Judas Priest - Stained Class (1978)

Typische misschien magere jaren 70 productie, maar met een aantal zulke enorme legendarische metal/Priest-krakers op dit overwegend zeer goede en met vele momenten zelfs een giftig onheilspellende heavy metal album. Favoriete en meesterlijke tracks: Exiter, Saints in Hell, Savage en het diep ontroerende en prachtige Beyond the Realms of Death! Geniaal...één van de betere (semi) ballads? Ook grappig om te horen in het steviger werk waar een band als Slayer hun venijnige riffjes, en vooral solo's etc. vandaan heeft. Die typische Slayer solo's, veel sneller uiteraard, zijn zeker qua gif ergens opgegraven...

Half puntje omhoog! De nummers zitten zeker qua gitaarwerk, ideeën en fenomenale zang nog mooier in elkaar dan dat ik ooit gedacht heb. Daarbij zijn de nummers goed óf briljant, met een aantal meesterwerken van bovennatuurlijk niveau zou ik zowat willen zeggen. Priest was, is en blijft puur magic!

Als jong ventje heb ik deze pas beluisterd na het horen van unleased in the east: shit, dikke tegenvaller. Tamme productie, brave zang. Een introverte plaat, eigenlijk.
Exciter vind ik ook geen lekker nummer, dit in tegenstelling tot velen hier.
Maar goed, toen wist ik nog niet dat een band eerst moest groeien tot een zeker "niveau". Deze plaat was hooguit een opstapje. Zelfde geldt voor Accept, scorpions etc.

Herkenbaar. Geldt eigenlijk voor alle vroege Priest albums. Zoals te horen is op Unleashed in the East is het songmateriaal dik in orde, maar vooral de productie van de jaren '70 Priest-albums is slappe hap. Daar moet je even 'doorheen' leren luisteren is mijn ervaring..

Het is even wennen als je eerst Unleashed in the East kent, maar de studioalbums vind ik evengoed geweldig. De tragere tempo's laten een andere kwaliteit van de nummers horen. Men speelt hier nog wat meer rockstijl. Stained Class is gewoon van een andere klasse. Niet te snel afschrijven.

Geen hoogvlieger, dit album van Priest. Judas Priest is sowieso een band die ik vroeger erg goed vond maar tegenwoordig amper meer draai. Sad Wings of Destiny wil hier nog wel eens op de draaitafel liggen maar verder..?
Een matige 3,5 sterren.

Dat zal wel met je leeftijd temaken hebben (overgang ?)

De overgang gaat gepaard met opvliegers (tenminste dat hoor je wel eens) maar het gaat hier over (g)een hoogvlieger. Bemoei je niet zo met mijn leeftijd, ik ben jong van geest en hart.
Priest vond ik destijds vooral live (concerten) goed. Op vinyl was het altijd al wat minder boeiend.
Tot slot moet mij ook van het hart dat de hoezen echt heel vaak zo fout/lelijk zijn bij Priest. Zie bijvoorbeeld de hoes van ook weer dit album.

Afgezien van de produktie absoluut een goeie Priest, zelfs mijn favoriete van de 70's van hen. Een onderschatte plaat en ook nog eens invloedrijk (p speedmetal/thrash) Het hoort bij mijn 5 favoriete Priest albums.

Prachtige hoes, geweldige muziek.

Jij bent fout, buizen.

De hoezen hebben veelal een herkenbare stijl. Anders dan andere metalbands. Tot aan Painkiller volgehouden. Ik houd er ook erg van.

Prachtige hoes van een prachtig album! Live of studio, het maakt mij niet zo gek veel uit. Het blijven in beide gevallen steengoede hardrock songs!

Misschien wel het beste album van Priest. Exciter, Saints In Hell, Invader, Savage zijn echt super songs. 5,0

Een vermakelijk album. Er staan een aantal toppers op als Exciter, Saints in Hell en Beyond the Realms of Death. De andere nummers zijn vermakelijk. Eigenlijk vind ik de plaat net iets te lang duren.

Wederom is ook dit Judas Priest album gewoon een topper, en ook hier laten ze eens zien hoe technisch goed ze kunnen zijn met geweldig gitaarwerk en een Rob Halford die steeds beter begint te klinken. Ook dit album begint klasse met een top nummer 'Exciter' en langzamerhand rolt het album wat verder, hoewel de nummers erna weer wat rustiger zijn zoals ik al gewend ben bij Judas Priest knallen ze vooral vanaf 'Saints in Hell' de nodige solo's er weer doorheen.

Ook dit album kent een prima bonusnummer 'Fire Burns Below' die ik aanraad ook eens te luisteren. Voor de rest vond ik het album niet veel beter dan het voorgaande album 'Sin After Sin' maar het klinkt allemaal weer erg strak, goed en hard wat toch de kernwaarde van Judas Priest lijkt te worden.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Rocka Rolla

Altijd opletten met die rare bonustracks bij de Priest-albums trouwens. Fire Burns Below is er bijvoorbeeld eentje uit 1988. Snap nog steeds niet waarom ze die hebben toegevoegd, doe dan gewoon niks als er geen materiaal uit de Stained Class periode beschikbaar is.

Op Stained Class zet Judas Priest meer in op stevig werk. Het album is daardoor niet zo sfeervol als de twee uitstekende voorgangers. Exciter is uiteraard een schitterende opener en meteen ook het beste nummer. Wat volgt is minder memorabel maar toch zeer genietbaar. Zoals het mooie Beyond the Realms of Death

88/100

Stained Class heb ik al een flinke tijd op lp liggen vanwege Beyond The Realms Of Death, welke ik samen met Victim Of Changes met gemak reken tot de beste (Priest-)songs ooit. Ik heb met Stained Class echter wel altijd een paar issues gehad en dat is het geluid en Halford's zang. Ik hoor niemand er hier over, maar ik vind de zanglijnen op Exciter en Stained Class bijvoorbeeld vaak heel beknepen en op het randje van het toelaatbare zitten. Andere momenten komt het er allemaal wel gewoon loepzuiver en krachtig uit, dus het is geen kwestie van 'niet kunnen', maar toen en vandaag de dag vind ik dit album daardoor nog steeds net niet zo top als het zou kunnen zijn.

Gelukkig is het muzikaal allemaal beduidend stabieler. De productie werkt niet altijd goed mee, waardoor opener Exciter bijvoorbeeld ook live op Unleashed In The East beduidend beter uit de verf komt, maar de titeltrack, de Spooky Tooth-cover (geen zelfmoordneigingen van gekregen) en Saints In Hell (met lekkere Black Sabbath-vibe) gaan er prima in. Het hoogtepunt is echter het prachtig melancholische Beyond The Realms Of Death. In metalland vaak gecovered met wisselende resultaten (goed: Blind Guardian, slecht: Helstar), maar in oorspronkelijke versie alsnog nog het beste. Halford's zang is hier zoals het wel moet zijn, de hakkende riff in het refrein is fantastisch en het akoestische intro is spookachtig en mysterieus. Tevens een van de beste teksten die de band ooit geschreven heeft. Het album had ook gewoon met dit nummer moeten eindigen, want Heroes End vind ik vervolgens dan toch enigszins een tegenvaller.

Had net iets meer ingezeten, maar alsnog een tof album waar de band nog met een voet in de psychedelische roots staat en een van de beste songs ooit neerzet. Benieuwd of de band op het vervolg nog iets van die kwaliteit behoudt.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. Rocka Rolla

Verder het deel van het domein van Judas Priest in dat ik nooit echt bezocht heb. Vroeger heb ik vooral de post British Steel albums gedraaid en dan vooral Screaming For Vengeance. Best gek als ik daar zo over nadenk, aangezien dit qua genre veel meer op mijn interesse aansluit. Het seventies geluid is nog steeds dik aanwezig. Sommige solo's hebben een duidelijk psychedelisch karakter. Bijkomend kwaaltje van deze productie is het ielige geluid dat best wel wat luisterplezier wegneemt. Zeker als je dan hoort dat Unleashed In The East dan veel beter klinkt. De songs mogen vaak best wel meer knallen. Saints In Hell (mooi, die vibrerende zang) en Beyond The Realms Of Death zijn in elk geval nieuwe favorieten. Op zich is Stained Class een prima album. Niet het beste wat de band geschreven heeft. Op dit punt had de band wel een keuze mogen maken om nog echt in de Sad Wings Of Destiny/Sin After Sin sfeer te blijven of door te stomen naar een echte metalsound. Die twijfel pakt nadelig uit hier.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla

Paar maanden geleden gekocht, niet uit mijn player te slaan! Wat een klasseplaat, ik kende van hun alleen Screaming f. V. & Defenders o t F. & A o Retribution.
Dit isz top 10 waardig voor mij!

Maar eens snel Unleashed in the East gaan beluisteren, zou ik dan zeggen.

Vind dit hun beste album voor Unleashed in the East waar alle stukjes op zijn plaats vallen; bandlogo, geen gastdrummer meer, fatsoenlijke productie met vooruitstrevende songwriting en niet meer dat slome van Sad Wings of Destiny en dat houterige van Sin After Sin, Stained Class klinkt dynamischer en sowieso grenst het aan het onvoorstelbare dat Exciter en Beyond the Realms of Death op één album staan. White Heat, Red Hot, Better by You, Better Than Me, Stained Class, Saints in Hell... allemaal klasse en Invader (zowaar meegeschreven door Ian Hill) en Savage goede, ondersteunende tracks. Alleen die afsluiter valt de ene keer beter dan de andere. Dit album heb ik als originele langspeelplaat, met bedrukte binnenhoes.

'Exciter' opent weer heel lekker.
'White...' doet er nauwelijks voor onder.
'Better...' ook al weer erg lekker.
Titelnummer: stug door.
'Invader' ook niet mis.
'Saints in Hell': je zou je er bijna bij willen voegen. Halfords stem: amazing.
'Savage': idem.
'Beyond...' - amen.
En ook 'Heroes...' is niet mis.

Ook hier doemt Black Sabbath regelmatig in gedachten op, in navolging van de kameleon-referentie bij een eerder JP album. De jaren '70, net als vast vele andere decennia, stonden bol van de veranderingen en overgangen, en derhalve twijfels in de te begane weg, voor allerlei bands. Priest neemt geen minne plaats in, in deze. Ozzy & Rob, gotta love 'em.


Dikke ****.

Wat mij betreft een veel te lage score hier. Zowel in de commentaren als het eindcijfer. Enkel "White Heat, Red Hot" kan mij niet zo bekoren. Voor de rest... subliem! Naar mijn gevoel één van hun allerbeste platen. Halford experimenteert meer met zijn zang, is expressiever. Ook de productie kan mij zeer bekoren, muziek wordt steeds ietsje agressiever en daar past het geluid wel bij, zonder de bluesy rock sound de rug te keren. Ik mis deze stijl en geluid wel een beetje, hoewel met hun laatste twee platen hoor ik dat zo nu en dan weer wat terug.
Een geweldige opener, een super cover, een magnifiek "Invader". Het gaat eigenlijk maar door, "Savage" is altijd een absolute favoriet geweest en "Beyond The Realms Of Death" is niet alleen een Priest klassieker, maar überhaupt één van de allerbeste en mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. En de plaat sluit in stijl af met "Heroes End".
Diep en donker af en toe, maar een stralend hoogtepunt in hun oeuvre!

Ik ontdekte Judas Priest pas in 1979, met het live-album Unleashed In The East, waardoor ik dit album eigenlijk nooit goed heb beluisterd. Ik haakte altijd af bij opener Exciter, die live gewoonweg veel beter klinkt. Maar wat blijkt na al die jaren: dit is een verdomd sterk album, waar alle typerende elementen van de band reeds in optima forma hoorbaar zijn. Unaniem sterke tracks ook, met het indrukwekkende Beyond The Realms Of Death als absoluut hoogtepunt. Enige punt van kritiek betreft de wat matte en doffe produktie, waardoor het songmateriaal niet bepaald spettert. Afgezien daarvan met terugwerkende kracht één van de beste albums van Priest!

Qua beleving sluit ik helemaal aan bij James Cameron met dit verschil dat ik Exciter een pracht track vind een een geweldige opener voor dit album is. Het knalt er gelijk in zoals Painkiller dat doet op het gelijknamige album van Priest uit 1990.

Bedankt om hierop te wijzen, ik vind het een uitstekend nummer en vroeg me al af waarom het niet gewoon op het originele album stond. Er is wel extra materiaal uit de Stained Class-periode: het nummer 'Race with the Devil', dat ook als bonustrack is verschenen, maar dan op... Sin After Sin. Op dat album staat trouwens ook een live-versie van Jawbreaker als bonustrack, terwijl dat nummer pas 7 jaar later is opgenomen. En zo kun je nog wel even doorgaan met alle onbegrijpelijke bonustrack-keuzes die naar ik vermoed zijn gemaakt door een label (Columbia) dat (uit desinteresse?) heel nonchalant omspringt met de catalogus van zijn band.

Over die bonusdingen heb ik me ook zitten te verbazen. Je kunt overduidelijk horen van welke sessie ze stammen. Maar goed, gelukkig heb ik ook uitgaven zonder die krengen.

'Stained Class' was één van mijn eerste Priestalbums en om die reden me erg dierbaar. Ofschoon ik niet weet of het ook mijn favoriete Priest is. Want wat moet ik dan met 'Defenders Of The Faith' en 'Painkiller'?

'Beyond The Realms Of Death' is wel één van de mooiste heavy ballads ooit. Dat wel.
'Exciter' is opwindend als de tyfus en 'Stained Class' swingt als de neten. Zo kan ik wel even doorgaan.

Topplaat. En in het gezever over de productie ga ik niet mee. Ga lekker naar prullen van Peter Tägtren luisteren, zou ik zeggen.

Een eerder tegenvallend album. Alleen de nummers 3 en 8 vind ik echt goed. De rest doet me weinig tot niks.

2,5 sterren