Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Zonder de zeer matige nummers City With No Children, Half Light II, Month Of May en Wasted Hours was dit een topplaat geweest, mooi op lengte en goed voor 5 sterren.

Wat betreft de eerste twee geef ik je gelijk (iets téveel U2/Bruce Springsteen-achtig) maar de laatste twee zijn allebei pareltjes. Bij Month of May had ik dat gevoel eerst ook (alsof het een simpel rocknumertje was) maar in de loop der tijd is mijn mening danig bijgesteld en ik vind het zeker als je kijkt naar de positie die het nummer op het album inneemt (na een aantal sferische nummers) een fijne wake-up call. Wasted Hours is het rustige maatje van Month of May (vergelijk de teksten eens!) en sluit op zijn beurt weer mooi op zijn voorganger aan.

Grappig, als ik al een minder nummer zou moeten noemen zou dat voor mij ook Month of May zijn. City with No Children en Half Light II vind ik allebei geweldig.

De muziek van Arcade Fire was mij niet bekend maar dit album vind ik per draaibeurt beter worden, ik kom nog wel met een waardering.

Nico Dijkshoorn schrijft in zijn column over de clip van 'We Used to Wait', persoonlijk vind ik het een heel mooi stukje Nico Dijkshoorn - Heerlijk ...

er kwamen ook verschillende nummers van de laatste van The Rakes en van Arctic Monkeys in voor, erg grappig, want alternatieve muziek staat nogal in contrast met de meeste van die jongeren denk ik dan. Volledig off-topic ook wel natuurlijk

Echt een uitstekend album, 4 **** sterren.
Ik ga ook maar eens achter Funeral & Neon Bible aan.
Welk van de 2 albums kunnen de Arcade Fire fans mij aanbevelen?

Beide werkjes zijn totaal niet vergelijkbaar met deze, vooral veel beter.
Van mij krijgen ze allebei 5 sterren, maar Funeral is toch de beste.

Dank voor de info

Leuk stukje inderdaad, maar wel een beetje waarom ik niet zoveel op heb met Arcade Fire en de hele aanverwante emogang (Sigur Ros e.d.) Het speelt wel zo nadrukkelijk in op nostalgie dat het een beetje té wordt, nostalgie is iets ongrijpbaars, iets dat je bij een geur of een droom ervaart, niet iets dat je kunt opleggen als bij commando. Daar probeert een band als deze iets teveel op te scoren vind ik.

Sigur Ros
Nou nee zeg, gelukkig is dat geen aanverwante gang. Je moet eerder aan de Canadese hoek denken, zoals aan Black Mountain. Die hebben overigens een geweldig nieuw album net uit. Of aan kleinere Canadese bands waar leden van the Arcade Fire aan meedoen.

Op emotioneel vlak (waar orbit het over had) begrijp ik de vergelijking met Sigur Ros wel. Zoals gezegd, zowel dit album als de muziek van Sigur Ros leunt zwaar op nostalgie.

Dat bedoelde ik inderdaad ja! Liefst inclusief kinderstemmetjes op de achtergrond en andere zaken die je heel plat kan associëren met heimwee naar de tijd dat alles beter was

Vergelijking snijdt inderdaad wel hout maar die indruk is hier nog een pak pertinenter aanwezig aangezien ook de lyrics wel heel nadrukkelijk dat nostalgisch gevoel trachten op te roepen, daar waar Sigur Rós nog dat Ijslands had (wat op zich mss ook wel een taal is die nostalgische gevoelens opwekt maar goed ). Bij Arcade Fires debuut was dat ganse gegeven trouwens wel nog spontaan en geloofwaardig, hier is echter een marktonderzoek of twee teveel aan voorafgegaan.

Ik ben geboren in '93 in Merksem, België. Onnodig dus te zeggen dat ik weinig voeling heb met de Canadase suburbs van rond de jaren '80 waarrond deze songcyclus is opgebouwd... toch vind ik dit album fantastisch omdat de songs nu eenmaal stuk voor stuk geweldig zijn en in mijn ogen een uitstekend geheel vormen.

Me ouders vonden dit album op The Cure lijken. Het moet niet veel gekker worden.

Ik kan me die vergelijking best voorstellen eigenlijk.
Arcade Fire heeft een bepaalde dramatiek in zich, waarvan ik het niet vreemd vind dat het met The Cure geassocieerd wordt.

Ohja, en dan nog dit:

YouTube - Arcade fire - Boys don't cry (The cure cover)

Door de vele goede recensies zowel op MuMe als op andere webfora ben ik deze cd toch maar eens gaan luisteren. Mijn eerste indruk van een cd klopt meestal wel. Mooi, meeslepend en verveelt geen moment.
Ga hem een paar keer luisteren en kom dan terug op mijn favoriete nummers. Wellicht dat mijn 4* de komende tijd nog wel omhoog gaat.

Na de eerste luisterbeurt was ik enthousiast, na de tweede nog meer!
Maar ik moet zeggen dat dit biertje een beetje snel dood slaat.

kijk, dit is een goeie plaat eh. alleen raakt ze me op emotioneel niveau nergens. en dat deden ze eerder wel. daar ligt het grote verschil.

soms smaak je een plaat wel beter in een bepaalde sfeer, gemoedstoestand. maar goed, dit is mijn mening op dit moment.

kzal het dan maar 2,5 punten geven, da's een eerlijker oordeel. die 1 kwam er eerder gewoon uit ontgoocheling.

arcade fire vroeger: melancholie alsook misschien tegenstrijdig euforie vs gezapige sfeermuziek. kort door de bocht zou je kunnen zeggen jeugdig enthousiasme vs saaie volwassenheid;)

wasted hours vind ik wel mooi intiem hoor. toch iets te weinig hoogtepunten op deze plaat. die 2 singles (ready to start, we used to wait) + the suburbs zijn wel goed maar zeker niet briljant. daarvoor zijn ze te voorspelbaar (climaxje op het einde) en raken ze niet genoeg.

en ik ben een voorstander van meer vocalen ingezongen door régine!

ps: wie ze nu leert kennen en dit al heel goed vindt, luister naar hun oudere platen en dan vooral funeral;)

Nu het nieuwe er af is zie je hier (en ook op andere sites) langzaam maar zeker een groeiend aantal teleurgestelde reacties, of reacties van luisteraars die de score iets terugschroeven na een iets te enthousiaste inzet. Ik ben benieuwd of die trend zich doorzet...

Ik ga weer een halfje omlaag, het is allemaal niet slecht maar ook niet bijzonder. Suburban War is eigenlijk nog het enige nummer wat ik graag luister, de rest boeit me eigenlijk veel minder.

hmmm redelijk kritische reviews hier.. persoonlijk vind ik hem wel goed klinken, ok ''Funeral'' is beter, maar is dat eigenlijk nog te evenaren?? voor mij een verdiende 4,0 ligt heel gemakkelijk in het gehoor, misschien voor sommigen wat te gemakkelijk, wat mij betreft heel geslaagde plaat

Kwam dankzij MM bij dit album terecht, waar ik dan ook erg blij mee ben. Ondanks dat ik het grotendeel maar saai en niks vind, is Ready to Start op dit moment wel echt mijn lievelings nummer. Het draaft lekker door. Doet me een beetje denken aan Taper Jean Girl van Kings of Leon.

Vind het album eigenlijk steeds beter worden, ondanks dat ik Wasted Hours en City With No Children nog steeds prut vind en de teksten meestal een zwaktebod van nostalgie zijn. Sprawl II blijkt deels toch wel leuk te zijn en ook Rococo wil er nu wel in. Verhoogd naar 3.5*.

Inderdaad. Als je de videoclip ook bekijkt die aan dit stukje vooraf gaat; prachtig!

Heel, heel, heel enthousiast over dit album. Want dat is het, een echt album, waarbij het geheel meer is dan de som der delen. Wat misschien alleen ontbreekt om er een meesterwerk van te maken is dat ene, alles overstijgende sublieme nummer, zoals 'Paranoid Android' op 'OK Computer'. Maar dit is een schitterende plaat, waarbij er breed uitgewaaierd wordt tussen diverse stijlen en de plaat - zoals reeds gezegd - toch bij elkaar blijft. Arcade Fire heeft weer een stap voorwaarts gemaakt, na 'Neon Bible', een prima plaat, maar niets bijzonders. Deze plaat is voor mij wel bijzonder. Blijft intrigeren.

Volgens website www.besteveralbums.com, die de gegevens van bijna 1800 diverse aller-tijden-lijstjes combineert, was The Arcade Fire's debuut Funeral het één-na-beste album van het afgelopen decennium. In dezelfde lijst bevolkt ook opvolger Neon Bible de top 10. Logischerwijs waren de verwachtingen voor de derde worp van de Canadese band hooggespannen.

Op het eerste gehoor klinkt het nieuwe werk onmiskenbaar als The Arcade Fire: donker, puntig en bombastisch. Frontman Win Butler heeft voor een nostalgisch thema gekozen, namelijk zijn terugkeer naar de stad waar hij opgroeide: Houston. Deze stad blijkt compleet niet te stroken met zijn jeugdherinneringen en dat wordt op The Suburbs 63 minuten lang muzikaal uitgewerkt. Mede door het wat 'kleinere' thema, klinkt het album wat luchtiger en minder zwaarmoedig dan zijn voorganger.

Opener The Suburbs klinkt op het eerste gehoor haast kinderlijk, maar wie naar de tekst luistert weet wel beter. Bij nummer twee Ready to Start gaat het tempo omhoog en dat resulteert in een subtiel rockend nummer dat tevens behoorlijke hitpotentie heeft. Het rustige Modern Man is een intens nummer dat als een van de weinige nummers van dit album ook op Neon Bible had kunnen staan. Deze wisselwerking tussen wat lieflijk klinkende nummers, uptempo-nummers en slepende ballads wordt de rest van het album gehandhaafd.

Hoogtepunt op het album is het drieluik Half Light I, Half Light II (No Celebration) en Suburban War. Het eerste nummer van de drie is een soort muzikale bevrijding van de ketens van de buitenwijken, prachtig gezongen door zangeres Régine Chassagne. Aan het einde van het nummer valt Win Butler haar bij en samen zingen ze deel twee op een Springsteeniaanse manier naar een hoogtepunt. Het epische Suburban War is het sleutelnummer in de bespiegelingen over de tweespalt tussen Butler's jeugdherinneringen en hoe het nu is en daarbij misschien wel het mooiste nummer dat ze ooit geschreven hebben. Opmerkelijke momenten verder zijn het punky Months of May en het a-typische Sprawl II (Mountains Beyond Mountains), dat door de prominente rol van de synthesizers doet denken aan Depeche Mode. Het album wordt afgesloten door een reprise van het openingsnummer, zwaar leunend op de begeleiding door viool.

Echter, het is niet enkel hosanna voor dit album. De repetitieve zanglijnen in Rococo en vooral in Deep Blue klinken behoorlijk ongeïngespireerd, iets wat een band van dit kaliber zich niet kan permitteren. Aan de andere kant gaan Empty Room en City with No Children juist te ver in hun bombast. De eerste vergalloppeert zich in een soort 21e-eeuwse indievariant van Vivaldi, terwijl de tweede lege stadionrock à la de recente U2 tentoonstelt. Desondanks levert The Arcade Fire hier een goed uitgewerkt popalbum af, met een mooie wisselwerking tussen poppy en donker, meeslepend en rockend. Die paar schoonheidsfoutjes moeten we dan maar voor lief nemen.

The Suburbs blyft steeds naar my terugkomen, niet vanwege prachtige muziekstukken of meeslepende melodielijnen. Ik blyf naar dit album luisteren puur en alleen vanwege de epische, nostalgische sfeer die het in mij opwekt. Het thema en bijbehorende teksten maken dit album uiteindelijk tot een geslaagd album, waar ik bij de eerste paar luisterbeurten meer zoiets had van; 'Wat moet ik hier aan vinden?'

4*


Edit: Ik vraag me alleen af wat die rare platen als Sprawl II en Month of May hierop doen. Vallen echt volledig buiten de boot als je 't my vraagt.