Daft Punk - Human After All (2005)

Nee, knalt dus helemaal niet lekker. Een zeer teleurstellend album.

Human After All
Aardig nummer dat een lekkere beat heeft, maar helaas veels te lang doorgaat. Na 3 minuten heb je het wel gehad. 3,5*

Prime Time Of Your Life
Niets bijzonders. Aardige voicedecoder in het begin, maar die wordt ook weer saai na een tijdje. Het snellere gedeelte daarna is ook weer zeer standaard. 2,5*

Robot Rock
Begint erg lekker, maar het is weer voortborduren op een 1 idee. En aangezien het nummer 4:47 duurt begint het na 3 minuten weer vervelend te worden. 3*

Steam Machine
Leuke vocals die ook echt klinken als stoom. De beat is aardig, maar ook bij dit nummer heb ik het idee dat het nergens heengaat. Doet me wat dat betreft erg denken aan het laatste Prodigy album. 3*

Make Love
Een nummer dat zeer doet denken aan een filler van Discovery. En Discovery mag dan een stuk beter zijn dan dit album, daar stonden toch ook een paar mislukte nummers op. 2*

The Brainwasher
Hee! Een nummer dat ik eigenlijk best leuk vind. Lekkere bass, gave sample en eindelijk eens een idee dat wel interessant genoeg is voor een heel nummer. 4*

On/Off
Er staan potverdrie maar 10 nummers op dit album en dan is 1 daarvan zelfs een interlude van 20 seconden. Dit bewijst toch ook wel een beetje de creatieve armoede van het Franse duo. Op de vorige 2 albums stonden rond de 15 nummers en dan is het vaak ook logisch dat daar wat mindere tracks tussen zitten. Op dit album staan echter 10 nummers en dan is de helft nog eens zeer matig.

Television Rules The Nation
Gaaf gitaarrifje. En dat was het dan. 'Wéér een ontzettend saaie track die weinig tot geen afwisseling kent. 2,5*

Technologic
Wat een kutstem zeg. Ik vind dit echt helemaal niks. 1,5*

Emotion
Hier wil ik eigenlijk niet eens woorden aan vuil maken. Nou vooruit dan: wat een ongelooflijk zouteloos kutnummer zeg. Weg ermee! 0,5*

Komen we uit op een score van 20,5/9= 2,27. Dat is dus afgerond 2,5. Hopelijk komt Daft Punk in 2009 met iets dat wél vernieuwend is.

Na 2 erg interessant albums viel deze plaat me toch echt wel tegen. Het lijkt wel of ze het er te makkelijk van af wilden brengen. Het klinkt allemaal teveel op de automatische versnelling. Jammer vooral, na Discovery en Homework.

2 sterren.

Snap niet wat iedereen zo slecht aan dit album vind ik vind dit zoals altijd weer een geweldig album van Daft Punk
Brainwasher Technologic Robot Rock alledrie geweldige tracks en dan heb je ook nog Television Rules The Nation die ook erg leuk is. Kortom ik vind het een goed album. Nog net 4,5 sterren

Lastig album. Staan natuurlijk best een paar leuke plaatjes op, maar 't mist over 't geheel toch wat kwaliteit en creativiteit. Technologic is wat mij betreft 't hoogtepunt, wat overigens op Alive 2007 nog 10x dikker overkomt overigens in die live ambiance en workshop mixing

Een album dat bij zijn release en tot op de dag van vandaag erg onderschat werd/wordt. Hetzelfde kan je ook zeggen over 'Always Outnumbered, Never Outgunned' van The Prodigy, dat ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Beide albums zijn niet het beste werk van de bands, maar ik vind het nergens vervelend worden.

Het titelnummer hier vind ik echt briljant, Robot Rock ook. The Prime Time Of Your Love, Television Rules The Nation, Steam Machine, Make Love en The Brainwasher zijn prima, uitstekende tot zelfs fantastische nummers.

Technologic is een fijn, aangenaam tussendoortje dat ik toen het uitkwam (ik zat toen in het 1ste middelbaar, nostalgie...) erg leuk vond, maar nu kan ik het niet veel meer aanhoren want na een tijdje wordt hij toch wel irritant.

Vroeger hè, in die goeie ouwe tijd, toen was het nog makkelijk, toen werd een nummer gewoon vernoemd naar de belangrijkste refreinregel, dus als je dan de titel zag herkende je het nummer meteen en kon je het gelijk meezingen. Maar toen kwamen dus al die psychedelici met hun lange haren en hun rare sigaretjes, en prompt kregen nummers titels die in het refrein of soms zelfs in het hele nummer niet meer voorkwamen. Ik bedoel maar, Space oddity, Immigrant song, Firth of fifth, Unfinished sweet, Bohemian rhapsody, Sketches of Spain, Suedehead, Smells like teen spirit, dat is toch wel wat anders dan I can't get no satisfaction en Smoke on the water en Blitzkrieg bop, toch? En dan heb ik het nog niet eens gehad over Elderly woman behind a counter in a small town ! Dus voor een mens op leeftijd zoals ik is het soms knap lastig om me te herinneren welk liedje ook al weer bij een bepaalde obscure titel hoort ("Mooi nummer is dat hè?" "Wacht even, hoe gaat dat ook al weer? Ik moet het eerst even horen").
        Om de een of andere onverklaarbare reden heb ik daar bij dit album totaal geen last van.
        Los van die "teksten" bestaat elk nummer van dit album in mijn ervaring uit precies één riff, en bijna elk nummer klinkt alsof de mannen van Daft Punk die ene riff tot aan de grens van de verveling wilden gebruiken, om dan vervolgens óver die grens heen te gaan en de riff tot voorbij het aanvaardbare uit te melken. En waar mij dat de eerste keren al halverwege het album ontzettend ging tegenstaan, kan ik er inmiddels niet alleen de lol wel van inzien maar heeft het ook een zeker verslavend effect op mij, alsof ik in slaap word gewiegd zonder dat ik doorheb dat het hier eigenlijk om hypnose gaat. Merkwaardig hoe een plaat die niet uitblinkt in variatie toch nergens gaat vervelen. De kracht van een ultieme riff, of het meesterschap van Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo?

Minste album van het duo. De meeste tracks klinken nogal vlak en ongeïnspireerd en zeuren maar een beetje door. Slecht is het niet maar men heeft zich er nogal makkelijk afgemaakt, met een nijpend gebrek aan memorabele songs. En net als op het vorige album eindigt de boel met een vreselijk saai en langdradig nummer, in dit geval Emotion.