Neil Young - Le Noise (2010)

Het is geen toeval, en het heeft niet per se met de productie te maken. Tijdens de tour uit 2009 was Neil Young telkens zéér goed bij stem. Op Fork in the Road was hij dat niet echt. Ik vond hem daar verveeld zingen, waarschijnlijk deed hij weinig moeite. In 2010 moest hij in het begin even wennen (solo elektrisch vergt toch een iets andere manier van zingen), maar gaandeweg ook daar weer zeer goed bij stem (al blijft het Neil Young).

In 2008 was 'ie iets minder bij stem vergeleken met 2009 en 2010.

Er zijn meer dan genoeg live bootlegs waarop je dit kunt horen.

Le Noise met Lanois. Opzet of toeval?

ja dat zat ik me ook al af te vragen. Soort verbastering of combinatie Fans/Engels...

De positieve reacties van Stijn_Slayer en anderen wekken hoge verwachtingen bij me op. Ik ben benieuwd!

Neil Young is een man waar ik veel respect voor heb, met name de jaren '70 platen staan hoog aangeschreven bij mij. Zijn oeuvre verdeel ik in pakweg twee kampen, de akoestische en de rockende Neil. Nu wil het geval dat ik de rockende Neil Young een stuk minder interessant vind dan de akoestische. Daar waar hij op een akoestische gitaar subtiel is en behoorlijke teksten schrijft, daar gebruikt de rockende Neil een botte bijl om eens flink in het rond te hakken. Dat dit soms goed uitpakt, lijkt meer toeval dan calculatie. Ik hield mijn hart vast na de eerdere berichten over het geluid. De eerste luisterbeurt verbaasde me dan ook niet. De titel Le Noise lijkt me perfect gekozen. De gitaren klinken roestig en doen erg denken aan de eerder genoemde botte bijl. Love and War klinkt na een eerste luisterbeurt als het voorlopig beste nummer, alleen die Spaanse gitaar in het midden deed me even licht stuiptrekken. Dat was iets te kitscherig voor mijn smaak. Mijn uiteindelijke oordeel zal ik nog geven, dat kan nog best positief uitpakken. Want waar gehakt wordt, vallen immers spaanders.

En nu kort inhoudelijk: Love and war is, zoals Stijn aangaf, een instant klassieker. Zware thematiek, gepassioneerde stem en luchtige doch zeer gepaste instrumentale begeleiding...

Klinkt fris en verrassend, ik weet alleen nog niet of dit nog verder gaat groeien of dat het snel in verval zal gaan. De 2 akoestische nummers pakkem erg goed uit en dat kitscherige spaanse gitaartje (waar omewillem van spreekt) is me zelfs amper opgevallen.

Verder heeft de plaat een perfecte lengte want veel platen gaan naar et einde toe gewoon vervelen, deze duurt niet te lang.

Volgende keer maar eens focussen op de tekst

love and war echt prachtig, puur en klein opgezet mooi nummer. Verder wel verrekt veel distorzion pedaal gebruikt, maar wel ijzersterk. Lanois en Young hebben een goede sfeer neergezet.

Ik had Neil Young allang afgeschreven. Zeker na dat gedrocht van een Fork in the Road had hij van mij met pensioen gemogen. Logischerwijs had ik van deze plaat dus geen verwachtingen, laat staan hoge.

Desondanks: als Neil Young een nieuwe plaat uitbrengt, ben ik er als de kippen bij om hem te beluisteren. Want Ome Neil heeft al vaker laten zien dat hij na een mindere plaat verrassend goed uit de hoek kan komen. Toen hij in de jaren 80 de weg finaal kwijt was, kwam hij met het sublieme Ragged Glory op de proppen.

Neil Young speelt solo op deze plaat. Als je aan Neil Young solo denkt, zie je een man met akoestische gitaar breekbare liedjes ten gehore brengen. Maar je vergist je, want er is weinig akoestisch aan deze plaat. Om met Neil Young zelf te spreken: 'I said solo, they said acoustic'.

Neil speelt solo-electrisch en dat pakt goed uit. Ten eerste omdat hij zichzelf weer opnieuw uitvindt en iets doet dat hij niet eerder heeft gedaan; ten tweede omdat hij weer eens goed songmateriaal heeft. Waar op Fork in the Road de inspiratieloosheid van de liedjes afdroop, heb ik bij deze plaat het idee dat Neil Young weer wat van zijn niveau uit de jaren 70 terughaalt. En doordat hij dat in een voor zijn doen nieuwe vorm giet, wordt het geen kansloze herhalingsoefening, maar een glorieuze comeback.

Goed album waarvan het materiaal zich kan meten met Prairie Wind & Harvest Moon, de betere momenten van Neil Youngs najaren zeg maar. Helaas pindakaas verknalt de productie van Lanois op de elektrische nummers voor mij toch één en ander, een iets meer terughoudende aanpak had de plaat geen kwaad gedaan - de omnipresente echo op Neils stem b.v. irriteert en die vocal loops in Angry World klinken meer als een flauwe gimmick dan wat anders (sowieso al het zwakste nummer trouwens, die boze wereld). Gelukkig zorgen de twee solide akoestische nummers er dan weer voor dat de eenvormigheid niet al teveel toeslaat. Toch weer een mooie comeback na het flauwe Fork in the Road.

Zou best kunnen. Maar ik wacht toch totdat ie in de rekken ligt, dit is er eentje die ik zowiezo in huis haal om m'n ouwe cd-speler te geselen.

Zojuist "Neil young live in Worcester 2010" gekocht waar 6 van de 8 nummers opstaan. Wordt dus zowel studio als live genieten.

Modknip

Ik luister op zich vrijveel naar Neil Young. Maar het blijft een beetje een haat-liefde verhouding. Maar deze nieuwe release van Neil Young wakkert de liefde zeer zeker aan. Wat een geweldige cd. 4,0* maar met meer kans om naar boven te gaan, dan naar beneden.

Lekberichten verwijderd

Album net binnen in de stal en nu al favoriet.
Het prachtige Love and War en Sign of Love zijn hier de toppers.
Hoewel ik het werk met het gekke paard prefereer, absolute topper "Weld", is dit weer een echt kwaliteitswerkje:

Neil "forever" Young!!!

hoge verwachtingen na al de positieve reacties hier, maar toch raakt het me niet echt , het is ook niet eerlijk misschien om te vergelijken met het jaren 70 en 80 werk en ragged glory en harvest moon. Maar ik vind het gewoon allemaal een beetje te simpel. Het is allemaal heus niet slecht, maar echt goed is het al een tijdje niet meer en daar verandert deze plaat niks aan

Ik vind het een beetje halfslachtig, Moeilijk uit te leggen , maar heb het idee dat hij hier wat akoustische liedjes gewoon elektrisch speelt in zn eentje, en dat valt wat tussen wal en schip. Geen heerlijke crazy horse rock en ook geen aangrijpende kleine liedjes.

Hij heeft het slechter gedaan de laatste tijd , maar ook zeker op een plaat of 20 in het verleden veel beter.

Neil is niet Forever Young en dat is ook niet erg, met zo'n oeuvre. Het is te waarderen dat ie het weer eens anders doet , maar half geslaagd

En om de maar even door te gaan met termen als 'botte bijl': mij doet dit album tot nu toe op een enkele uitzondering na helemaal niks! Mijn botte bijl gaat in het stemgemiddelde.
Zal best mooi zijn dat gruizige, maar het komt bij mij vooralsnog niet aan. Het zal dan ook niet vreemd zijn dat ik juist een nummer als Peaceful Valley Boulevard of Love And War dan weer wel weet te waarderen.
Ik zal het nog wel wat kansen geven maar voor nu ben ik vrees ik de eerste de de positieve stemming rondom dit album wat ga temperen.
Le Noise doet zijn naam soms eer aan en weet me helaas (nog) niet te bereiken. Het is mij ietwat eentonig allemaal.

Ja, dat is natuurlijk ook wel exact wat hier aan het gebeuren is. Is alsof je Everbody knows this is nowhere zou afschieten omdat hij daar met een band achter zich aan het spelen.

Op het eerste gehoor blij weer wat te horen van Neil Young, raakt me zeker meer dan de vorige twee platen! Toch denk ik dat mijn aanvankelijke euforie meer was veroorzaakt doordat het weer eens klinkt als de Neil Young waar ik van houd. Wat al snel (een beetje) gaat storen is de overdreven echo op de zang in de nummers. Die gruizige gitaar kan ik dan nog wel hebben, zeker omdat het maar 37.38 minuten is waarvan twee nummers akoustisch.

Inderdaad is dat ook iets dat mij stoort aan dit album.

Stoort mij ook flink, net zoals de overdreven hoeveelheid distortion. Had de hoop dat na het slechte Fork in the road Neil weer met een goed album zou komen, maar daar is helemaal niks van waar.
Muzikaal valt het me niet alleen tegen, maar ook zeker tekstueel. Alleen Love and war ontstijgt het lage niveau op deze plaat.

Kom nu niet verder dan 2,5*, over een paar weken nog maar eens proberen.

Iedereen geeft al cijfers, maar al sta ik met mijn portemonnee in de aanslag, ik ben hem nog nergens tegengekomen.

Ik ga natuurlijk niet vooraf naar allerlei materiaal op internet luisteren.

Straks moet ik nog afhaken, met al die 2,5 ** op rij.........

Achjeh ik ben maar een arme student dus wil eerst wel weten of het wat is voordat ik mijn centen uitgeef .
Uiteindelijk zul je hem toch zelf moeten luisteren gezien de vele verschillende reacties op dit album..

Op NPR kun je het album gratis beluisteren, legaal ook. Wacht daar even mee, koop em wel in de winkel vrijdag. Heb Hitchhiker wel gehoord, maar vond ik live beter klinken, kan ook aan de koptelefoon hebben gelegen...

Moet zeggen dat de acoustische live versies van Love and War en Peaceful Valley Boulevard erg lekker klinken. Tevens diverse tracks live electric beluisterd en ook dat klinkt veelbelovend.

Ik heb hier in ieder geval een beter gevoel bij dan zijn vorige 'onderzetter'. Toch opvallend dat de show in Worcester betrekkelijk rustige performde nummers bevatten, zelfs met de electrische gitaar. Komt misschien ook omdat dit zonder Crazy Horse is... uhmm überhaupt zonder band...

Ik denk dat hij die plaat ( Everybody knows....) op een heel andere manier is in gegaan, met een meer rock-overtuiging. Zo van ik heb een band we gaan eens lekker flink van jetje , we rossen er ff lekker lange gitaarsolo's in lekker beuken.

Dit rockt niet echt , het is een soort tussen oplossing die me niet bevalt. Het is een beetje als Mother Earth van Ragged Glory , ook niet het sterkste moment van die plaat.

Daarbij vind ik het materiaal an sich ook niet zo erg sterk , ik stoor me ook aan die simpele te zoete teksten.

Nogmaals het is wel eens slechter geweest , maar ook heel vaak heel veel beter

Dit was ik nog niet gewend van Neil Young. Nu ben ik verre van een Neil Young-kenner, maar dit oogt wat experimenteel. Zeker de eerste paar nummers.

Nog een (paar) keer luisteren om een beter oordeel te kunnen vellen.

Ben toch maar begonnen met luisteren... nu zijn mijn PC speakers niet de optimale manier om dat te doen, maar bij Walk with Me valt gelijk op wat voor een prachtig instrument die White Falcon van hem is, dat is namelijk een stereo gitaar en de bas snaren hebben hun eigen output, waardoor het haast klinkt alsof er twee gitaren zijn. Qua sound is het het meest vernieuwende dat ik heb gehoord sinds Trans.

Maar even 38 minuten aan wijden.

volgens mij staat hij op cdwow voor 11 euro? Ik vind het nog steeds na 2 keer luisteren een prima album. Waar ik bij blijf is dat er iets minder echo en distorzion gebruikt had mogen worden.
Ik speel gitaar en het is best leuk af en toe even een nummer met distorzion te spelen maar zoveel nummers op een plaat doe dat maar niet.
Hoogtepunt blijven voor mij love and war en walk with me

Vandaag lag de CD dan eindelijk in de winkel (zonder DVD erbij, maar dat is niet zo'n ramp). Ik vroeg de verkoper van de FRS of de nieuwe Neil Young al uit was. "Neil Young??? Is dat muziek?" vroeg hij...

Ik ga mijn CD's vanaf nu dus gewoon weer online bestellen.

Over de CD zelf: ik blijf 'Angry World' een van Neil's slechtste nummers vinden, maar vooral 'Hitchhiker' (ook al is die al lang geleden geschreven), 'Peaceful Valley Boulevard' en 'Rumblin' zijn heel sterk.

Verder blijven de nummers (nog) niet echt hangen, maar de zang is inderdaad beter dan op de vorige platen, en ook het gitaarspel is natuurlijk erg indrukwekkend. De productie vind ik verfrissend, en eigenlijk wel bij deze songs passen. Ik ga nog niet stemmen - eerst nog een paar keer horen - maar ik vind 'm nu al beter dan "Chrome Dreams II" en "Fork In The Road" (die ik allebei ook best aardig vond). Echter, het niveau van "Greendale" of "Living With War" haalt "Le Noise" zeker niet.