Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Moet hier toch wel eens iets gaan schrijven, want ben nu al paar weken continu naar dit album aant luisteren, en het blijft niet vervelen. Heb ondertussen ook een prachtig concert van hen gezien, en ben meer dan ooit Arcade Fire-fan!!

Vind dat ik deze plaat kan bespreken aan de hand van het nummer Suburban War.. In dit ene nummer zit namelijk de hele boodschap van de plaat en het hele gevoel dat ik zo vaak voel bij films over de suburbs of boeken of platen, zit hier in één zin verscholen: All My Old Friends, They Don't Know me Now..

Deze zinsnede vat de plaat perfect samen, en om het dan nog in zo'n prachtig nummer te horen, geniaal!!

Voor de rest zijn natuurlijk ook Sprawl II, Half Light I, We Used to Wait, Deep Blue, Ready to Start en Rococo supernummers; Enkel Month of May vind ik duidelijk minder.

Dikke 4.5

Ik weet niet wat het is. Misschien is het de luchtigheid of de warme sfeer. Hoe dan ook, Modern Man is een zalig nummer!

dubbel bericht verwijderd

Nu val het kwartje!

Dit album is dus wel degelijk een groeiertje.
Nu heb ik door na vele luisterbeurten dat het een prachtig en boeiend album is, dat geen enkel zwak nummer kent, alleen Rococo pas er niet echt bij. Zit wel goed in elkaar, maar wil niet echt pakken.

Favorieten:
1.We Used To Wait
2.Modern Man
3.Ready To Start

We Used To wait is eigenlijk wel een fijne track, kwam ik vanochtend pas achter. Alleen die laatste minuut had er wel af gemogen.

vind ik juist sterk



vind de chorus zelf minder haha kan ook bewust zo zijn gedaan.

The Wilderness Downtown - thewildernessdowntown.com

De clip van We Used to Wait. Zeker kijken, is erg vet.

Prettig verwarrend plaatje, deze derde van Arcade Fire. Verwarrend vanwege de breed uiteenwaaierende stijlen, maar ook verwarrend omdat users dit kennelijk nogal makkelijk omarmen. Ik sta er eigenlijk van te kijken. Het concept achter de plaat ga ik later wel eens verkennen, maar mijn eerste indruk is dat er nogal wat filler op dit album staat. Aangename filler, maar toch een heel verschil met het nogal claustrofobische debuut Funeral ( de tweede heb ik overgeslagen, die leek me ook al niet zo luchtig ).

Bij het eerste nummer vroeg ik me serieus af of Arcade Fire wel gehóórd wilde worden. Erg uh .. low profile ... lekker light zullen we maar zeggen. Ik kan zo'n opening wel waarderen, Prefab Sprout deed dat ook wel eens. Later komt er gelukkig wel wat meer urgentie in de songs, maar dan heb je halverwege een nummer als Month of May ... da's niet veel meer dan een matige Strokes-song maar dan zonder de nodige hooks. Arcade Fire is binnen het album duidelijk niet op zoek naar een spanningsboog of zo.

Echt perplex stond ik bij Sprawl II, nota bene een van de favorieten onder de stemmers.
Hallo mumers ? Wel eens van Frank Farian gehoord ? Sandra anyone ? Eind jaren 80 ging ik nog wel eens met vrienden naar foute Duitse disco's. Getoupeerde kapsels en strakke broeken ( zij, niet wij ), diaprojecties van afwisselend raceauto's en paarden op de muur ... hangen rond maar niet óp de 3x3m dansvloer ... straalbezopen worden van de schnaps ... als ik niet oppas wordt ik nog sentimenteel van Arcade Fire

Geen torenhoge beoordeling van mij, na het veelbelovende begin zakt de schijf in en ontaardt in neuzelrock als City With No Children en Wasted Hours. Ook Win Butler's teksten zijn soms flink vervelend, zodat o.a. We Used To Wait een pak minder wordt. Matig, eentonig album met enkele leuke nummers, met name de eerste drie nummers en Sprawl I.

Grappig, Arcade Fire volg ik nu al zo'n jaar of 5.. deze komt na mijn lauwe respons op Neon Bible. Benieuwd of dit weer het niveau Funeral kan benaderen. Dat lijkt soms goed te komen, maar helaas vaak ook niet. Band die teveel op truukjes blijft steken die aanvankelijk goed werkten.. laten we een dun nummer gewoon opbouwen tot zijn logische climax, dan lijkt het een wereldnummer! Jammer, maar helaas, dan is het dus nog steeds een mager en dun nummer, zoals Empty Room, Rococo of We Used To Wait Verder staat er heus nog wel wat concreets op, zoals Ready To Start of Month Of May (waar je bijna weer in de heropstanding van Bauhaus gaat geloven) en de rare Sprawl nummers.. de band is zeker niet slechter geworden, maar ook amper innovatief of een apart plaatsje waardig tussen de eindeloze reeks cd's die je al hebt opgesteld in de kast. De zang van Butler blijft voor mij een drijvende kracht van de band. Waar dit in 2004 een grensverleggende act was, is het nu een zichzelf-bevestigende act, zoals het met veel "alto" bandjes verloopt anno nu helaas. Maar geen straf om hiernaar te luisteren.

Moeilijk moeilijk.... Het klinkt allemaal lekker nostalgisch, maar soms is het weer iets te gewoontjes. Arcade Fire moet bij mij nog groeien denk ik. De opener is alvast een topper. Interessante tekst en lekkere melodieën. Ready to Start is ook een zeer goede track. Andere schoten in de roos zijn Modern Man en Suburban War.

Het briljante van deze plaat hoor ik nog niet, maar dat zou later nog kunnen komen.

Geen moment tijdens het luisteren van dit album ben ik verveeld. Elk liedje heeft wel iets en brengt een grote variatie. Dat maakt dit album zo ontzettend goed. Zonder echte uitschieters weet het van begin tot eind te boeien. Mijn favorieten zijn Half Light II, Suburban War, Deep Blue (!), We Used To Wait, Sprawl II, The Suburbs, Modern Man, Rococo. Met name Deep Blue is een wonderschoon lied.

Tot nu toe geef ik 4,5 ster met ruimte om te groeien tot 5 sterren.

Plaat is gegroeid, kan het echt waarderen. Heel mooi album. 4,5 ster.

@inquestos & RensZ: Hij was inderdaad voor beperkte duur op YouTube te vinden dus jullie zijn er helaas te laat bij. Ik wist niet precies hoe lang hij beschikbaar zou zijn.

leuke cd

toch nog blij dat je je cijfer hebt verhoogd van een 0,5 naar een 1,0

Sarcasme is toch leuk

Als je dit album 1* geef, dan vind ik het moeilijk je serieus te nemen

Mooi album, ze zijn muziekaal vooruit gegaan, maar ik ik vind het album toch wel minder dan Funeral, simpelweg omdat ik dat bombastisch dramatisme nu juist erg leuk vond.

Beste nummers: The Sprawl (deel 2 dus, deel 1 vind ik niet zo veel aan), We Used To Wait, simpelweg briljant, en Ready To Start.

Ik zet in op 4*

Edit: ik zie dat ik nog een favoriet nummer mag toevoegen, dan ga ik voor Empty Room

Ik dacht altijd dat smaken konden verschillen

Album klinkt zeker goed tot nu toe! Stem volgt later.

Wanneer treden ze op?? Zou er deze keer erg graag bij willen zijn, tot nu toe nog niet de mogelijkheid gehad om een concert bij te wonen.
Voor mij zit deze plaat net tussen de 4 en de 4 en halve ster.. Denk dat ie binnenkort wel naar de 4 en half gaat
Overigens moet je deze plaat zo min mogelijk vergelijken met de voorgangers

Op 29 november in Düsseldorf. Dat is een kleine 2 uur rijden vanaf Utrecht. Kaarten waren / zijn (?) te koop oa op hun eigen website.

Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) vind ik een lekker nummer. Doet me een beetje denken aan Dreams van Fleetwood Mac.
Of ik het hele album nog een keer ga beluisteren, ik denk het niet...

Berichten over en links naar video's verplaatst naar Arcade Fire

Ik vind 't persoonlijk onbegrijpelijk dat dit album nog steeds een hogere score haalt dan het fenomenale Neon Bible, dat een pak innovatiever en grensverleggender was en dat des te meer bombastische verrassingsacts in pacht had. Dat is dan voor mij ook de missende factor op dit album, of om het nog beter te zeggen - dat is dan ook waar waarin Arcade Fire mij fel heeft teleurgesteld met dit album, namelijk het feit dat ze zijn afgevlakt qua instrumentaria, opsmuk van liederen aan de hand van kleine geluidjes, kortweg dingen die de aandacht trekken en het leuk maken om een album te blijven beluisteren omdat je weet dat alle geheimen nog steeds niet zijn prijsgegeven. Op dit album herken ik ook hier en daar oude Arcadefiretruukjes om een lied meer karakter te geven, zoals bijvoorbeeld het versnellen naar het einde van een lied toe, maar zelfs dat lijkt hier een foefje te zijn geworden dat helemaal in het schemerduister staat van hoe ze het vroeger ooit zo meesterlijk wisten uit te werken.

Sommigen hier dragen de lyrics in een hoog vaandel. Wel, ook wat dat betreft was ik ontgoocheld. Akkoord, dit is een themaplaat. Maar ik hoor vooral pseudo-emotionaliteit die aan geloofwaardigheid verliest omwille van het feit dat hetzelfde thema (nostalgische terugblik op hun kindertijd in de Suburbs) gewoonweg tot het bot wordt uitgemolken. "Holle pathos" is ook al gevallen op dit forum. Ook hierin zit, naar mijn aanvoelen althans, een kern van waarheid.

Desondanks staan er toch enkele heel leuke (ik vermijd opzettelijk het woord 'mooi', want op een esthetisch niveau heeft nog geen enkel lied van deze plaat me weten te raken) liederen op deze plaat. Het openingsnummer mag er zeker zijn, en vooral de meer rustige nummers op dit album vind ik zelfs charmant. Dan denk ik bv. aan Modern Man en Wasted Hours. Voor de rest wil ik, los van het feit of je die muzikale aanpak weet te appreciëren of niet, ook graag opmerken dat het sowieso van Arcade Fire heel risicovol was om een album uit te brengen dat een volledig uur duurt maar daarentegen slechts gevuld is met 16 liederen die meestal (slechts) het resultaat zijn van één goed idee qua melodie en muzikale aankleding (het openingsnummer is daar een perfect voorbeeld van, en zo vallen er nog veel op te noemen). Ook blijven ze braafjes binnen de lijntjes kleuren wat betreft het verloop van hun liederen. Ik zie vaak dezelfde stramienen en muzikale patronen terug de kop opsteken, iets waar ze vroeger welgemeend hun experimentele laars aan lapten.

En ik was nog wel zo fan van Arcade Fire. Neen. Dit is toch een forse ontgoocheling. Maar natuurlijk, al bij al blijft het een plaat van Arcade Fire, wat evenveel betekent als 'het kan niet barslecht zijn!'. Eén ding is voor mij althans bijna zeker: het feit dat dit album zo sterk gelauwerd wordt, kan men niet los van het feit bekijken dat sommigen sowieso dit album a priori al met open armen zullen ontvangen hebben, en indien de magische vonk er niet meteen was, zullen velen meer doorzettingsvermogen getoond hebben om aan dit album te wennen, nog maar eens omwille van het feit dat het de zoveelste plaat van Arcade Fire is.

En dan ga ik nu nog eens naar Neon Bible luisteren! Hemels...

PS: op rateyourmusic.com heeft dit albums slechts een 3.7, wat mij een meer terecht cijfer lijkt. Soit.

Bedankt voor je uitbreid onderbouwde review van The Suburbs, Rascaly. Ik deel je mening niet, maar kan jouw gedachten wel volgen.

Wat ik niet kan volgen is het feit dat je diegenen die dit album - ook beargumenteerd - wel omarmen en lauweren (om jouw mooie woorden te gebruiken), verwijt dat zij het sowieso al met open armen zouden hebben ontvangen. Dat verwijt is onjuist en onterecht. Velen hebben hier prima aangegeven waarom zij The Suburbs wel heel mooi / goed vinden, dat moet je wel respecteren. En niet zeggen dat dit al 'gepland' was.
Als ik voor mezelf praat: ik werd met de Sennheiser op mijn kop gelijk vol geraakt door muziek, teksten en sfeer van dit album, zie ook mijn recensie. Dat had ook heel goed niet kunnen gebeuren. Eerder niet dan wel, omdat ik Neon Bible ook zo briljant vind. Dan leg je de lat juist onbewust extra hoog.

Overigens dus een goed idee om Neon Bible te gaan luisteren. Ik zou The Suburbs toch ook maar nog een paar keer opzetten. Wie weet?

Laat ons zeggen dat ik het in sommige gevallen een betreurenswaardige houding vind die vaak tot onterecht hoge waarderingen leidt als men louter de reputatie van een band en het reeds afgelegde parcours daarvan aanwendt als indicatie voor het nog te komen werk, maar eerlijk gezegd moet ik ook opbiechten dat ik evenzeer die 'fout' maak. Ik zal sterker geneigd zijn om sommige albums die me tijdens de eerste luisterbeurt absoluut niet bevallen vaker te gaan beluisteren en met meer ontvankelijkheid, gewoon omdat ik het eerdere werk van die band wel wist te waarderen. Wat ik dus zei, beschouw ik in feite ook niet echt een verwijt, want soms is die mentaliteit heel terecht en brengt die soms mooie ontdekkingen teweeg, maar soms ook niet. (Maar ook dat is louter subjectief natuurlijk...)

Het feit dat hoge verwachtingen (vaak) leiden tot een houding die het toelaat om een album gemakkelijker te waarderen, sluit ook absoluut het feit niet uit dat men achteraf een heel gefundeerde mening kan hebben over een album ondanks het feit dat die haaks kan staan op die van anderen. Ik kan dus velen die het album wel een pareltje vinden in hun redeneringen volgen.

Terug naar Arcade Fire: ik heb je raad opgevolgd en het album nog maar eens beluisterd. Tijdens die luisterbeurt is Half Light II (No Celebration) opengebloeid. Er hangt een heel mooie, hoopvolle en tegelijk ook niet lichtzinnige sfeer in dat liedje, wat me sterk aanspreekt. De rest vond ik op zich zeker niet slecht, laat dat even duidelijk zijn. Ik vond het gewoon niet "extraordinary", zoals dat wel het geval was op de Funeral en Neon Bible.

Zijn er trouwens nog mensen die net als ik gelijkenissen vinden tussen dit album en de tweede helft van Neon Bible? Soms lijkt het wel alsof dit album een lang uitgesponnen versie is van het vijfde tot het negende lied op hun vorige plaat, maar dan met een bruingelakt nostalgisch sfeertje in plaats van die donkerte.

Ik kan je volgen wat betreft Ocean of Noise, The Well and the Lighthouse en AntiChirst Television Blues, maar niet wat betreft Windowsill, No Cars Go & My Body Is A Cage, die nummers vind ik juist meer uitgesproken, meer explosief, zoals jij de 'oude' Arcade Fire en hun eerdere werk omschreef.

Ik ga maar eens ophouden met doen alsof ik dit album goedvind. Het lijkt namelijk wel alsof Arcade Fire al zijn inspiratie heeft verloren. Ik verlaag mijn stem dan ook van 4* naar 2,5. Waarom?

Als eerste: de teksten zijn soms uit de maat (Ready To Start, Wasted Hours), maar soms zelfs ronduit slecht. Vooral de nummers Ready To Start, Half Light II en City With No Children klinken alsof ze in een dag zijn bedacht. Maar op zich zijn deze nummers nog aan te horen.

Wat me echt stoort is de zeikerigheid van sommige nummers. Waar Arcade Fire op de vorige albums echt dramatisch konden overkomen, klinkt het hier erg slap en zeikerig. Voorbeelden zijn Sprawl (Flatland), Half Light I en het totaal overbodige The Suburbs (Continued).

Nog jammerder vind ik de vreselijke aanwezigheid van de synths. Waarom moeten die er nou bijzitten? Ik zie Arcade Fire als een rockband met klassieke instrumenten. Moeten ze zich nou echt commercialiseren door die synths te gaan gebruiken?
Bij Sprawl II, op zich een nummer dat goed in elkaar zit, zijn die synths zo vreselijk ongepast.. En ja, natuurlijk mag een band wel wat met zijn sound experimenteren. Maar deze manier vind ik echt niks.

De stem van Win Butler lijkt ook veranderd, en dat is niet echt positief. Waar hij op de vorige albums prachtig zong, komt er hier alleen nog maar wat zeikerig gemurmel uit. Gelukkig is de stem van Chassagne nog steeds om verliefd op te worden. Jammer dat zij dan weer bijna niet voorkomt.

Natuurlijk is het niet allemaal slecht. The Suburbs is een meer dan aardige opener met een lekker ritme. Maar zeker geen nummer voor Arcade Fire.
Deep Blue is ook heel aangenaam en als ze een nieuw album maken, zouden ze zeker mogen voortborduren op Rococo, een prachtig, onheilspellend nummer met een refrein dat niet uit je kop te rammen is. Empty Room is ook zeker nog te pruimen.

Arcade Fire is en blijft één van mijn favoriete bands en ook nu wil ik erg graag nog naar een optreden van ze. Alleen hoop ik niet dat het volgende album weer zo ongeïnspireerd overkomen, dan begin ik toch te twijfelen aan hun talent.