

Zijn flow is niet perfect, maar toch stukken beter dan de stemmetjes op Relapse. Ik vond dat geen slechte CD, maar een CD lang psychopath spelen was voor mij ook wel weer genoeg, daarom ben ik blij met het gewoon zoveel mogelijk woede in de delivery stoppen. Zoals gezegt komt dit niet helemaal uit de voeten, maar toch is het op het grootste deel van de nummers erg overtuigend.

Lil Wayne was iemand waar ik nogal bang voor was, omdat ik hem niet altijd even goed vind komen, maar ik vond hem op No Love nog best wel aardig. Hij heeft geen tempo, maar zegt wel wat leuke dingen, hoewel het totaal nergens over gaat. Alleen die Young Money shout out had er niet in gehoeven, en die aansteker al helemaal niet.

Eminem is is terug, en voor mijn gevoel weet hij dat hij bij de beste hoort. Hoewel hij Kanye, Wayne en TI nog wel een shout out geeft, deelt hij ook nog best wel wat steken uit naar andere mensen. Het is allemaal niet ter serieus, maar voor mijn gevoel vind hij zichzelf toch beter dan die rappers. En wat mij betreft mag hij, want hij laat hier zien dat hij ook daadwerkelijk beter is.

Ruim 3.5 sterren, misschien worden het nog 4.

P.S Not Afraid was echt stukken geweest als hij Elton John erhij had gevraagd. Een piano en Elton die zong hadden dat een veel beter nummer gemaakt volgens mij.

Na meer dan een maand kan ik eindelijk mijn conclusies trekken op dit album. Intussen speel ik het album bijna nooit meer af; op een paar tracks na. Dat had ik met Relapse minder. Een maand na de 'lek' luisterde ik het album nog steeds, nu lijkt Recovery van mijn iPod te gaan verdwijnen.

Het is fascinerend om te zien dat je via een paar Twitter berichtjes, berichten op je eigen website en wat interviews zo'n hype kan creëren voor een album. Dat kan alleen Eminem natuurlijk. Ondanks alle kritiek lijkt zijn fanbasis elk jaar te groeien, en dit jaar lijkt hij qua sound een veel jonger publiek aan te trekken. Not Afraid is een goed voorbeeld, alle populaire ingrediënten zijn er, het heeft echt zo'n beat die ook door T.I. of Young Jeezy zou worden gebruikt. Maar Eminem doet er gelukkig totaal iets anders mee. Hij uit zijn agressie en gevoelens, en dat is ook gelijk het hele concept van Recovery. Op papier klinkt dat geweldig, Eminem die serieus rapt. Maar het pakt anders uit.

Het is gewoon too much. Eminem rapt op bijna alle tracks agressief, op dat When I'm Gone toontje, en dat is prima. Maar op den duur zou ik willen dat hij iets rustigers zou doen, in de zin van Beautiful. De eerste helft van het album is prima uit te zitten, maar tegen het einde toe word dat steeds moeilijker. Een rustige beat bij Seduction komt eigenlijk perfect na Not Afraid, wat doet Eminem? Hij gaat de beat schreeuwerig aan gort aan rappen. En zo kabbelt dat aan het einde een beetje door. Die snelle ratelflow leek ook leuk op Forever en Drop The World, maar hier begint het me de keel uit te hangen.

Een ander minpunt zijn de beats. Nog nooit had ik gedacht dat ik een Eminem productie zou gaan missen, maar het is echt zo. De beats missen een soort gevoel, ze passen niet bij Eminem. Just Blaze laat weer zien dat hij zijn oude gloriedagen niet kan doen herleven; de sampe op No Love is lachwekkend en de andere tracks die hij doet zijn een slap aftreksel van zijn zuidelijke collega's. Cold Wind Blows is wel weer aardig, maar dat lijk meer op een Dr. Dre imitatie. Laatsgenoemde heeft met So Bad een dreunende beat geleverd, maar echt speciaal is dat ook niet te noemen. Klinkt als een Relapse leftover. DJ Khalil levert de meeste beats, die zijn ook wel prima maar helaas onder zijn doen. Ik mis die West Coast sound van een paar jaar terug. Almost Famous is wel het voorbeeld, hij kan zoveel beter. 25 To Life vind ik wel een geslaagd experiment. Boi-1da en Jim Jonsin produceren voor hun doen best aardig, en Emile levert de meest sfeervolle productie die het best bij Eminem past (Going Through Changes. Ook de beat van Mr. Porter beat op On Fire mag er zijn.

Ook wat kwalijk is: de refreintjes. Nu moet ik zeggen dat ik daar nu wel overheen been, maar op You're Never Over blijft het tergend.

Is er dan niks goed aan dit album? Tuurlijk wel. Eminem blijft een fantastische rapper. Het begint allemaal erg goed. De flow en stem van Em op Cold Wind Blows is als vanouds en On Fire is een lekkere duistere track waarop Eminem zijn psychisch gestoorde teksten op loslaat. De sample van Black Sabbath op Going Through Changes is gewoonweg schitterend en voor mij het beste nummer van het album. Die track geeft me kippevel en doet me denken aan Sing For The Moment. Vooral het laatste couplet is mooi. Tekstueel zit alles prima in elkaar. Pas na Not Afraid zakt het in, dan wordt de stem van Eminem te irritant. Iets wat ik bij Relapse gek genoeg niet had. Maar toen zaten de beste tracks ook aan het einde. 25 To Life is ook het vermelden waard, wat een aardige twist op het einde heeft. Ook een van de weinige tracks waarop Eminem echt oprecht klinkt, net zoals Not Afraid.

3*, Eminem luisterde naar zijn fans maar heeft teveel van het goede gedaan.Wellicht moet hij The Eminem Show beter gaan bestuderen, want daarop vind hij de perfecte balans in humor, emotie en producties. En hij gebruikt zijn stem daar beter.

Wel ben ik blij dat Marshall Mathers nu eindelijk zijn drugsverleden achter zich heeft gelaten, hopelijk heeft hij met dit album een moeilijke periode in zijn leven afgesloten.

Nice review Game. Je beschrijft het album goed.

De punten die jij als minpunten noemt, vind ik zelf niet zo storend. Het eentonige vrij agressieve rappen, de zang refreintjes en de beats. Ik vind het allemaal vrij goed. De refreintjes die qua melodie, rap en zang vaak heel anders klinken dan de coupletten brengen voor mij juist de afwisseling in sommige tracks waardoor ik ze een stuk leuker vind om naar te luisteren. Als de refreintjes net zo 'agressief' waren, had ik het waarschijnlijk minder gevonden. Vaak vind ik het zeer welkom als er een verandering van stem of melodie in een track zit, en als dit dan zingend is heb ik daar vaak geen probleem mee. Zo vind ik Not Afraid redelijk eentonig maar vooral de verandering van stem en melodie na het tweede of derde refrein zorgt er voor dat ik de track meteen een stuk beter vind.

Tekstueel heeft Eminem altijd wel iets te melden. Ook na meerdere keren luisteren blijven de teksten mij nog zeer boeien bij een aantal tracks. Voorbeelden hiervan zijn Talkin' To Myself, Going Through Changes en Not Afraid aan het begin van het album en 25 to Life aan het eind. Laatstgenoemde vind ik zelf het beste lied van het album. De combinatie van tekst, refrein en de plot-twist maken het een erg goede track.

Van de feature met Lil Wayne, No Love, had ik (volgens velen natuurlijk tevergeefs) meer gehoopt. Lil Wayne kan ik zeker waarderen maar dit lied doet het hem gewoon niet. Drop The World luister ik vele malen liever.

Verder vind ik dat er helemaal geen zeer matige tracks bij zitten. Er zijn er een paar die ik vaak skip zoals dus No Love, On Fire en Seduction maar geen van deze tracks scoort een onvoldoende.

4* geef ik voor Recovery. Na een maand luister ik nog dagelijks zo'n 9 van de 16 tracks, wat ik een zeer mooi aantal vind. Meestal zet ik van een album niet zoveel tracks op mijn iPod.

Eminem - Recovery

Ik ken dit album nu bijna 2 jaar, en ik blijf het een sterk album vinden. Op nummers als Cold Wind Blows en Won't Back Down is Eminem op ramkoers. Maar hij laat ook een andere kant zien: Going Through Changes is een pijnlijk maar ook erg sterk nummer.

De gastbijdrages van Pink, Kobe en Rihanna vind ik ook redelijk goed. Zelfs Lil' Wayne komt langs en hij stelt niet teleur.

De zingende Eminem (op oa You're Never Over) blijf ik niet goed vinden. Dat is dan het enige echte minpunt aan Recovery.

3,5*

Recovery is de terugkeer van Eminem.
Na het bedroevende niveau van Encore en Relapse, komt hij terug met een plaat waar hij zelf aangaf geluisterd te hebben naar zijn fans.
Grotendeels lijkt dit wel gebeurd te zijn, al denk ik niet dat er ook maar één fan was die vroeg om een hele plaat bijeen te schreeuwen.

Na een tijd gaat dit wel vervelen, wat meer variatie mocht wel qua flow.
Toch komt Eminem beter dan hij de laatste jaren deed.
De teksten gaan vooral over zijn pijnlijke periode en het afkicken van drugs.

Over het algemeen halen de songs een sterk niveau, en dan daarom vind ik het ook zo jammer dat er een paar fillers opstaan die duidelijk het moie niveau naar beneden halen en dus ook mijn score. Had hij Recovery een ongeveer 12 songs tellende plaat laten worden, had ik zeker een ruime 4* gegeven.

Going Through To Changes is zelfs een van de beste Eminem songs.
Gevoelige strijkers en een sterk gitaarrifje vormen de basis van een erg sterke beat.
Dat schreeuwen laat hij ook gedeeltelijk achterwege op deze track.

De opener komt na de wat storende intro toch hard binnen.
Het schreeuwen klinkt erg agressief maar toch heeft het nu wat.
De beat klinkt wat rommelig, maar ook de beat klinkt toch wel erg hard.

Talkin '2 Myself is vooral een succes door dat heerlijke refrein van Kobe in combinatie met de sterke beat. De hits zijn over het algemeen zeer redelijk. Not Afraid (mijn eerste Eminem song ook) is wel erg zwak en een zingende Eminem is al zeker niet om aan te horen. Die snare klinkt ook nergens naar.
No Love (die een erg sterke clip heeft) is dan weer wel dem oeite waard, sterke tekst, de beat is zeker niet mis en ook het refrein van Lil Wayne kan er zeker mee door.
Love The Way You Lie met de normale erg zwakke Rihanna is ook een prima track.
De tekst is zeker niet slecht en beiden komen erg goed. 25 To LIfe is dan mijn favoriet. Heerlijke beat, en Eminem komt gewoon erg goed.

Jammer genoeg zijn er nog een paar minpunten te vinden op Recovery, zo is W.T.P. één van de slechtste Eminem songs. Zwakke beat, en Eminem rapt en zingt gewoon vreselijk.
Ook Untitled, So Bad en Cinderella Man zijn erg matige songs, die me nauwelijks kunnen boeien.

Conclusie: op een aantal tracks weet Eminem weer een erg hoog niveau te bereiken, soms zijn de beats erg sterk en ook Eminem komt ondanks dat geschreeuw weer erg goed na twee bedroevende platen. Toch zijn er weer heel wat minpunten en zwakke songs te vinden die het niveau naar beneden halen.

Nadat Relapse was uitgebracht, was het wennen aan de Shady loze Eminem.
In het begin van Relapse was ik zeer teleurgesteld, maar na een lange tijd voelde ik het weer. Niet zo sterk als eerst, maar ik wil het zeker nog 'goed' noemen.

Toen Recovery uit kwam was het weer wennen! Hier is Eminem weer anders dan op zijn vorige album. Recovery blijft hij meer eentonig maar heeft inhoudelijk meer kwaliteit dan Relapse.

Ook toen Relapse uit kwam was ik al blij dat hij niet samen werkte met van die commerciële artiesten, helaas doet hij dit hier wel.

Toch zijn de nummers met P!nk & Lil' Wayne zeker goed.

Het leuke aan Recovery is dat Eminem zeer hard schreeuwt (je moet het fijn vinden) zoals bij: Won't Back Down & Almost Famous.

Met de nummer zijn niks mis mee, en inhoudelijk beter dan Relapse.
Maar je moet nu echt afscheid nemen van Shady, want helaas.... geen leuke skits meer. Maar de serieuze Eminem.

Ridaz lekkere beat!

Eminem elk album kan niet mislukken, wat is die vent toch echt een held (Ik weet dat niet iedereen deze mening meer deelt)

*4.0

Toen dit album pas het daglicht zag en de eerste luisterbeurt erop zat durfde ik Recovery gemakkelijk naast The Marshall Mathers LP en The Eminem Show zetten. Na meerdere luisterbeurten moest ik hier uiteraard(!) op terugkomen.

De singles hangen rond de middelmaat. Not Afraid en Space Bound hebben me nooit veel gedaan. No Love is nog wel tof en Love the Way You Lie is een uitermate aangename radiosingle.

Hoogtepunten zijn Cold Wind Blows, Talkin' 2 Myself, Won't Back Down, So Bad (Dr. Dre!), Almost Famous en de bonustrack met Slaughterhouse.

De rest is leuk maar ietsje te pop en klinisch (met gebrek aan een beter woord) naar mijn zin. Cinderella Man is de enige echte misser op het album.
De tribute voor Proof (You're Never Over) is knap geprobeerd, maar ik vraag me af of hij het valse refrein wel geapprecieerd had?

Uiteraard totaal niet het niveau van zijn twee meesterwerken. Ook moet dit het onderspit delven tegen The Slim Shady LP en Relapse. Dat wilt echter niet zeggen dat dit een slecht album is naar mijn mening, aangezien de 4*.

Eminem is mijn favoriete artiest maar dit album is om een of andere reden wat langs me heen gegaan. Na 4 jaar uit de running te zijn geweest kwam hij naar mijn idee sterk terug. Ik moest er wel even aan wennen maar uiteindelijk sprak de duistere thematiek me wel en staan flinke bult geweldige nummers op. En het stond bomvol Dr. Dre beats. En Eminem en Dr. Dre is gewoon een heerlijke combo.

Dr. Dre produceert slechts een maar wel een hele vette beat op Recovery. So Bad is sowieso fantastisch want Eminemt flowt ook heerlijk op dat nummer. En dat zit ik te denken...wat als Dr. Dre toch gewoon dit hele album had gebeatbakt...

Maar goed over het album verder zelf. Nu ik het weer herbeluister vind ik hem beter als ik in gedachten had. Destijds struikelde ik een beetje over het popachtige Love The Way You Lie en Not Afraid. Eerste nummer vind ik nu ik hem een tijd niet hebt geluisterd toch ook best lekker. Wel logisch dat deze nummers eruit werden gepikt als singles. Eminem zelf is op dit album best wel in vorm. Dat hij technisch vaardig is laat hij nog steeds horen. Hij spit als vanouds hard. Bijvoorbeeld op Won't Back Down...erg lekker nummer vind ik dat. Normaal gesproken heb ik niks met Pink, maar ik vind haar bijdrage erg lekker. En daarna W.T.P....ik vind die beat echt heerlijk en Eminem flowt echt fantastisch daar. Vreemd dat die track zo weinig stemmen heeft. Wat helemaal gaaf was geweest en Royce Da 5'9'' of Obie Trice ofzo een feature deed op dat nummer.

En dat heb ik dus wel met dit album. Ik vergelijk het toch nog wat veel met zijn voorgaande werk is en dan met name Relapse. Dit wat meer serieuze vervolg is opzich ook wel logisch. Het album is ook zeker wel toegankelijker te noemen als zijn voorganger. Maar dat hoeft niet erg te zijn. Zo'n nummer als Going Through Changes is bijvoorbeeld wel erg mooi vind ik. Not Affraid vind ik dan weer een iets te hoog popgehalte hebben. Beats zijn verder ook prima. Just Blaze en Khalil zijn ook prima producers.

Ik geef hem voorlopig 3,5 al zit hij dicht tegen de 4,0 ster aan. Ik ben overwegend positief over dit album wel maar ben iets meer fan van zijn wat maffere, donkere kant dan van deze wat meer 'emo-achtige' hip-hop (even lullig gezegd). Kwestie van smaak. Verder beats in orde, Eminem in vorm. Niet veel op aan te merken.

Edit: Nog een minpunt wel. Hij had Ridaz gewoon op de reguliere versie moeten zetten. Fantastisch nummer.