Eminem - Recovery (2010)

Veel plezier

nou ik denk het niet (en je weet toch dat het allemaal nep was?)
en hij zelf vond het altijd wel heel erg leuk om zijn eigen blote kont te laten zien

zie het niet als vooroordeel, want ik zei ook bijna niet alle.
als ik alle zei zou het vooroordeel zijn (dat is mijn mening).
en tuurlijk is niet alle hiphop gangsta-rap en dat zei ik ook niet.
ik zal het zo snel mogelijk luisteren als ik de tijd voor heb, bedankt voor het sturen van die albums .
en even tussendoor ik heb geen kritiek op gangsta-rap als het goed is, bijv. gangsta paradise waardeer ik heel heel heel erg..

Het maakt mij niet uit of hij zichzelf en imago aan wil meten of niet, de vroegere Eminem was zeker beter maar dit is de Eminem van nu en ik kan van deze muziek genieten (al meer dan als van Encore en Relapse) en dat is belangrijk voor mij.

Hij verteld trouwens op dit album gewoon over wat hem is overkomen enzo, ik vind de lyrics op dit album zeer sterk, ik zie daarom niet in waarom dit allemaal nep/gemaakt zou zijn.

Eminem wordt een dagje ouder en zal zijn oude niveau waarschijnlijk niet meer behalen, toch kan ik wel van deze muziek genieten en mag hij van mij nog wel even doorgaan.

Ik zie de kritiek dat het "nep" zou zijn ook niet echt als rechtvaardig. Volgens mij is dit het meest eerlijke album van Eminem ooit. Dat hij kiest voor een te poppy sound is zeker jammer en dat doet toch wel een beetje aan zijn kwaliteiten af, maargoed ben het in grote lijnen wel eens met Niels94.

met nep bedoelde ik dat bruno ´´incident´´.
zo zo hij verteld al 20 jaar in alle liedjes van hem wat hem is overkomen (en meeste gevallen gaat het over dezelfde dingen).

niels als relapse die van vorig jaar is, wil ik even dit kwijt: relapse is walgelijk

Dat Bruno incident was gewoon een grap, ze gaven toe dat het nep was. Ik zie niet in hoe dit je 'echtheid' als artiest verminderd.

Hij heeft nog nooit verteld in zijn nummers wat er tijdens zijn drugsverslaving is overkomen, omdat hij in Relapse geen serieuze uitspraken erover doet en er verder geen albums zijn uitgekomen, Recovery is dus wel degelijk weer nieuw.

En Relapse is inderdaad een stuk minder, de muziek is niet zo goed dat ik het nog lang zal luisteren (luister het nu al nooit meer), op Beautiful na, maar walgelijk zou ik het niet noemen.

jij zou het niet noemen, en ik zou het wel noemen

Ja, over Relapse is natuurlijk een verschil in smaak

Nep of echt, who care's. Dit is in ieder geval beter dan dat hij Jip & Janneke verhalen gaat rappen

Of Chinese menukaarten.

Ik zou de troonrede toch vervelender vinden.

Op Relapse staat wél een nummer wat zijn te maken heeft met zijn verleden: Deja Vu, daarin beschrijft hij wat er gebeurde op de nacht dat hij een overdosis kreeg en hoe hij zich toen gedroeg.

OK, je hebt gelijk. En Beautiful ging over zijn tijd in de afkickkliniek. Maar de tijd dat hij die problemen had, voordat hij naar de kliniek ging, heeft hij nog nooit eerder beschreven.

Wel een beetje in Deja Vu (over die vreetbuien en stemmetjes) maar inderdaad niet echt heel diep.

Ik was eerder dit jaar vol goede moed toen ik alle positieve berichten over dit album hoorde, was Eminem nou werkelijk weer helemaal terug?

Helaas na het uitkomen van de hits en het luisteren naar een aantal nummers op het internet heb ik helemaal geen zin om dit album een kans te geven.

Jammer Eminem je was ooit heel goed...

je maakt een goede keuze

Je maakt een middelmatige keuze

Ach, waarom zou je het niet gewoon proberen?

Eminem blijft vette shizzle. goed album. geluisterd in vliegtuig naar Singapore, kleine 4.

Ik vond dit album eerst ook een beetje raar en slapjes, maar toen ik het een paar keer had beluisterd werd het beter en beter. Nu vind ik het een heel goed album, het komt niet in de buurt bij de oude maar is nog steeds een stuk beter dan bijna alle andere mainstream rappers.

Ligt het aan mij of is Relapse even eerlijk als Recovery? Ik zie het hele seriemoordenaar gebeuren als een metafoor voor drug(ab)use, samen met de donkere plaatsen waar hij op die momenten was. Een soort nachtmerrie waaruit hij langzaam uitklimt en op het laatste moment (Underground) zijn demonen verslaat.

Recovery heeft op een paar nummers dezelfde inhoud, alleen directer (en in mijn ogen) daarom minder slim. Daarnaast gaat het of over niks, over zijn liefdesleven (Het spijt me zeer, maar na Kim kan ik Eminem niet meer serieus nemen als hij over een relatie met een vrouw rapt, op het nummer Love You More na..) of is het gewoon willekeurig punchlines gooien.

En ik snap niet dat er de hele tijd "maar toch is het beter dan andere mainstream" gezegt wordt. Je gaat Radiohead toch ook niet opeens vergelijken met een nieuw bandje dat een poppy album uitbrengt? Je moet een album op zich zelf zien, of hoogstens als een stap in iemands carriere. Zeggen dat het beter is dan andere mainstream zegt mij niet zoveel.

Dit album heeft in geen enkel opzicht dezelfde inhoud als Relapse

Staan er op Relapse nummers zo eerlijk als Talkin' To Myself, Going Through Changes of You're Never Over (hoewel ik dat niet zo'n geweldig nummer vind wegens het refrein, de lyrics zijn wel super)? Misschien Beautiful, maar dat is dan ook alles.

Ik ben het met je eens dat de nummers over liefde een beetje raar zijn voor Eminem, maar ik vind bijvoorbeeld Space Bound wel erg vet. Love The Way You Lie is een beetje kapotgedraaid op de radio, echter, het onderwerp is wel origineel en past toch wel weer bij Eminem (en stiekem ook bij Rihanna, hoewel ik geen fan van haar ben).

Er zijn inderdaad een paar nummers met punch-lines, maar dit zijn wel erg goede punchlines. Daarnaast is er toch niets mis met punchlines? Het wordt pas dom als je hele album nergens meer over gaat, dat kun je van Recovery toch niet zeggen.

Verder bevat het voor mij nog een ijzersterk nummer als '25 To Life' over zijn 'relatie met hip-hop'. Het hip-hop als vrouw concept is wel vaker gebruikt (bijv. I Used To Love H.E.R. van Common) maar toch is deze weer origineel. Erg goed nummer.

Dan nog het nummer Almost Famous, over hoe hij beroemd is geworden en hoe hij dat zo'n beetje beleefde. Ook een goed nummer.

Uiteraard bekijk ik het als een los album, maar ik geef niet voor niets een 4* hieraan.

Hmmm, ik vind Deja Vu, My Darling (wat in zekere zin ook over zijn relatie met hiphop/roem gaat) en Be Careful What You Wish For allemaal een stuk eerlijker eigenlijk. Talkin To Myself vind ik tekstueel best sterk, maar kwa productie en flow vind ik het echter weer minder. Het gaat daar gewoon niet vloeiend, zeker bij het eerste couplet.

Going Through Changes vind ik persoonlijk ook een mooi nummer, alleen wel nogal lijken op Deja Vu kwa productie en tekst in het algemeen.

Ik vind dat je gelijk hebt dat de meeste "liefdesliedjes" niet slecht zijn, maar ik kan het gewoon niet serieus nemen. Dit ligt ook aan mij, omdat ik dit album niet los kan zien, maar hij heeft een heel nummer gemaakt waarin hij zijn vrouw vermoordde. Als hij dan hier niet verder komt dan hetzelfde doen vind ik dat nogal zwak. In Space Bound en LTWYL komt het ook gewoon neer op, je vind me blijkbaar niet leuk dus maak ik je dood. Van een man ver in de 30 vind ik dat, tsja, gewoon niet passend, zeker als hij het al vaker heeft gedaan.

Almost Famous vind ik kwa concept prima, en ook zit het op stukken in de tekst wel goed in elkaar, maar tussendoor gaat het te veel over niks. Dat heb ik wel bij meer nummers op deze plaat, hij begint een refrein over iets, eindigt met wat punchlines en dat dan 3 maal om een nummer vol te krijgen.

Overall zou het gewoon fijn zijn geweest als Eminem wat meer tijd had genomen. Of hij had Relapse en Recovery samen moeten uitbrengen, of bij Recovery iets meer de tijd te nemen en niet te veel zijn best te doen om weer hip te worden na de zure nasmaak van Relapse. Iets meer perfectionisme had hem niet verkeerd gedaan.

My Darling en Be Careful What You Wish For rekende ik eigenlijk even niet tot Relapse, maar het zijn daar wel bonusnummers van, maargoed, die vond ik persoonlijk ook beter dan het gemiddelde nummer op Relapse. Ik denk dat My Darling trouwens meer gaat over zijn relatie met Slim Shady dan met hip-hop.

Over de liefdesliedjes geef ik je in grote lijnen gelijk, ik vind het inderdaad vaag dat hij bijna uit het niets ineens begint te moorden, Space Bound is een supergoede track maar daar had ik inderdaad ook al zo mijn vraagtekens bij.

Ik vind dat hij op Almost Famous over het algemeen behoorlijk hard komt, vind het niet één van de betere nummers van Recovery, dat heeft ook een beetje te maken met het 'refrein'.

Als ik jou stukje zo lees zijn we het voor een groot deel eens, behalve dan dat ik Recovery gewoon beter vind dan jij, maar dat heeft puur met smaak te maken.

Ik vind de titel Recovery wel toepasselijk, want hij heeft hemzelf hervonden, zijn stijl is veranderd..eigenlijk vond ik Relapse beter want dat was een typische eminem plaat..alleen minder succesvol en minder populair

Ik mis gewoon de eminem vibe met dre op de beats, natuurlijk heeft hij op dit album zijn handje uitgestoken naar nieuwe tijds artiesten zoals Wayne.
En Eminem mixt zijn stijl ermee, zijn rap stijl is hetzelfde en da's een mooi combinatie, naast Big Bo's Sir Lucious de album van het jaar voor HipHop.

Alleen mis ik soms de Eminem vibe wel, ik hoor het wel terug in bijv So Bad , Cold Wind Blows en die laatste bonustrack, het zou me ook niets verbazen als ze geproduceerd waren door Dr. Dre
Zelfs RiRi irriteerde me niet..Em's lyrics redde het gewoon !!

Space Bound, Going Through Changes zijn goosebums tracks en de lyrics zijn gewoon TE goed! 25 to life heb ik niets over te zeggen..geweldig album!
Soort Relapse 2 dus alleen Recovered..met ander smaak..echte eminem fans weten wel wat ik ermee bedoel.
Wie weet ook welke track geproduceerd was door Havoc? dankje wel..

Dat is de laatste track, Untitled.

Wat heel makkelijk te vinden is als je naar Wiki surft.

Inderdaad

Hij zegt in het nummer zelf trouwens ook nog iets als 'Havoc on the beat' dus daar zou je het ook aan kunnen horen (daarom had ik het onthouden).