The Alan Parsons Project - Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976)

Mijn eerste Tales LP was een Spaanse of Portugese persing, voor 4,95 bij de voorloper van de Free record shop.

Ook daar wil je niet aan herinnerd worden, als we praten over geluidskwaliteit.

Exact musician, die had ik ook en bedoel ik dus.

WTF? Ik denk dat jij je vergist, Bluebird. De dynamiek van die opname was onwaarschijnlijk goed, d.w.z., tot dat de recente remaster, dankzij 'Brickwall Limiting', de dynamiek volledig verprutst heeft. Eerlijk gezegd, ik denk dat recensenten van toen meer onder de indruk waren over de geluidsopname van Edgar Allan Poe dan over de muziek. Alan Parsons werd destijds niet voor niets aanzien als een geniaal studiotechnicus/producer. Alleen bij de muziek hadden vele steeds hun twijfels. Je commentaar verbaast me. Waarom is er op het internet toch altijd ééntje die het tegendeel beweert?

O ja, Edgar Allan Poe heeft in 1976 een Grammy gekregen voor 'Best Engineered Recording', en terecht!

Ja, dat is ongetwijfeld waar.

Maar dat zegt nog niets over het inferieure vinyl dat je aangeleverd kunt krijgen. Ik heb later wel eens gehoord dat persingen uit subtropische landen zo goedkoop waren, omdat ze gebruik maakten van gerecycled vinyl.

Daar maakte een LP al treurige bijgeluiden voordat er ooit een naald op was gezet. Na één keer draaien had de LP een kleine wasbeurt nodig, je draaitafel een nieuwe naald.

Ik chargeer nu wel wat, maar het zal duidelijk zijn, dat op een dergelijke LP de ongetwijfeld prachtige opnames niet echt tot zijn recht kwamen. Maar ja, je wilde veel kopen, er kwam ook heel veel uit, en ik had toen in ieder geval geen geld om alles nieuw te kopen.

Jaja, ik weet het allemaal best wel maar onder alle recensenten heb je natuurlijk ook azijnpissers. Het moet ongetwijfeld aan de LP zelf hebben gelegen nu musician even mijn geheugen heeft opgefrist. Vooral het verhaal over gerecycled vinyl zou al veel kunnen verklaren. Dat Tales een Grammy had verdiend was me trouwens ook bekend.

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Het is jammer dat dit album soms een beetje gelikt en glad klinkt, en de zang vind ik niet heel erg denderend. Verder vind ik deze plaat uitstekend. Sterke doordachte composities. Zowel de rocknummers als 'The Fall of the House of Usher' vind ik van hoog niveau.

'Pavane' is voor mij de uitblinker.

Kocht dit album vorige week bij de lokale kringloopwinkel voor 50 cent. Hoes was lelijk en deels gescheurd maar voor die prijs wou ik hem toch wel hebben.
Het vinyl blijkt echt nog heel goed te zijn. Ook het geluid is heel erg goed voor een persing uit 1976.
De hoge tonen in "Pavane" op kant 2 zijn gewoon heel erg zuiver

Laat dat nou juist een van de sterkste kanten van APP in z'n algemeen zijn en zeker ook één van de vele sterke kanten van dit album. Elke stem is perfect gecast voor de song die ze moeten brengen.

Deze klinkt anders nog best rauw (doch super hi-fi) vergeleken met de opvolgers.

Helemaal mee eens, maar Ik vind het -destijds nog nieuwe- metalen robotachtige vocodergeluid in ''the Raven'' toch niet helemaal in de sfeer van het verhaal passen eerlijk gezegd. Als hier i.p.v. het experiment de passende vocalist voor was aangetrokken had het misschien meer de juiste dramatiek meegekregen. Wellicht ben ik een van de weinigen die dat vindt, maar het klassieke gedicht gaat toch wel over mensen van vlees en bloed.

Waarschijnlijk werd de vocoder destijds nog niet geassocieerd met robots. Mij heeft het nooit gestoord. Het is trouwens één van de weinige keren dat we Parsons zelf horen zingen.

Heerlijke productie van heerlijke muziek. De originele Alan Parsons-platen hebben zo'n fijne dynamiek, dat vinden we tegenwoordig niet meer terug. De meeste recente remaster (The Essential, 2 cd) is ook niet slecht. Heerlijk symplistische basslijn in de opener, de bass is altijd fantastisch gemixed. Niet gek, Alan Parsons was ook technicus voor Pink Floyds "Dark Side of the Moon". Wat ook fantastisch is is het overlope nvan nummers, dat mis ik vandaag de dag steeds meer.

Jammer dat TALES eigenlijk maar een halve plaat is ... ook al vind ik de B-kant van de LP (zo was het destijds toch) omwille van het onderschatte aandeel van ANDREW POWELL toch ook wel te pruimen. JOHN MILES mag twee keer schitteren, THE CASK OF AMONTILADO en THE SYSTEM OF DOCTOR TARR AND PROFESSOR FETHER. Zo had TAPP meer moeten geklonken hebben, het werd allemaal softer nadien, een beetje (veel) over geproduceert, terwijl dat nu net nergens voor nodig was ... Faalangst ? Van de meester himself ? onwaarschijnlijk en nergens voor nodig.

Maar de song van de plaat BLIJFT - THE TELL TALE HEART, gezongen door ARTHUR (FIRE) BROWN. TALES werd in het grootste geheim opgenomen, niemand - zelfs de muzikanten - wisten niet wat de opzet van de plaat moest zijn. Maar de 3 kapiteins op de brug wisten dat wel en behielden het overzicht. ARTHUR BROWN was wellicht de enige van alle "buitenstaanders" die in het snuitje had wat er gaande was. GENIAAL - THE TELL TALE HEART - is in mijn ogen de beste TAPP song aller tijden. Dit kan nooit meer geevenaard worden.

Toen TALES voor het eerst op CD verscheen werd de plaat "opgepoetst" en links en rechts mocht IAN BAIRNSON (PILOT) wat gitaarpartijen extra inspelen, wat THE TELL TALE HEART nog sterker/ruiger/feller/harder/scherper gemaakt heeft. Dit is plankgas, ogen dicht, door het rode licht rijden ... en aan de andere kant - even - delirium ervaren ... SCHITTEREND. De Bohemian Rhapsody van het PROJECT !

Je kunt toch niet een album vijf sterren geven en tegelijkertijd het maar een halve plaat noemen? Met de aantekening dat kant 2 toch nog valt 'te pruimen'?

Ik ben het juist helemaal eens met je vurige betoog voor Tales of mystery and imagination maar wil daarbij onderstrepen dat kant 2, met The rise and fall of the house of Usher (waar het prachtige Pavanne deel van uit maakt), een geweldig stuk is. Nooit eerder vertoonde klassieke symfonische rock, spannend tot het einde.

En de stevigheid van kant 1 zijn we helaas ook nooit meer tegengekomen bij Alan Parsons, kortom, het album mag wat mij betreft direkt naar het topic 'Nooit meer beter geworden na het debuut'.

Eigenlijk is TALES een halve plaat TAPP en een halve plaat ANDREW POWELL in aktie (LOL). Ik dacht dat het de bedoeling was om hier IETS over "platen" te vertellen (elkaars indrukken te laten delen), en niet om elkaars commentaar te becommentarieren ? Hier heeft IEDEREEN en tegelijk NIEMAND gelijk. Hoeveel artiesten kan Je me opnoemen die na hun debuut dat niveau nog gehaald hebben ?

Nee, enige interactie is wel de bedoeling, anders is de lol er snel van af, op musicmeter (zie overal elders). Anders kun je je aanmelden bij cd-wow, daar krijg je voor elke (niet tegengesproken) recensie een tegoedbon van een euro

In het frans zeggen ze, "des gouts et des coleurs ons ne discutte pas", m.a.w. waarom is een bepaalde zanger, groep, nummer "het heilige der heiligen" voor de ene en de hel voor de andere ... daar kunnen we tot aan het einde onzer dagen nog een boompje over opsteken ... Zonder een antwoord te vinden, zonder akkoord te geraken. Ik vind het al FANTASTISCH dat er hier iets te vinden valt waar je wat aan hebt, ook al lijkt het vaak op de BABBELBOX (kijk, we doen het nu ook zelf).

Maar het gaat hier tenminste over de ENIGE WERELDTAAL - MUZIEK. En dat is al heel wat in vergelijking met VOETBAL (brood en spelen voor het plebs, voor diegenen die "The family Braincell" om de week doorgeven-LOL).

Het feit dat je wat over Parsons schrijft is toch een teken dat je de man - op een bepaald niveau - goed vind ? Of vergis ik me ? Ik vind het ***** dat die man niet eens de kans krijgt, de moeite doet (schrappen wat niet past) om opnieuw een plaat in elkaar te steken ... en LIVE aan pensioen sparen doet (iets waar zoveel artiesten zich aan bezondigende laatste tijd). Parsons is in de wieg gelegd om te schrijven en te produceren ... dus waar wacht die man op. OK, hij steekt de laatste tijd heel veel tijd in het maken van een product over hoe een plaat produceren (verschijnt op DVD).

Die live CD/DVD zijn uitgegeven, wellicht op de clubkas te spijzen, maar ook omdat iemand anders met de centen ging lopen (zie BOOTLEGS). A VALID PATH bevatte ook enkele MICRO WAVE nummers, her-opgewarmde kost ... Maar we moesten het er maar mee doen. In 1995 is de man de MOTOR achter het in ARNHEM georganiseerde LIBERTY WORLD CONCERT. Parsons schreef drie nieuwe (instrumentale) nummers voor dat concert. WHITE DAWN verscheen als 2de track op de onvindbare CD-Single YOU'RE THE VOICE ... De twee andere nummers zijn dus een keer live gespeeld and that's that ? fans zouden nu juist DIE dingen willen bezitten. Waar wacht ALAN op om een aantal van die dingen op CD te zetten en te verkopen !.

Als je ziet hoeveel artiesten hun CD's heruitbrengen, dubbele CD, met lot's and lot's of extra's (tot ze onze strot uitkomen, lol) welja, dat had ik zo'n beetje van die heruitgaves van de 10 originele TAPP verwacht, maar dat was het jammer genoeg niet ... MIKE BATT bracht eind vorig jaar een CUBE uit met 14 CD's en 2 DVD's ... De originele CD's bevatten GEEN ENKEL extra nummer, en dat terwijl die man zelfs nummers schrijft als hij droomt ...

ALL OUR YESTERDAYS is alleen downloadbaar ... pfff ... Ik heb een mail naar de vrouw van ALAN gestuurd. Haar antwoord, in Nederland verkoopt men geen CD-singles meer, zodus ... downloaden, wegwerp muziek ... en misschien, verteld ze verder, zet Alan het nummer op zijn volgende plaat ... Ik ben FAN PUR SANG, maar als ik zo een mail krijg relativeer ik het bestaan van het mens-dom ... LOL en dus ook van ALAN PARSONS ! CU in Eindhoven !

Tja, waar zal ik eens beginnen...

We zijn het, lijkt mij, eens dat Tales... het beste album is dat het APP project ooit heeft gemaakt. Dat schiet alvast op.

Met Mike Batt heb ik verder weinig maar Alan Parsons, ben ik bang, is toch een betere producer dan een schrijver. Dat beantwoord je vraag 'waar wacht die man op'. Een duidelijk geval van gebrek aan inspiratie, het lukt hem eigenlijk al niet meer sinds het vertrek van Eric Woolfson bij het Alan Parsons project, laten we eerlijk zijn.

Daarnaast, zo blijkt uit Tales... was arrangeur en orkestleider Andrew Powell ook een zeer kundig musicus, ook van groot belang in het totale geluid van Het Alan Parsons project.

Zoals uit het laatste live album van Alan Parsons van dit jaar ook blijkt: hij blijft terugvallen op de muzikale erfenis, werk geschreven ten tijde van Eric Woolfson. Live verder prima ten gehore gebracht maar qua nieuw werk zet het weinig zoden aan de dijk.

Je schrijft dat het met Parsons een pak minder gaat sinds het vertrek van Eric Woolfson. Correct en laat me daar aantoe voegen dat sinds het vertrek van (de leden van) PILOT/KEATS, de begeleidingsgroep de muzikanten die het merendeel van de drie solo platen na TAPP schreven ... het nog erger geworden is. A VALID PATH is daar het bewijs van, maar dat vertelde ik al eerder. Return to Tunguska was voor mij het enige echte frisse nummer van die plaat. Je hebt volkomen gelijk, hoe kan Je als Meester Producer scoren als je niet meer over de songs bezit.

PARSONS en POWELL maakten de soundtrack voor de film LADYHAWK (met Rutger Houwer. "Mammagamma" en anderen waren altijd kortbij ... Dus het terugvallen op de "muzikale erfenis" ... Maar wellicht hebben de makers van de film het "zo gewild ? Dat de sound(track) herkenbaar was? Een vorm van typecasting.

En ik wil me wat beter uitdrukken wat kant 2 van de LP TALES betrefd. TALES is geen plaat die je (ik) in een ruk beluisterd, niet als je (ik) die dag niet op "klassiek" modus ingesteld sta(at). Ik kan kant twee losstaand van kant 1 beluisteren, als ik daarvoor in the mood ben. En welke in de beste TAPP vind? Kant 1 van TALES, en Pyramid, maar dat is allemaal zeer relatief omdat het over persoonlijke smaak gaat.

De laatste CD van ERIC WOOLFSON, welja, op THE GOLDEN KEY na (had de opvolger van DON'T ANSWER ME moeten worden, de vraag is waarom ze het niet gedaan hebben.Misschien had het te maken met het feit dat, een hit scoren leuk is, maar als je nog eens op dezelfde manier wil scoren wijk je misschien te fel van je doelstelling als project af? who knows) vond ik dat lauwe soep en ik heb dat ook op het forum van ERIC geschreven. WOOLFSON zal hoogstwaarschijnlijk met hetzelfde probleem gezeten hebben dan ALAN PARSONS, geen inspiratie (meer) ? En dan val je inderdaad op oude kunstjes (her)uitvoeren terug. Dus m.a.w. we begrijpen elkaar (wellicht) beter dan je denkt.

En dan is er het verhaal over de 11de TAPP LP/CD die in de kluis ligt, en die om de een of andere duistere redenen nooit verschenen is, nooit verschijnen zal ...

Ik moet musician gelijk geven. "Kant 2" is toch een belangrijk onderdeel van het verhaal of van de reis? Het maakt het stukje genaamd 'Pavane' (vooral de opbouw ervan) dat na de kakofonische horror rustig tot leven komt eens zo mooi. Ik vind het juist geweldig dat zulke experimenten in de jaren '70 mogelijk waren. Nu zou niemand het nog aandurven. De plaat baadt in een gevoel van artistieke vrijheid en dat maakt het bijzonder. De latere platen van APP klinken helemaal zo vrij niet meer. Let wel, ik ben bevooroordeeld. Het instrumentale stuk van Kant 2 heeft voor mij een hele wereld doen openen, namelijk de wereld van de orkestmuziek (Debussy, Stravinksy, Williams, enzovoort) en daar zal ik Parsons, Woolfson en Powell altijd dankbaar zijn.

Prachtig album. Staat geen slecht nummer op en bevat een aantal toppers (o.a. The Raven en To One in Paradise). Ik begin met een dikke 4,0*, maar ik denk dat deze bij de volgende keer luisteren naar 4,5* gaat.

Welke versie heb je van dit album?

Ik vroeg mij af of bezitters van de deluxe versie (2 cd's, de originele uit 1976 en de remix uit 1987 plus extra tracks) kunnen zeggen of deze beter klinkt dan het enkele album dat ik heb uit 1987. Bovendien vraag ik mij ook af of de extra nummers nog interessant zijn.

In het algemeen vind ik de bonustracks van de APP remasters volslagen oninteressant: het zijn eigenlijk altijd demo's of predemo's van nummers op het album. Op zijn hoogst luister je er één keer naar, daarna is het irritant dat je de cd zelf moet uitzetten (of hem moet pre-programmeren). Voor de fijnproever is er geluidstechnisch vast nog wel het een en ander verbeterd met de remaster, maar Alan Parsons had de boel vanaf het begin natuurlijk al aardig onder controle.

De 'oude' cd-versie hiervan heb ik zojuist bij bol.com besteld voor 7,99. Tezamen met twee andere 7,99-cd's geldt dan de 3-voor-20-regel en tot aankomende maandag rekenen ze geen verzendkosten. Tip voor chevy dus.

Punt is wel dat je met de Deluxe editie de beide verschillende versies in 1 set hebt. En die twee verschillen behoorlijk van elkaar, dat zijn geen detail dingen maar soms compleet andere partijen en extra invullingen.

De geremasterde versie van Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe is verreweg de beste. Ook vanwege het punt dat ChrisX noemt. Bovendien vind ik de bonus track Edgar de moeite waard.

Dat is dan wel anders dan bij hun latere albums...?

is ook door een andere platenmaatschappij gedaan. Deze is via de Universal Deluxe edities verschenen. Terwijl "de rest" via Sony Music is verschenen als enkel cd met inderdaad wat demo's. Bijdeze heb je dus 2 gelijkwaardige doch verschillende versies van Tales in een mooi digipack met uitgebreid booklet. Uiteraard is er hierdoor ook een prijsverschil tussen beide versies. Wellicht haal je hier Wiki Tales nog wat extra info vandaan.

Ik heb de LP ooit ingeruild voor de cd van 1987 en overweeg toch die Deluxe versie te kopen. Om toch ook die eerste weer eens te kunnen horen, die extra tracks wellicht. Hoewel gevoelsmatig ik altijd erg blij was met de hernieuwde versie van 1987.

Dus dank voor de reacties. Het blijft toch een heel bijzonder album, het is jammer dat The Alan Parsons project vrij snel na dit album naar het midden van de weg is opgeschoven.

Een album als deze zou TAPP i.m.o. nooit meer maken, laat staan overtreffen. Natuurlijk zouden er ook op latere albums sterke nummers terug te vinden zijn, maar niet op de manier zoals vertegenwoordigd op deze Tales of Mystery and Imagination.
Zelf ben ik enkel bekend met de CD-versie uit 1987 en heb verder geen vergelijkingsmateriaal, dus strikt beschouwd verkondig ik hier puur mijn mening over deze versie.
Tales... heeft een bepaald karakter die het album z'n kracht geeft. Een concept-plaat die werkelijk tot in de puntjes verzorgd is. Alle songs zijn op hun manier sterk, maar zitten tegelijkertijd op een onmiskenbare manier verweven over de gehele plaat, waardoor er bij mij geen afzonderlijke beluistering in zit. Tevens wordt de plaat steeds beter naarmate ie vordert, met natuurlijk het geweldige "The Fall of the House of Usher" als absoluut hoogtepunt.
Wat ik tevens zo fijn vind aan deze plaat, is de passende sfeer, eentje die de plaat absoluut siert. Deze sfeer is natuurlijk over het geheel genomen best duister en spannend te noemen: exact waar mijn voorkeur graag naaruit gaat.
Nota bene kent Tales... ook nog eens een zeer sterke sound, die op latere albums juist veel gladder en veiliger zou klinken. Wat natuurlijk voor een groot deel op gaat voor de weergaloze productie.
Favorieten zijn er natuurlijk ten overvloede, met de eerste 3 nummers als speerpunt + natuurlijk het al eerder genoemde "The Fall of the House of Usher".
Hoe dan ook is Tales... i.m.o. simpelweg gezien de beste TAPP-plaat en is er één album die je van ze in je bezit zou moeten hebben, dan is dat domweg gewoon deze...punt!