Neil Young - Le Noise (2010)

Op Thrasher's Wheat en Amazon wordt nu gesproken van een release in November of December. Sowieso komt later deze maand als het goed is de Blu-Ray uit... nu nog wachten op Trunk Show, die heb ik ook al maanden in Pre-Order staan op Blu-Ray.

Ok, vanaf vandaag is de video van Le Noise te zien op YouTube:
YouTube - Neil Young - Le Noise - The Film

Ik ben em aan het downloaden met een add-on voor Firefox en ga em zo in 720p kijken op mijn TV. Ben erg benieuwd!

Bedankt voor de tip, mooie sfeervolle zwart wit film.
Ik vind het hoesje bij de CD ook wel mooi doet mij denken aan de LP klaphoes van Tonight's The Night.
Die lampen in Someone's Gonna Rescue You zijn wel irritant.

De film past erg goed bij het album en gek genoeg ben ik het nummer Angry World meer gaan waarderen door de chaotische clip die erbij hoort, doet het nummer echt recht.

Wat ook interessant is, is het interview van Q TV met Neil Young en Lanois, daar vertelt Young dat eigenlijk alleen Hitchhiker 'reflective' is, niet dat dat nou zegt dat de rest helemaal niet over hem gaat, maar meer over dingen die hem aangaan.

Verder is het interessant dat hij zegt dat hij niet over zijn songs nadenkt, daarbij trekt hij de vergelijking met Schubert, die bedacht zijn muziek ook niet, hij herinnerde het zich. Aldus een cryptische Neil Young: "the more you think, the more you stink". Hij heeft per song ook maar een take of twee gedaan, want hoe meer je er doet, hoe slechter het wordt, je wordt technisch wel beter, maar je komt steeds verder van de essentie af te staan.

Het nummer Love & War gaat trouwens niet over de oorlog in Irak, daar heeft ie tenslotte al een album over gemaakt, het is juist toepasbaar op elke oorlog.

Toen ze ingingen op het ongeluk van Daniel Lanois, eerder dit jaar bedacht ik me dat dit album zomaar nooit afgemaakt had kunnen worden en dat zou echt zonde zijn geweest.

Zie ook: YouTube - Neil Young Exclusive on Q TV

Overigens doen sommige effecten me af en toe denken aan Radiohead, zoals de echo op God's creations op Peaceful Valley Boulevard.

Heb trouwens ook even die voiceloop op Angry World wat nader beluisterd, het lijkt wel of hij 'We Hate' zegt, maar het kan net zo goed 'Hate Me' zijn... heb het zelfs achterstevoren gespeeld, maar daar is niets uit te halen.

Hitchhiker was me niet bekend tot hiertoe. Leuk nummer en zo herkenbaar en ja bij 'like an inca' begon ik spontaan mee te zingen.
Voor degenen die niet weten waarover het gaat.
Trans is één van de meest ondergewaardeerde albums van Mr. Young.
Go and get it, zou ik zeggen.

Oh boy, Kan een mens zich vergissen.
Dankzij een arrogante gedachte dat een producer geen invloed heeft op mijn held.
Het CBC interview leert dat de invloed van Lanois gigantisch is geweest.
Schitterend interview trouwens.
Goede vragen, beantwoord door 2 uiterst ontspannen mannen in een kroeg.
Voor iedereen die dit album een warm hart toe draagt is dit een must.
Ik begin overigens langzaam te gaan voor de complete 5 sterren.
Nu speelde ik hem gisteren voor een vriend die ook van Neil hield en hij vroeg mij; maar vindt jij deze dan net zo mooi als pak hem beet , After the Goldrush, Tonight's The Night, Zuma of Everybody Knows this is ...
Nee die vind ik mooier maar in het 5 sterren gebied is er ook een bepaalde bandbreedte.
Dit album is ook anders, spannend, en er staat ons nog wat te wachten, aan het eind van het interview bekende Neil I'm not mellowing en hij voelde zich sterker dan hij was aan het begin van zijn carrière.
Prachtige kerel.

In het interview met Q TV wordt ook naar dat nummer gevraagd, dat het een oud nummer zou zijn (het werd rond 74 geschreven en gaat over de break-up tussen Carrie en hem, zoals ook de originele lyrics verraden), en hij zong het tenslotte ook al in 1992 een paar keer: YouTube - Hitchhiker Neil Young Unreleased

Neil zelf noemde het nummer echter 'niet af'; vandaar dat hij ook het laatste vers toevoegde (dat over die faithful wife), kan ook prima, want het nummer is chronologisch.

Het 'origineel', of het 'work in progress', in akoestische vorm, is ook zeer de moeite waard.

Is dit eigenlijk wat er dan op de cd/dvd versie staat?

Edit: Ja dus: Neil Young: Making some “Le Noise” CD/DVD - hollywoodtoday.net

Hm, dan hoef ik de cd/dvd versie denk ik niet per se te hebben.

Ja ik snap hier even niets van, de film van Adam Vollick stond toch gepland als luxe uitgave CD/DVD??
Nu heeft iedere site die Neil Young's naam kan schrijven wel een link naar deze film.
NeilYoung.com heeft ook een link naar de you tube film.
Ik vind dat als er toch getrakteerd word deze wel bij de Cd had mogen zitten, gekocht voor 19.90 gewoon in de platenzaak.
CDWOW vraagt geloof ik maar 11 euro.
Ik heb trouwens de aankondiging van CD/DVD versie niet officeel gezien enkel genoemd in reviews etc

Volgens mij is er geen CD/DVD en is de film een "weggevertje" van Ome Neil. Dat mocht ook wel eens na al die Archives, die er waren en nog gaan komen. Hij laat dat ook op een grappige manier zien in een filmje op You Tube evenals de uitleg van Daniel Lanois over de tot standkoming van dit (zéér geslaagde) project. Voor mij meer Lanois in de toekomst!!!

Als het goed is komt er ook een Blu-Ray uit van het album, met de film en de muziek in hoge kwaliteit, zoals op de Archives in 192kHz/24bit. Maar ja, die zou er ook komen van Get Around, een serie clips gemaakt ten tijde van Fork in the Road, met het bonus nummer Get Around, een outtake van dat album. Video is een tijdje gestreamd, maar de Blu-Ray is er nooit gekomen. Bij Fork in the Road zat dan wel weer een bonus DVD met clips, live optreden van Day in the Life en 96kHz/24bit audio.

Link naar Get Around: Get Around Preview Video - Neil Young - neilyoung.com

Ondertussen laat Trunk Show ook op zich wachten, maar ja, dat was bij Heart of Gold ook en The Last Waltz kwam ook pas 2 jaar na het concert uit...

Ik ben momenteel in Toronto voor een studie, en gisteravond was 'Nuite Blanche' in Downtown; een hele nacht vol met culturele exposities door de hele stad. Het was hier, vlak onder de CN tower, dat Lanois persoonlijk het nieuwe album presenteerde en in zijn geheel afspeelde. Er waren 18 geluidstorens, 12 enorme beeldschermen met prachtige beelden, en een paar duizend mensen die allemaal stonden te genieten van deze plaat. Het voelde alsof Neil er zelf bij was.

Vandaag direct de cd gekocht en hem sindsdien niet meer afgezet. Wat een heerlijke sfeer... De riff van Walk With Me is zo heerlijk simpel en toch raakt ie me keihard.

@ harm1985 thanks voor de youtube link echt meesterlijk beeld en geluid!

Zaterdag in de bibliotheek toch maar even de review gelezen in NME..
Voor wie de New Musical Expres niet kent, dit is een weekblad die in ieder geval de laatste maanden 3 keer per maand in tekst de Libertines op de frontpagina hebben en een keer per maand een van die jongens met foto. Britpop georiënteerd.

Le Noise scoort 4/10, opvallend is dat zij wel waardering hebben voor de live uitvoeringen tijdens de Twisted Road ( kijk op You tube voor o.a. ook een(edit:niet geheel bevredigende) eenmans uitvoering van Cortez).
Eigenlijk vindt NME dat Lanois het verkloot heeft met sounscapes etc.
Wie nieuwsgierig is geworden, de review staat ook online op de website van NME, veel plezier.

NME is de geboorteplaats van menige hype, en stinkt naar het riool waar het gemaakt wordt, en heeft al decennialang niets meer te maken met goede popjournalistiek.
Het is de muziek variant van de engelse pulpkranten.
Oor is passé , en NME is dat in het quadraat.

De mening van van alle MuMe gebruikers bij elkaar is vele malen interessanter dan wat beide bladen anno nu verkondigen.

Ach ja, het is al eens eerder aangehaald, het is kennelijk niet cool om Neil Young goed te vinden ofzo...

Ook opvallend, op Allmusic geven ze het 3 sterren (minder nog dan Fork in the Road) en de verslaggever merkt op: "where he switches the Les Paul for an acoustic", terwijl de enige track met Old Black Hitchhiker is, die geloof ik de eerste dag al werd opgenomen (Neil Young had zijn Les Paul bij, voor de zekerheid). De rest is met een die gemodificeerde gitaar van Lanois (een Guild) en een Gretch White Falcon opgenomen.

Als je dan een album beoordeelt, lees je dan een beetje in, kan ik je tenminste serieus nemen (net als die verslaggever van de Volkskrant die de naam van Dave Rawlings verkeerd spelt in zijn verslag over TakeRoot, was overigens dezelfde recensent die Fork in the Road het zoveelste matig album op een rij vond).

Haha, ben ik wel met je eens Harm, een vrij kritische recensie geven maar de feiten niet op een rijtje hebben. Dat verhaal van die gitaren viel me ook direct op, terwijl ik op dat gebied verre van een expert ben.
Gebeurt heel veel in recensie tegenwoordig, de OOR voorop. Vaak berichten gewoon gekopieerd uit engelse "hippe" bladen. Gelukkig hebben we Musicmeter nog.

Wat mij betreft is Hitchhiker het prijsnummer van deze plaat. Al vinden Angry World en Love and War ook steeds beter hun weg.
Na een paar keer luisteren toch maar een half puntje verhoogd.

...en blijkbaar niet alleen de mening maar ook de feitenkennis; hulde aan ons

Nou ja, feitenkennis, eenieder die de clipjes op YouTube had bekeken had al kunnen zien dat Neil met meerdere gitaren werkt. Ook mooi van Allmusic: "its eight songs containing no masterpieces". Hitchhiker en Peaceful Valley Boulevard zijn dat toch zeker wel.

Eindelijk dan binnen en zojuist opgezet. Het begint in ieder geval opbeurend....

Voor de tweede keer nu het album en het derde nummer Someone's gonna rescue you.

Ik vind het echt heel apart wat Neil Young heeft gedaan, ik kan het ook maar moeilijk ergens mee vergelijken.

Het is niet alleen electrisch, er zitten toch ook ijzersterke akoestische ballads bij, met Love and war en nummer 7, dacht ik.

De geluidskwaliteit is geweldig (eindelijk eens iemand die daar op let), Neil Young klinkt geïnspireerd. En hij schrijft nog steeds zijn eigen nummers. Vocaal komt hij veel beter uit de verf dan de afgelopen paar cd's.

Bij een nummer als It's an angry world heb ik het idee dat Young met alleen zichzelf en zijn electrische gitaar teruggaat naar de ideëen van Ragged glory, zonder dan de ellenlange solo's. Hoewel het einde er van weer niet te vergelijken is.

Morgen geef ik punten. Dan heb ik Le Noise inmiddels vijf keer gehoord.

Ik heb inmiddels verhoogd naar de volle mep. Tjonge wat een heerlijk album. Komt niet vaak voor dat spaarzame instrumentatie zo waanzinnig op zijn plek valt. Ook in het geluidsbeeld. Lanois verdient extra punten.

Ik ben het met je eens, geen zwakke momenten of wat dan ook.

Toch misschien de kracht van een album dat 'gewoon' 38 minuten duurt.

De wegen van Neil Young zijn ondoorgrondelijk, wie had een dergelijk sterk, en ook onverwacht, album durven verwachten.

Ik moest even wennen aan deze plaat, met name aan hoe de stem van Young klinkt in deze context.

Inmiddels een keer of tien beluisterd, en mijn waardering is toch sterk gegroeid. 'Hitchhiker' en de twee akoestische nummers mogen bescheiden juweeltjes worden genoemd, en de rest van de nummers variëren van redelijk tot vrij goed.

De samenwerking met Lanois pakt verrassend sterk uit, de manier waarop Youngs gitaarescapades op band werden gezet geeft Le Noise een bijzonder eigen geluid, en weet diepte te vinden in nummers die op bijvoorbeeld 'Fork In The Road' waarschijnlijk gewoon de middelmaat in gezakt waren ('Angry World', 'Rumblin'').

Tot dusver vind ik het licht overdreven om deze plaat tot Groot Meesterwerk uit te roepen, of op één lijn te zetten met zijn klassiekers uit de jaren zeventig e.d., maar het is een sympathiek en bij vlagen betoverend album dat mijn geduld geen moment op de proef heeft gesteld.

Nee, en dat komt deels door de geringe tijdsduur van 38 minuten. Is sowieso een mooi streven, om een plaat rond de 40 minuten te houden, zouden meer artiesten moeten doen.

Mee eens. Die neiging om albums tot de volle cd-lengte vol te proppen levert vaker gaapmomenten op dan epische meesterwerken.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Als we naar de jaren 70 albums kijken en dan smokkel ik door te beginnen bij Everybody knows en eindig ik bij Zuma (in 1979 kwam er overigens weer een meesterwerk).
Al deze albums zijn zowel bij de popjournalisten als echte muziekliefhebbers erg geliefd.
Deze albums scoren een gigantisch hoog gemiddelde hier op MM en komen in diverse top tiens voor.
Echter zowel onder de journalisten als liefhebbers is er een grote spreiding in keuze voor beste album (Bowie heeft ook zoiets).
Ik kan mij dus voorstellen dat iemand die van de meer rock georiënteerde albums houd deze (Le Noise) bv mooier of gelijk aan bijvoorbeeld klassieker Harvest vindt.
Daarnaast is er ook wel iets van euforie omdat NY zo'n verrassend goed album heeft gemaakt, ach leuk toch.

Uhmmm nu een aantal malen beluisterd en weet nog niet precies waar ik dit album moet scharen qua beoordeling. Absoluut zeker is het feit dat dit album beter is dan Vork in de Weg, maar ik verwacht na een aantal nummers simpelweg meer dan alleen Neil en zijn gitaar.

Unplugged/ acoustisch vind ik Neil subliem. Elektrisch gaat het mij af en toe vervelen. Ik ga het weekend nog maar eens er lekker voor zitten en begin met een 3. "Geen zwakke momenten" gaat voor mij in ieder geval niet op, want het album verliest mijn aandacht op meerdere punten.

Twee ijzersterke pieken zijn natuurlijk de enige twee acoustische Love and War en Peaceful Valley Boulevard. Ingetogen, gevoel, rust etc. Heerlijk!

Laatst ontbrekende videoclip (Sign of Love) toegevoegd. Zo, nu kan iedereen het volledige album op MuMe beluisteren

Konden ze al
YouTube - Neil Young - Le Noise - The Film

Heb overigens nog meer video's toegevoegd, oa bij Everybody's Rockin en Landing on Water, een paar zeer grappige clips. Overigens ook van Ragged Glory en Sleeps with Angels.

Heb deze week ook wat beelden gezien van Farm Aid, en op de een of andere manier klonken de 2 nummers die hij van dit album speelde veel beter dan klassiekers als Down by the River en Ohio.

Het zijn gewoon 8 erg sterke songs met een vernieuwende sound, de nummers zijn er echt voor gemaakt om zo gespeeld te worden en dat Farm Aid concert bevestigt dat.