Neil Young - Le Noise (2010)

Neil Young is een man waar ik veel respect voor heb, met name de jaren '70 platen staan hoog aangeschreven bij mij. Zijn oeuvre verdeel ik in pakweg twee kampen, de akoestische en de rockende Neil. Nu wil het geval dat ik de rockende Neil Young een stuk minder interessant vind dan de akoestische. Daar waar hij op een akoestische gitaar subtiel is en behoorlijke teksten schrijft, daar gebruikt de rockende Neil een botte bijl om eens flink in het rond te hakken. Dat dit soms goed uitpakt, lijkt meer toeval dan calculatie. Ik hield mijn hart vast na de eerdere berichten over het geluid. De eerste luisterbeurt verbaasde me dan ook niet. De titel Le Noise lijkt me perfect gekozen. De gitaren klinken roestig en doen erg denken aan de eerder genoemde botte bijl. Love and War klinkt na een eerste luisterbeurt als het voorlopig beste nummer, alleen die Spaanse gitaar in het midden deed me even licht stuiptrekken. Dat was iets te kitscherig voor mijn smaak. Mijn uiteindelijke oordeel zal ik nog geven, dat kan nog best positief uitpakken. Want waar gehakt wordt, vallen immers spaanders.

Ik had Neil Young allang afgeschreven. Zeker na dat gedrocht van een Fork in the Road had hij van mij met pensioen gemogen. Logischerwijs had ik van deze plaat dus geen verwachtingen, laat staan hoge.

Desondanks: als Neil Young een nieuwe plaat uitbrengt, ben ik er als de kippen bij om hem te beluisteren. Want Ome Neil heeft al vaker laten zien dat hij na een mindere plaat verrassend goed uit de hoek kan komen. Toen hij in de jaren 80 de weg finaal kwijt was, kwam hij met het sublieme Ragged Glory op de proppen.

Neil Young speelt solo op deze plaat. Als je aan Neil Young solo denkt, zie je een man met akoestische gitaar breekbare liedjes ten gehore brengen. Maar je vergist je, want er is weinig akoestisch aan deze plaat. Om met Neil Young zelf te spreken: 'I said solo, they said acoustic'.

Neil speelt solo-electrisch en dat pakt goed uit. Ten eerste omdat hij zichzelf weer opnieuw uitvindt en iets doet dat hij niet eerder heeft gedaan; ten tweede omdat hij weer eens goed songmateriaal heeft. Waar op Fork in the Road de inspiratieloosheid van de liedjes afdroop, heb ik bij deze plaat het idee dat Neil Young weer wat van zijn niveau uit de jaren 70 terughaalt. En doordat hij dat in een voor zijn doen nieuwe vorm giet, wordt het geen kansloze herhalingsoefening, maar een glorieuze comeback.

Ik moest even wennen aan deze plaat, met name aan hoe de stem van Young klinkt in deze context.

Inmiddels een keer of tien beluisterd, en mijn waardering is toch sterk gegroeid. 'Hitchhiker' en de twee akoestische nummers mogen bescheiden juweeltjes worden genoemd, en de rest van de nummers variëren van redelijk tot vrij goed.

De samenwerking met Lanois pakt verrassend sterk uit, de manier waarop Youngs gitaarescapades op band werden gezet geeft Le Noise een bijzonder eigen geluid, en weet diepte te vinden in nummers die op bijvoorbeeld 'Fork In The Road' waarschijnlijk gewoon de middelmaat in gezakt waren ('Angry World', 'Rumblin'').

Tot dusver vind ik het licht overdreven om deze plaat tot Groot Meesterwerk uit te roepen, of op één lijn te zetten met zijn klassiekers uit de jaren zeventig e.d., maar het is een sympathiek en bij vlagen betoverend album dat mijn geduld geen moment op de proef heeft gesteld.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Recensie van op mijn blog:

Le Noise is de nieuwste worp van Neil Young. Een man die niets meer te bewijzen heeft maar deze keer wel weer voor vernieuwing kiest. De opnames zijn in de villa van Daniel Lanois gebeurt tijdens 3 nachtelijke sessies.

Walk With Me geeft ons een mooie introductie van wat ons te wachten staat op dit album. Het laat een nieuwe kant van Neil Young horen. Zijn stemgeluid samen met de elektrische gitaar overtuigt ons al volledig. De productie van Daniel Lanois (ook bekend als producer van U2) zit ook helemaal snor. Tijdens zijn vorige opnames en dit album heeft hij ook een aantal vrienden verloren, luister maar naar het stuk I lost some people i was walking with. Het heeft Neil Young weer kracht gegeven om niet te gaan slabakken en er het beste van te maken.

Sign Of Love begint dan ook met zijn typische stem, met de elektrische gitaar erbij met wat effectjes er over. De stem van Young en de gitaareffecten zijn hier ook het grootste wapen om ons te overtuigen van beide hun kunnen. Someone’s gonna rescue you heeft een romantischer gevoel over zich, maar het nummer blijft wel rocken door de riff en de effecten die gebruikt worden. Ook de tekst blijft ons bij, someone’s gonna rescue you!

Love And War gaat dan weer over jonge soldaten die naar de oorlog vertrekken en het niet kunnen uitleggen aan hun kinderen waarom ze er heen moeten gaan. Het is ook een van de meest beklijvende nummers die ik in de laatste maanden heb beluisterd. Angry World is dan meer geinspireerd door de Financiële crisis en een aanklacht naar de bankiers toe. Hitchiker is een nummer dat Young al jaren speelt op optredens, maar nooit is opgenomen. Nu heeft hij het nummer opgenomen, en het heeft een diepe betekenis. Hij is veel geconfronteerd geweest met drugsgebruik van zijn bandleden, en heeft er ook een aantal aan zien sterven. Het nummer beschrijft heel goed wat het met je doet als je drugs neemt.

Peaceful Valley Boulevard is een nummer dat op een indrukwekkende manier over de opwarming van de aarde heeft. Dat de aarde heel wat te verduren krijgt, Mother Earth took poison in her soil. Neil Young bewijst hier op dit album dat hij een echte verhalenverteller is, maar ook dat hij een topgitarist is. Daniel Lanois bewijst langs de andere kant dan weer dat hij een producer is die iemand zijn werk al is het maar een beetje hoger kan brengen. Het is een perfecte combinatie! Rumblin, het laatste nummer voelt dan weer als een nummer dat het heeft over veranderingen die gaan plaatsvinden. Een album waar weinig minpunten aan op te merken zijn, buiten dat het wat langer mocht duren. Het album gaat te snel aan je voorbij en is een album dat we blijven beluisteren. Toch wel een ommekeer tegenover het vorige album van Neil Young.

Het album krijgt van mij een welverdiende 4,5
Ondertussen toch al een zestal keer beluisterd en blijft me bij elke luisterbeurt verbazen.

Neil Young is weer helemaal terug. Na enkele mindere platen (‘Living With War’ en ‘Fork In The Road’) is er nu ‘Le Noise’, een duidelijke woordspeling. De producer van deze plaat is namelijk Daniel Lanois, die onder andere bij ‘The Joshua Tree’ en ‘Achtung Baby’ van U2, ‘Time Out Of Mind’ van Bob Dylan en ‘Wrecking Ball’ van Emmylou Harris achter de knoppen zat. Zijn invloed komt de plaat duidelijk ten goede, want dit klinkt terug een pak beter dan de zeer matige voorganger. ‘Le Noise’ bestaat uit 8 nummers, waarvan 6 met elektrische gitaar, en twee akoestische nummers. Wat ook opmerkelijk is: er worden geen andere instrumenten gebruikt, enkele gitaar en de stem van Neil Young. En er wordt natuurlijk ook flink met de versterkers gespeeld (echo!).

Het album opent met ‘Walk With Me’, en dat nummer zet meteen de toon, vind ik. Het gitaarwerk klinkt roestig, heb ik hier ergens gelezen. Inderdaad, maar voor mij pakt dat goed uit, ik vind het zeer geslaagd. Het is inderdaad, zoals Stijn_Slayer het stelt, lastig te omschrijven wat hier gedaan wordt, maar dat neemt niet weg dat het erg fraai klinkt. In ‘Walk With Me’ heeft Neil het ook over enkele vrienden die hij onlangs verloren heeft (“I lost some people I was walking with”). Het einde van het nummer is enigszins bevreemdend, het lijkt alsof de kiestoon van een telefoon of zo erdoorheen komt, maar dat stoort me niet zo erg. ‘Sign Of Love’ is ook een leuk nummer, net als ‘Someone’s Gonna Rescue You’. Twee goeie rocksongs, die het live zeker goed zullen doen.

‘Love And War’ is het eerste van twee akoestische nummers, en klinkt (verrassend) Latijns-Amerikaans. Dat stoorde me in het begin wel een beetje, maar ik ben er inmiddels overheen; nu vind ik het gewoon een begeesterend nummer, met een mooie tekst (dat kan ie wel, die Neil Young, teksten schrijven!). Het gaat, zoals de titel al verklapt, over liefde en oorlog. Het eerste deel van het nummer gaat over de rekrutering van soldaten voor diverse oorlogen, zoals daar zijn geweest de Wereldoorlogen, de Vietnamoorlog, de Koreaoorlog en de Golfoorlog. De gevolgen die het met zich meebrengt (“I’ve seen a lot of young men go to war; and leave a lot of young brides waiting; I’ve watched them try to explain it to their kids; and seen a lot of them failingthey tried to tell them and they tried to explain; why daddy won’t ever come home again”) zijn alom bekend. Het tweede deel van de song gaat over liefde, en welk een verdriet dat met zich mee kan brengen. (“The saddest thing in the whole wide world; is to break the heart of your lover; I made a mistake and I did it again; and we struggled to recover”). De stijl die Young hanteert is fraai, en de taal die hij gebruikt is niet al te moeilijk.

‘Angry World’ heeft z’n titel niet gestolen, want het is een angry song. Een aanklacht. Niet dat Young even verbitterd klinkt als ten tijde van ‘Southern Man’, maar hij wil toch zeggen wat hij te zeggen heeft. En dat kunnen we hem niet verwijten, natuurlijk. Maar ik vind het toch een beetje te simpel van opzet, en één van de mindere nummers op ‘Le Noise’. Tekstueel is het toch niet zo treffend als andere nummers. Voor het overige valt het nog wel mee, maar zeker niet mijn favoriet.

‘Hitchhiker’ is een nummer met een lange geschiedenis. Young is aan deze song reeds begonnen in het begin van zijn carrière, maar wegens omstandigheden is het nooit op plaat geraakt. Omdat het nooit helemaal af is geraakt, zegt Young. Tot nu. Nu staat het te pronken op ‘Le Noise’. Het is het relaas van zijn leven, vooral op vlak van drugsgebruik. En wat dat met een mens doet. Erg pijnlijke, autobiografische song van Neil Young, die hier zijn ziel blootstelt aan de hele wereld. Het vergt veel moed om zoiets te doen. Daarom alleen al verdient deze man hulde. ‘Hitchhiker’ is ook meer dan een tekst alleen; het is simpelweg een fantastisch nummer. Maar toch is het vooral de prachtige tekst die mij hierin aantrekt.

Zelfde verhaal bij ‘Peaceful Valley Boulevard’. Hoewel dit nummer over iets totaal anders gaat, heeft het ook een geweldige tekst. Het is het tweede akoestische nummer, en bevalt me toch wat beter dan ‘Love And War’, en dat wil al wat zeggen. Het is niet de eerste song waarin Young weinig memorabele gebeurtenissen uit de geschiedenis van de Verenigde Staten aanklaagt, en volgens mij zal het ook niet zijn laatste zijn. Young kent de geschiedenis van het land erg goed; dat bewijst zijn tekst voor dit nummer. Het gaat onder andere over de kolonisatie van indiaans land (“Before the railroad came from Kansas City; and the bullets hit the bison from the train; the first shots rang across the peaceful valley; and the white man laid his foot upon the plain”); de befaamde goud- en oliekoorts (“People rushed like water to California; at first they came for gold, and then for oil”) en ook over recentere dingen, zoals global warming (“A polar bear was drifting on an ice floe; sun beating down from the sky”) en het feit dat er amper iets aan gedaan wordt (“Politicians gathered for a summit; and came away with nothing to decide”). Dit is een geweldig nummer, en de tekst van Young is zo aangrijpend dat je er wel bij moet nadenken: “waar zijn wij in feite mee bezig?”. ‘Rumblin’’ is een waardige afsluiter, waarin Neil het weer over de klimaatveranderingen heeft, en hoe hij er iets zou aan kunnen doen, en wanneer (“When will I learn how to give back; when will I learn how to heal?”).

‘Le Noise’ levert in mijn ogen twee nummers die men gerust in het rijtje “klassiekers van Neil Young” mag scharen: ‘Hitchhiker’ en ‘Peaceful Valley Boulevard’. Maar ook de andere nummers zijn geenszins slecht. De oude garde staat nog altijd, vorig jaar bracht Bob Dylan het door mij erg gesmaakte ‘Together Through Life’, en Springsteen het soms wat zoete, maar niettemin sterke ‘Working On A Dream’. Dit jaar was het de beurt aan Neil Young. Volgend jaar dan Tom Waits en Leonard Cohen? Fingers crossed!

4 sterren