Hurts - Happiness (2010)

Oké, beter voor jou

Ik had al zo'n vermoeden dat er geen nummers op deze plaat staan die je werelds vindt

Een Amerikaans tijdschrift berichtte dat Hurts 'de beste nieuwkomer' in 2010 was. Daar kan ik het na het beluisteren van 'Happiness' niet mee oneens zijn. Elektronische popmuziek kan weldegelijk van hoge kwaliteit zijn, zo bewijzen deze twee gladjanussen. Het begint al meteen met Silver Lining, een opener waar je U tegen zegt. Misschien wel gelijk het beste nummer van de plaat. Ook het volgende nummer, Wonderful Life, staat bij mij hoog in het vaandel. Wat opvalt is dat Theo Hutchcraft een buitengewoon mooie stem heeft. In Blood, Tears & Gold gaat hij hier en daar wel de mist in, maar dat is slechts een smet op zijn zangkwaliteiten op Happiness.

De productie laat soms ook wat te wensen over, blijkt uit de gladde songs Illuminated en Evelyn. Gelukkig laten de artiesten het bij deze twee nummers, want de rest is wel gewoon van goede kwaliteit. Zo ben ik vooral een groot liefhebber van Unspoken. Erg mooi.

3,5 sterren.

Toch wel een verrassende plaat, was eigenlijk al afgehaakt na single wonderful life, maar Happiness heeft met nrs als Better than life, Stay en Star lining sterke troeven. Op het eind zakt het toch wel in.

De zanger zegt geinspireerd te zijn door Gary Barlow en Johnny Cash. Als een Duitse presentatrice vraagt "maar jullie klinken toch alsof jullie uit de jaren '80 komen?" wil de zanger daar niets van weten. Ik hoor Erasure, New Order, Depeche Mode, A-Ha, Yazoo, Pet Shop Boys, etc. terug. Qua performance, moest ik met die vrouwen aan Robert Palmer's videoclips denken. De sound echter in een moderner jasje, de huidige mixtechnieken zorgen daar mede voor. Het album is misschien licht overgeproduceerd, album lijkt bijna perfect. Unspoken en The water zijn pareltjes. Er zitten heel wat jaren energie in deze songs, dat kan ik horen. Dat kan ook in hun nadeel gaan werken, dat we te lang moeten wachten op nieuw werk. En ja, ze moeten wel door, willen ze het publiek blijven boeien. Dit album is de verrassing van 2010/2011 voor mij. Een album waarbij ik die van voor tot het eind door kan laten lopen zonder te skippen is voor mij uniek. Veelal vind ik dat er op een gemiddeld album maar 3 tot 5 goede nummers staan. Dit album is gewoon perfect, en dat voor een eerste album. Diepe buiging en respect voor de makers. Creativiteit ten top.

Depeche Mode ontkent hij niet; Pet Shop Boys wel.
Qua podiumpresentatie moest ik ook juist aan laatstgenoemde denken.
Cabaretachtige begeleiding; terwijl ze zelf zich ietswat houterig presenteren.
Liet echter wel de meeste indruk achter van wat ik van Pinkpop gezien heb.

Dat zegt niets, voor de rest stond er weinig interessants

Ik was eerst vrij negatief over deze plaat, totdat ik een auto leende waarin deze cd lag (en nog twee andere, niet bijzonders). Kortom tweemaal gedraaid en ik werd redelijk vrolijk van - al is het geen schokkende plaat, niets voor complexe gedachtetrajecten, maar gewoon lekker wegluisterend en idd heel herkenbaar qua stijlverwijzing- ik heb de stijlikonen al eens genoemd.

Ik zal er 3* van maken - ik vind het niet top, ik vind het wel leuk, maar meer ook niet.

Het is toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Op Pinkpop trokken ze mijn aandacht, maar dit album is me toch wat te marktgericht en prefab. Ik vind Mjumans opmerking over boybands ook wel terecht.

Niet alles is simpelweg even sterk. 'Evelyn' vind ik erg sterk, maar de rest benadert dat niveau helaas niet en is vaak wat simplistischer en toegankelijker. 'The Water' is ook nog een lichtpuntje.

Toch maar goed dat ik 'm van de week in de schappen heb laten liggen.

Album een paar keer geluisterd voordat ze naar Pinkpop kwamen en vond het toen al leuk, dat is na het optreden op Pinkpop alleen maar leuker geworden want ik vond het een goed optreden.

Bombastisch, dramatisch, doffe dreunen een lage stem in combinatie met een opera stem, ik vind het fantastisch.

ik geef 4 sterren gewoon een mooie cd

Hurts heeft voor mij ook het meeste indruk nadat ik ze op Pinkpop heb gezien. Ik kende ze alleen van naam, maar na die tijd heb ik gelijk het album gekocht. Het zit naast de Beastie Boys toch wel vaak in me cd-speler.
Echter heb ik wel het idee dat ik dit vaker heb gehoord. Ook me moeder zit telkens te dubben waar ze deze melodieën eerder heeft gehoord. Het lijkt daarom wel op een herhaald trucje, maar die zeer goed is gelukt.

Tegenover deze hype heb ik altijd sceptisch gestaan, op Pukkelpop en Werchter liet ik ze links liggen maar nu ik die beelden zie heb ik daar toch wel spijt van. Beter laat dan nooit, ik ga dit plaatje toch eens luisteren.

De sound heeft ook wel iets weg van Modern Talking "Brother Louie" Fout kan ook leuk zijn.

Dit hoorde ik ook inderdaad allemaal, en knap dat ze het live naar een hoger plan trekken. De beelden van Pinkpop zijn voor mij de reden om het toch eens te proberen met de hele cd. Voorlopig zet ik hem op 3,5*, na een paar draaibeurten

Kan aantal nummer hebben ze met de band DAGGERS eerder uitgebacht.
Uit die groep is Hurts ontstaan.

Vindt het erg goed album.

Op pinkpop was het ook echt een van de vetste optredens.

Een album waar de imago bijna een net zo belangrijke rol vervult al de muziek, getuige ook een live optreden, waar ze dat ook tot in de puntjes verzorgt hebben. Edoch, het misstaat ze niet. Ook over de hoes is goed nagedacht. De muziek is synthi bombastisch en soms klinkt het wel fantastisch. Ze maken gebruik van de juiste ingredienten die de muziek van Happiness ten goede komt. Het is voor mij evenwel geen groei album, maar meer een album die direct wel redelijk valt en ook meteen aan zijn top komt. Iets te gladjes voor mij, maar netjes gedaan.

De vergelijking met de Pet Shop Boys zie ik (als fan) zeker. De manier waarop ze zich presenteren, komt sterk overeen met hoe PSB dat eind jaren '80 deden. Vergelijk de hoes van "Happiness" maar eens met die van "Actually" of de single "Left To My Own Devices".

Dat het accent bij de podiumpresentatie meer op aankleding ligt dan op muziek, is inherent aan elektronische (synth)popmuziek. De vergelijking gaat hier een beetje mank: Hurts presenteert zich vrij ingetogen en somber, Pet Shop Boys juist erg kleurrijk, met veel visuele effecten. Check de videoclip van "All over the world" maar eens; een compilatie van hun Pandemonium-tour.

Twee keurig in stijl gekleede heren . Het is weer eens wat anders dan de baardjes en de sluike haren die we momenteel veel tegenkomen bij bands .
Wat dat betreft kan en mag alles weer . Het duo Hurts haalt de inspiratie uit de jaren 80.
Confectie /Synth pop zo je wilt .
Het is over de hele linie wel prettig beluisterbaar , al hoor ik nergens echt verrassingen of nieuwe ontwikkelingen . Het grote minpunt blijkt dat veel nummers met een juiste spanningsboog beginnen , maar het uiteindelijk een beetje verzand in grote gebaren en middelmaat .
De opener Silver Lining houdt wel de aandacht vast , fraaie opbouw , prima climax .
Wonderful Life kent ook een boeiend verloop , maar pas bij Stay weten de heren mij weer te interesseren . Evellyn is mooi en de afsluiter The Water met die fraai aangezette strijkers om de piano heen , is misschien wel mijn favoriet hier . Het is wat soberder en zanger Hutchcraft komt ineens ook een stuk beter tot zijn recht .
Misschien een idee voor een volgende plaat . Less Is More is een theorietje in de muziekwereld die vaak goed werkt .
Hier is het vaak toch net even te bombastisch en te druk met die vette synthesizer klanken . Iets genuanceerder had beter gewerkt .
Uiteindelijk had ik er toch iets meer van verwacht .

Aanvankelijk stond ik vrij sceptisch tegenover Hurts, omwille van het gladde karakter van de muziek. Uiteindelijk heb ik het leren appreciëren en ben ik er misschien stiekem wel van gaan houden. Het is glad, maar ook warm en sfeervol door de soms fraaie inkleding. Een soort Wolfsheim met meer popgericht imago. De singles steken er bovenuit ( Wonderful life -dat stukje na het tweede refrein is hemels! en Better Than Love, een nummer dat misschien zelfs zou scoren op een foute fuif).

Met deze band kan het twee kanten uit, ofwel blijft het een synthgerichte band en worden de arrangementen nog fraaier en de teksten wat sterker. Ofwel glijden ze af richting boys/hitparade band. Voorlopig krijgt Hurts voordeel van twijfel.

Op aanraden van Mjuman heb ik dit album toch maar weer eens op gepakt en goed beluisterd, en ik moet zeggen dat ie na een paar luisterbeurten toch wel erg goed gaat bevallen!

Nog geen oordeel, maar wel een bedankje naar Mjuman...

Voor de liefhebber of de twijfelaar die nog niet overstag is: er is nu een deluxe-editie van het album uit met 7 extra tracks en een concertregistratie op dvd.

De extra tracks zijn Happiness (non-albumtrack, gek genoeg), Affair, Mother Nature, Confide In Me, demo-versies van Sunday en Devotion en tot slot hun kerstnummer All I want for Christmas is New Year's Day.

Bedankt voor de tip: €10.99 bij cdwow, meteen maar bestellen!

@ dVTB
Zijn de bonustracks de moeite waard?
Ik heb het album nog niet, dus dit is misschien nog wel wat

De cd zelf is dat al vind ik, nu met deze toevoegingen hoef ik er niet meer over na te denken... leuke prijs, mooie cd.. Kopen!

En, al in huis, voor cdwow echt heel snel. Niet verwacht dat ie voor de kerst in de bus zou liggen.

Mooi pakketje zo, de bonus tracks zijn echt de moeite waard. Dvd moet ik nog bekijken.

Dan ga ik het album ook maar eens bestellen, bedankt voor de info lennon

En ik kan nu ook melden dat de dvd ook echt de moeite waard is!

'Wonderful Life' en 'Better Than Love' zijn super, de rest schommelt tussen middelmatig en heel goed. Minstens 3,5* waard naar mijn mening.

Ik heb m besteld!!!

Ik vind de bonustracks zeker de moeite waard; vooral Happiness. Maar Mother Nature en Affair zijn ook zeker niet verkeerd.