Ray LaMontagne and the Pariah Dogs - God Willin' & the Creek Don't Rise (2010)

Sterk album. Ik zou eigenlijk een 7,5 (3,75 sterren) willen geven maar heb maar voor 3,5 gekozen. Het album heeft erg sterke nummers. NYC is killing me staat voor mij op ruime voorsprong op 1. Ook de titel song en Like Rock&Roll and Radio zijn erg sterk. Het heeft een beetje een jazzy en blues achtergrond vermengd met het typerende Singer Songwriter/Indie. Voor mij een lekker luisteralbum met goede muziek en een prachtige stem.

Wat een vreselijk lekker album is dit. Sinds kort LaMontagne ontdekt vanwege zijn heerlijke stem. Elk nummer op dit album vind ik goed en vooral de titeltrack is mijn favoriet.

Met de warme stem van Ray wordt de winter een stuk aangenamer, ook weer met zijn laatste plaat God Willin' and the Creek Don't Rise. Wat is dit een ver-ruk-ke-lijk album.

Alles wat ik wilde schrijven is al gezegd, maar jouw reactie verwoord mijn gedachten op dit moment zo goed, dat ik hem maar gewoon kopieer. Ik hoop dat je het niet erg vindt

You're welcome!

Ligt het aan mij of wordt dit geniale album behoorlijk over het hoofd gezien in alle jaarlijstjes en terublikken op 2010?

Oh maar Heaven heeft hem als plaat vh jaar.

http://www.muzieklijstjes.nl/Heaven2010.htm

Ik heb hem in mijn eindejaarslijst op 4

Helaas vanwege de opener Repo Man net geen volle mep , maar wat mij betreft levert Ray met dit album samen met The Suburbs van Arcade Fire de beste plaat van 2010 af.
Zijn warme gloedvolle stem past perfect bij de ingetogen muziek verrrijkt met die geweldige pedal steel en Banjo.
Mijn favorieten op dit album zijn Beg Steal Or Borrow & Like Rock & Roll And Radio.
Bij het begin van het nummer Like Rock & Roll And Radio wanneer Ray de mondharmonica ter hand neemt denk ik dat ik een nieuw nummer van Neil Young aan het beluisteren ben.
Prachtplaat.

Vet Album is dit, we beginnen met een ster of 4 en een half, lager zal het echt niet meer worden.

Geweldig mooi album en hoewel de stem niet gelijk is doet het me denken aan de prachtige albums die Jackson Brown midden jaren '70 vorige eeuw maakte.
Geweldige stemmen beide.

Is het vreemd om te stellen dat Ray LaMontagne de beste zanger is van zijn generatie?
De beste man heeft inmiddels een indrukwekkend CV opgebouwd.

Dat is voor iedereen verschillend denk ik. Ik persoonlijk vind het wel één van de beste zangers van zijn generatie.

En aan zijn CV kunnen we nu ook nog plek 20 in de jaarlijst 2010 van Musicmeter toevoegen. 162 stemmen inmiddels op dit album: steeds meer mensen kunnen genieten van de fraaie breekbare zang van Ray en zijn oh zo mooie nummers.

En terecht! Dat wordt wederom genieten in Utrecht volgende maand!

Zo! Ben jij er ook klaar voor?

Absoluut! Wordt mijn derde keer, maar het gaat net zo betoverend worden!

Werkelijk een prachtalbum!

Ik heb hier 2 tickets liggen 6de rij voor zijn optreden in Antwerpen, maar zal niet kunnen gaan. Dus als iemand interesse heeft, mag die mij altijd contacteren.

Ik schrijf voor een Belgisch online muziekmagazine, misschien dat daar iemand wil en geen kaartje heeft.

Ik heb mss al een kandidaat van op mume.
Maar als dit niks wordt, zal ik zeker je raad opvolgen.

Komt goed!

Ook in de CD speler gehad gisteren in de sounds, en nog bijna gekocht ook, maar op het laatste moment laten staan. Begon redelijk veelbelovend, al spreekt de stem van LaMontagne me niet helemaal aan. Midden van het album kakte wat in, maar einde was toch wel sterk, nog maar eens herbeluisteren in Spotify.

Ik wil meer Rock and Roll & Radio!

Ik begin maar eens met 3,5*. Het album begint sterk, met Repo Man en het vervolg is ook sterk met New York City's Killing Me, maar de titelsong en het nummer This Love is over werken nog niet helemaal voor me. Instrumentaal en qua teksten zit het allemaal zeer goed in elkaar, maar ik moet nog ff wennen aan de stem van LaMontagne, dat hese vind ik niet zo, dat is ook een van de dingen die me stoort aan de muziek van Ryan Bingham bijvoorbeeld. Bij andere nummers, zoals The Devil's in the Jukebox ontbreekt de climax een beetje... maar misschien heb ik gewoon teveel naar Mumford & Sons geluisterd

Gaat waarschijnlijk binnenkort toch wel in de platenkast staan.

Voor zover ik heb geluisterd is dit pareltje van Ray LaMontagne toch wel mijn favoriete plaat van 2010. Het album begint al zo lekker en funky met 'Repo Man'. Zelden heb ik een plaat zo goed horen beginnen. Eigenlijk zijn de daaropvolgende nummers allen van een zelfde kwaliteit, alleen draai ik het laatste nummer het minst van allemaal. Niet dat deze slecht is, integendeel. De andere liedjes zijn gewoon net iets beter, zoals New York City's Killing Me, Beg Steal Or Borrow en Old Before Your Time.

Kortom een prachtige plaat. 4 sterren.

En dan is het eindelijk zover. Ray LaMontagne met zijn Pariah Honden komen vanavond naar mijn eigen stad toe voor de tour van dit album. Ray speelt op 5 minuten van mijn huis vandaan, hoe is het mogelijk!

Op dit moment hoor ik het schitterende New York City's Killing Me. De zon schijnt, de countryklanken schallen door de ruimte, hopelijk speelt hij dit vanavond (het zal toch wel?!): het (muziek-)leven is goed zo.

En hij speelde New York City's Killing Me gisteravond en hoe! Toch was dat niet bepaald verwonderlijk, want hij speelde samen met zijn Pariah Dogs (vrijwel?) elk nummer van dit album. En vrijwel geen nummer van zijn eerste 3 albums... dat viel toch wel wat tegen, zo'n tracklist. In de toegift van maar 1 nummer hoorden we dan toch nog Trouble. Van dit album sprong Repo Man eruit: stevig en vol tempo eruit geknald: de zaal reageerde met een ovatie.

Nu vind ik dit album God Willin'... een fantastisch album, dus daar zit 't 'm niet in. Echter, de andere nummers die hij speelde waren covers van anderen of nieuwe nummers. Die laatste klonken dan wel weer erg goed, maar ipv die covers had ik toch graag oude klassiekers van Ray zelf gehoord.

Wat altijd blijft bij een concert van Ray Lamontagne is dat als hij zingt je verbijsterd kijkt en luistert: het is ongelooflijk wat een mooie en prachtige stem Ray heeft. Live klinkt 't echt nog mooier dan op deze cd. Daarom blijft het geweldig zo'n concert, wat voor tracklist er ook is. Wel was het concert in Paradiso van 2 jaar terug daardoor nog beter.

Waarom gaf ik deze plaat in het begin maar 3.5 ster? Ongelofelijk, wat mooi. Gister bij het concert grijpt z'n stem je bij de strot. Live komen ook de stevigere nummers er lekker uit. Repo Man hoort niet bij mijn favorieten van deze plaat, maar vond ik live juist een van de beste nummers.

Alleen had hij van mij in plaats van een aantal nummers met the Secret Sisters wat meer werk van TTSTB mogen spelen. Overigens heb ik nog nooit zo lang geklapt voor een toegift, jammer dat het maar bij een nummertje bleef.

Hoe kan zijn concert twee jaar terug eigenlijk nog beter zijn geweest?

Het concert geeft mij weer aan dat vooral de oudere nummers veel beter zijn dan deze CD.

Toch was er live inderdaad wel wat te genieten.

Luister maar naar: Like Rock N Roll & Radio

Eigenlijk geef je het zelf al aan: in tegenstelling tot twee jaar terug speelde hij nu nauwelijks nummers van Trouble en TTSTB. Sommige van zijn mooiste nummers ontbraken daardoor dit concert, hoewel op dit album God Willin'... natuurlijk ook hele mooie nummers staan. Dit resulteerde in een duidelijk mindere tracklist dan 2 jaar geleden. En inderdaad er was ook een kortere toegift.

Verder was de ambiance van een vol en ook zo enthousiast Paradiso toch mooier, hoewel ik moet zeggen dat Vredenburg Leidsche Rijn een mooie zaal is met goed geluid en gisteravond een prima publiek.
Door dat geluid kon je natuurlijk wel optimaal genieten van de fantastisch live stem van Ray: bijzonder mooi toch!