Neil Young - Le Noise (2010)

Over een maand is het nieuwe album van Neil Young dus te koop, het had als werktitel Twisted Road, naar de gelijknamige solo-tour, waar hij het gros van deze nummers al ten gehore bracht.

De T-shirts die als merchandise bevatten de tekst "I said solo... they said acoustic" en dat zegt het eigenlijk al een beetje, want Twisted Road was solo elektrisch en naast klassiekers als Ohio en Down By The River, die op deze manier nieuwe leven in werden geblazen bracht hij zeven nieuwe nummers ten gehore en een 'oudje' die tot dan toe geen weg had weten te vinden naar een regulier album van Neil Young, te weten Hitchhiker.

Maar Neil Young zou Neil Young niet zijn als hij twee nummers, te weten Leia en You Never Call, niet zou opnemen voor het album en in plaats daarvan twee achter de hand gehouden nummers, Someone's Gonna Rescue You en Angry World gebruikt.

Voor zover ik weet zijn nummers 1, 2,6 en 8 volledig (solo?) elektrisch en nummers 2 en 7 akoestisch met een elektrische pick-up. Ik ben alvast erg benieuwd, want de nummers klonken live al veelbelovend en de samenwerking met producer Daniel Lanois, vooral bekend vanwege zijn werk met U2, kan de nodige verrassingen opleveren. Aftellen maar!

Hier kijk ik alvast enorm naar uit... Neill samen met Daniel Lanois dat klinkt onmiddelijk al veelbelovend...

Hoewel de tour nogal matig begon werd Neil gaandeweg de tour steeds beter. Hij moest wellicht even aan de solo setting.

Zoals ik al zei op de artiestenpagina van Neil Young ben ik er niet rouwig om dat 'You Never Call' en 'Leia' (zeg nou zelf, zo'n achterlijk pianoriedeltje constant herhalen, wie vindt dat nou leuk?) niet op de plaat terecht komen. De hoes is trouwens meer iets voor een black metal band.

Toch heb ik best aardige verwachtingen van deze plaat. Live leken de nummers nog wat kaal en onaf, hopelijk is dat niet zo op de studioplaat, maar live was het in ieder geval al beter dan de blamage van Fork in the Road.

Idd deze hoes zou je zo in een of andere metal catalogus verwachten...

Zo slecht vind ik Fork in the Road eigelijk niet. Luistert wel lekker weg. Hoop iig wel dat deze beter wordt

Heeee lekker, nieuwe Young. Ik sluit mij bij Stijn aan, want hoop ook dat dit een betere produktie wordt dan zijn vorige. Maar 8 nummers... dus misschien langgerekte tracks zoals Ordinary People en No Hidden Path van CD II . Lijkt mij een lekker vooruitzicht.

Langgerekte nummers valt wel mee, tenminste live dan. Ik denk dat het een wat korter plaatje wordt, maar dat vind ik geen probleem.

Chrome Dreams II vond ik, hoewel erg goed, zelfs ietsjes aan de lange kant.

nieuwe neil young

Ik vind 40 minuten lang zat, ik kan me ook ergeren aan remasters met bonus tracks, zoals op de latere albums van Grateful Dead of the Who, waar het album ineens twee keer zo lang is. Als je de live nummer achter elkaar zet kom je op ongeveer een minuut of 40. Precies genoeg voor vinyl.

Hierbij een link naar een artikel uit de LA Times, waarin de journalist het album Le Noise beschrijft na het beluisterd te hebben bij producer Daniel Lanois thuis.

ja, zeer benieuwd , want bij neil kan je altijd alle wegen op , hopelijk weer eens een klassieker en wanneer komt hij met zijn 2 de box archives daar ben ik nog meer benieuwd naar !!!!!

Nog een kleine maand wachten om het resultaat van dit mooi artistiek packt te beluisteren. Wat kan verlangen toch lang duren!

Ben eerlijk gezegd nooit een groot kenner van Neil Young geweest (heb alleen Decade, Harvest en After The Gold Rush), maar ben toch best benieuwd naar dit album en samenwerking tussen artiest en producer.

Valt mij nu pas op dat de titel Le Noise een woordspeling is/kan zijn op de achternaam van producer Lanois...

Ik vind vooral de titel Le Noise erg veelbelovend, of hij nu alleen speelt of niet. Ik kan mij niet voorstellen dat het verwijst naar stoffige zandpaden op de Amerikaanse plains.....

De live tracks - daar ga ik verder niet naar op zoek. Meestal geeft Neil Young geheel andere versies en wordt live letterlijk een verkeerde voorstelling van zaken gegeven.

Maar de aanschaf is natuurlijk onvermijdelijk.

klopt lik een bus musician , hopelijk weer eens een lekkere goeie neil , met de hulp van lanois zal dit wel in orde komen , al luistert den neil waarschijnlijk naar niemand !

Le Noise, Wikipedia pagina:

"Lanois stated in an interview with Rolling Stone Magazine that "We cut a couple of solo acoustic songs, but the rest is very electric" and "There's no band, but I got in there with my sonics." [...] revealed that it would be a solo album."

Ik ben juist wat huiverig voor de inbreng van Lanois. Ik vind die gelikte producties van hem helemaal niets. Dat past ook helemaal niet bij een groezelige, rauwe artiest als Neil. Ik hoop dat Neil en Lanois daar rekening mee hebben gehouden.

Ik mag aannemen dat een artiest met een status en eigenzinnigheid als die ouwe Young sterk genoeg in zijn schoenen staat om Lanois en zijn invloed te beperken tot een niveau wat Young zelf voldoende acht...

8 nummers maar, misschien weer een paar langere nummers

Echt een waardeloze cover. Het lijkt net zo'n Metal of (wacke) HipHop hoes. Maar: Never judge a book on its cover.

Nou ja, lang... op Thrasher's Wheat staat dat het album maar 38 minuten duurt, dat is gemiddeld dus zo'n 5 minuten, maar bijvoorbeeld Peaceful Valley Boulevard duurde live al zo'n 7 minuten.

De live versie van Hitchhiker anno 2010 lijkt op niets op de jaren 90 versie (live dan) klinkt heel erg elektrisch

Heel erg benieuwd wat Ome Neil ons nu weer serveert... was het niet Crosby die zei dat hij backings gedaan had op het nieuwe album en dat het veelbelovend werk was?

De hoes is eigenlijk een typische neil young hoes... (zoals fork in the road, hawks & doves, american stars n bars, chrome dreams 2, silver & gold) weinig zeggend en eigenlijk niet ter zake doende... laat de muziek spreken en artwork wel ja dat komt er bij zeker..

Nu de nog de dvd Trunk Show (met indrukwekkende setlist) en het najaar is weer goed gevuld met neil young releases, geduld hebben

Nee, maar hij bood zich wel heel nadrukkelijk aan om harmoniezang te doen. Ik heb daarna niet gehoord dat Neil hem daadwerkelijk gevraagd heeft.

Inderdaad, foutje van mij...

waarschijnlijk poging van crosby om mee te liften in Neil' z'n slipstream en toch nog es gename dropt te worden

Ik denk niet dat David Crosby dat nog nodig heeft. Trouwens, volgens mij is hij actief bezig met andere muzikale samenwerkingen, zoals dat cover album met Stephen Stills & Graham Nash.

Dit album ga ik uiteraard direct kopen, maar de verwachtingen zijn niet zo hoog. De live-uitvoeringen van sommige nummers klonken zeker niet als de meester op zijn best. Maar op elk album dat Neil sinds 2000 maakte valt er wel iets te genieten - zelfs op "Are You Passionate?" en "Fork In The Road".

Ben ik het in het geheel niet mee eens, de twee wat zwakkere nummers, You Never Call (wat hoe persoonlijk ook, niet echt serieus bedoeld klonk) en Leia (met een tamelijk irritant piano riedeltje) zijn geschrapt. Bovendien is er de afgelopen maanden behoorlijk aan geschaafd, en vergeet de invloed van Lanois niet. Ze hadden wel eens een conflict in de studio, maar dat is beter dan die jaknikker van een Niko Bolas, want productie technisch ben ik niet zo te spreken over Living with War, Chrome Dreams II en Fork in the Road. De jaren 80 albums met hem aan de knoppen overigens ook niet.

Hitchiker klinkt elektrisch veel spookier dan in 1992 (of mid-70'a), toen het akoestisch zong, al ben ik niet helemaal te spreken over het nieuwe couplet waarin hij aangeeft dankbaar te zijn voor zijn vrouw en kinderen, maar goed gezien het verstrijken der jaren is het wel zo toepasselijk om dat eraan toe te voegen om het up to date te maken. Ook de andere elektrische nummers zijn best catchy. Peaceful Valley Boulevard is wat mij betreft nu al een van de beste nummers van Neil, zoals ie ze ook aan het eind van de jaren 70 schreef, zoals Cortez the Killer, Thrasher en Powderfinger.

Ik vind de liveversie van 'Love And War' ook erg mooi.

Is dat niet wat overdreven? De meeste nummers op "Silver & Gold" en "Living With War" vind ik bijna net zo goed als zijn oudere werk, maar geen enkel "Le Noise" nummer dat ik tot nu toe gehoord heb, komt in de buurt van dat niveau. Maar misschien klinkt het op de plaat inderdaad veel beter, we wachten af...

Tja, jij vond Chrome Dreams II ook niet veel aan en hebt Neil Young ook nog nooit live gezien omdat je em de laatste jaren vindt tegenvallen live, op basis van Road Rock en Heart of Gold.

Ondertussen ga je wel (twee keer?) naar CSN terwijl die in de afgelopen 20 jaar nog niet eens half zoveel nummers hebben geschreven als Neil in de afgelopen 5 en Bob Dylan, waarvan je amper nog hoort welk nummer ie nu aan het zingen is.

Ik heb op Thrasher's Wheat, de Rustlist en Rusted Highway eigenlijk louter positieve woorden gehoord over Le Noise, op een paar 'fans' na, die alleen maar voor Heart of Gold enzo komen en het te duur vonden.

Silver & Gold vond ik maar een zwak album, waar hij voor de verandering eens de beste nummers aan CSNY heeft geschonken, op een verder matig album, moet wel van vier kanten komen natuurlijk en de twee andere echt goede nummers kwamen uit 82 en 87, Silver & Gold en Razor Love. Overigens heeft Peaceful Valley Boulevard een heel erg vette gitaar riff, kan Stephen Stills nog een puntje aan zuigen.

Op basis van wat ik live heb gehoord, is dit album minstens net zo goed als Chrome Dreams, zij het wat samenhangender, en Greendale. En beter (tijdlozer) dan Living with War, wat nu eigenlijk niet meer relevant is.