Neil Young - Le Noise (2010)

Ik ben aangenaam verrast door deze plaat van onze jonge oude man. Ik dacht na FITR dat dit langzaam het einde begon te betekenen voor Neil. Maar hij laat duidelijk zien dat tot minimaal tot je 67ste doorwerken zo'n slecht idee nog niet is. Want ik hoop dat hij nog met een paar albums komt. Ben al benieuwd wat hierop gaat volgen. Voor deze erg kale maar intrigerende plaat 4*

Na één luister beurt nog behoorlijk lastig te beoordelen wat ik er nou van vind. Heel anders dan de andere cd's die ik van de beste man ken, maar wel weer erg interessant. Zijn grandioze stem, dit keer op twee nummers na slechts begeleidt met elektrische gitaar, is nieuw voor mij. De twee akoestische nummers weten me direct te pakken, en ook een nummer als Hitchhiker vind ik nu al te gek. Wat een tekst. Maar verder moet ik het duidelijk nog meer luisteren, al bevalt het me zeker niet slecht.

Voorlopig een veilige 3,5*

Herkenbaar. Ook ik 'worstel' nog met deze plaat, ook na meer dan één luisterbeurt. Hij is toch al een aantal keertjes langsgekomen. De worsteling zit niet in de vraag of ik het een fijne plaat vind. Het antwoord is: ja. Maar hoe fijn vind ik 'm? Soms denk ik dat het toch wel een beetje eentonig is, met veel herhalend geluid (3,5***??). Maar het klinkt wel heel urgent. Mijn muzikale held heeft weer iets te vertellen (4****??) . En dan toch dat rare gevoel dat op een plaat met stem en gitaar(vervorming) de accoustische nummers me toch weer het meest weten te pakken. 'Love And War' vind ik zelfs een prachtig pareltje in 's mans toch al schitterende oeuvre.
Ach, Neil Young kan een potje bij mij breken. Zo'n artiest geef ik het voordeel van de twijfel: 4****

Drie Grammy nominaties voor Le Noise, nadat Neil vorig jaar voor het artwork van zijn Archives (eigenlijk een belediging voor 's mans verdienste) maakt hij nu eens kans op een Grammy voor zijn muziek, het album zelf is genomineerd voor beste Rock album en Angry World voor Best Male Rock Vocal Performance en Best Rock song. Dat laatste is ook ironisch, aangezien bijna niemand hier dat nummer als favoriet aanstipte...

Dat vind ik inderdaad verreweg het minste nummer van de plaat. Grappig, maar dat komt wel vaker voor bij Grammy nominaties.

[quote="harm1985") Dat laatste is ook ironisch, aangezien bijna niemand hier dat nummer als favoriet aanstipte... [/quote] Alsof de MuMer's de wijsheid in pacht hebben. Ik heb 'm ook niet aangestipt, maar ik vind het een beresterk nummer en de clip prachtig. Trouwens ik ben al lang gestopt met het aanstippen van nummers en ik doe ook niet meer mee aan het maken van lijstjes. Da's niet meer te doen als je al wat ouder wordt. Een top 10, beste albums aller tijden? Voor mijn zou een top 10 van beste bands e.d. nog enigszins te doen zijn.
Voor mij mag Neil een Grammy voor zijn hele oeuvre moeten krijgen in het land waar hij af en toe de media op de kast krijgt met zijn uitspraken over het milieu en de oorlogen, die dat rare land constant aan het voeren is.
Terug naar het album LE NOISE. Gewoon een dikke vijf sterren! Voor muziek, artwork, Daniel Lanois en de hele ratteplan!!!

Angry World is ook erg 'topical', Thrashers Wheat repte over de Be The Change Trology (Greendale, Living with War en Fork in the Road), en ik denk dat Angry World daar een beetje de laatste stuiptrekking van is, zitten erg herkenbare elementen in, zoals de BP crisis en de financiële crisis. Spreekt meer aan dan je drugsverleden oprakelen

Vind overigens dat Lanois er wel eentje had mogen krijgen (nominatie at least) voor de productie en Adam Vollick voor Art-design. Ach ja...

Overigens is de DVD (en Blu-Ray) vanaf volgende week te koop. Denk dat ik die toch ook maar ga aanschaffen...

Hoezo? De hoes is afschuwelijk, of is de film ook van hem?

Geen DVD en Blu-Ray hier, de film is namelijk oersaai.

Ik vind de film juist wel interessant, stukken beter dan Greendale, en het past goed bij de muziek. De hoes is een still uit die film ja. Misschien ben ik gewoon net wat meer Neil-fanaat dan jij Stijn

Nóg beter dan Greendale?

Greendale vind ik als film ook mislukt, al heeft die zeker zijn functie. Het concept wordt goed duidelijk in de film. Hier voegt de film niets toe aan de muziek, en na korte tijd wordt de film eenzijdig.

Er staat voor mij niemand boven Neil Young, maar ik vind die film gewoon bagger, of er nu Neil Young op staat of niet.

Neil krijgt er van mijn een half sterretje bij. Het album heeft mijn rijpingsproces doorstaan en is na een maandje rust alleen maar beter geworden; dat doen alleen de parels van deze wereld. Een mooie plek in de top 10 is mijn bedankje aan mr. Young en hopelijk krijgt hij ook die Grammy. Al zal hij die top-positie in mijn lijst waarschijnlijk eervoller vinden.

En dan nu maar even Hitchhiker op vol volume aanzetten; wat een briljant epos!

Gisteren bij Sounds de DVD en Blu-Ray in mijn hand gehad, DVD was daar 19,99 en Blu-Ray 23,99. Is mij iets te gortig, kijk wel of dat goedkoper kan, is toch regio vrij. Anyway, het hoesje is gewoon hetzelfde als van de CD alleen dan groter. Met andere woorden, een goedkoop ogend papieren hoesje op DVD formaat waar je het schijfje in moet schuiven. Dit zal bij Stijn de tenen ongetwijfeld doen krullen

Ik bedoel, hoe moeilijk is het om a la Prairie Wind (of Lp's vroeger, of Japanse releases) een binnenhoesje erbij te doen of het gewoon in een focking jewelcase te stoppen. Ik heb de CD overigens al wel in Jewelcase gezien, bij de V&D ofzo.

Ik heb deze gelukkig ook in een gewone jewelcase.

Ik kan er nog steeds pissig om worden. Alles uit de Archives en Dreamin' Man zit ook in die krasmakende ondingen.

Ben het album nu aan het beluisteren en klinkt weer helemaal OK!!
De hoevelheid echo" s hadden wat minder gemogen en vooral de 2 "rustige "" nummers vind ik groots ( Love & War en Peaceful Valley Boulevard ), maar ook de Feedback nummers vind ik goed.
Ik heb het album ( nog ) niet in huis en was wat argwanend n.a.v zijn voorganger Fork In The Road waar ik nou niet bepaald voor kon warmlopen.

Neil Young is weer helemaal terug. Na enkele mindere platen (‘Living With War’ en ‘Fork In The Road’) is er nu ‘Le Noise’, een duidelijke woordspeling. De producer van deze plaat is namelijk Daniel Lanois, die onder andere bij ‘The Joshua Tree’ en ‘Achtung Baby’ van U2, ‘Time Out Of Mind’ van Bob Dylan en ‘Wrecking Ball’ van Emmylou Harris achter de knoppen zat. Zijn invloed komt de plaat duidelijk ten goede, want dit klinkt terug een pak beter dan de zeer matige voorganger. ‘Le Noise’ bestaat uit 8 nummers, waarvan 6 met elektrische gitaar, en twee akoestische nummers. Wat ook opmerkelijk is: er worden geen andere instrumenten gebruikt, enkele gitaar en de stem van Neil Young. En er wordt natuurlijk ook flink met de versterkers gespeeld (echo!).

Het album opent met ‘Walk With Me’, en dat nummer zet meteen de toon, vind ik. Het gitaarwerk klinkt roestig, heb ik hier ergens gelezen. Inderdaad, maar voor mij pakt dat goed uit, ik vind het zeer geslaagd. Het is inderdaad, zoals Stijn_Slayer het stelt, lastig te omschrijven wat hier gedaan wordt, maar dat neemt niet weg dat het erg fraai klinkt. In ‘Walk With Me’ heeft Neil het ook over enkele vrienden die hij onlangs verloren heeft (“I lost some people I was walking with”). Het einde van het nummer is enigszins bevreemdend, het lijkt alsof de kiestoon van een telefoon of zo erdoorheen komt, maar dat stoort me niet zo erg. ‘Sign Of Love’ is ook een leuk nummer, net als ‘Someone’s Gonna Rescue You’. Twee goeie rocksongs, die het live zeker goed zullen doen.

‘Love And War’ is het eerste van twee akoestische nummers, en klinkt (verrassend) Latijns-Amerikaans. Dat stoorde me in het begin wel een beetje, maar ik ben er inmiddels overheen; nu vind ik het gewoon een begeesterend nummer, met een mooie tekst (dat kan ie wel, die Neil Young, teksten schrijven!). Het gaat, zoals de titel al verklapt, over liefde en oorlog. Het eerste deel van het nummer gaat over de rekrutering van soldaten voor diverse oorlogen, zoals daar zijn geweest de Wereldoorlogen, de Vietnamoorlog, de Koreaoorlog en de Golfoorlog. De gevolgen die het met zich meebrengt (“I’ve seen a lot of young men go to war; and leave a lot of young brides waiting; I’ve watched them try to explain it to their kids; and seen a lot of them failingthey tried to tell them and they tried to explain; why daddy won’t ever come home again”) zijn alom bekend. Het tweede deel van de song gaat over liefde, en welk een verdriet dat met zich mee kan brengen. (“The saddest thing in the whole wide world; is to break the heart of your lover; I made a mistake and I did it again; and we struggled to recover”). De stijl die Young hanteert is fraai, en de taal die hij gebruikt is niet al te moeilijk.

‘Angry World’ heeft z’n titel niet gestolen, want het is een angry song. Een aanklacht. Niet dat Young even verbitterd klinkt als ten tijde van ‘Southern Man’, maar hij wil toch zeggen wat hij te zeggen heeft. En dat kunnen we hem niet verwijten, natuurlijk. Maar ik vind het toch een beetje te simpel van opzet, en één van de mindere nummers op ‘Le Noise’. Tekstueel is het toch niet zo treffend als andere nummers. Voor het overige valt het nog wel mee, maar zeker niet mijn favoriet.

‘Hitchhiker’ is een nummer met een lange geschiedenis. Young is aan deze song reeds begonnen in het begin van zijn carrière, maar wegens omstandigheden is het nooit op plaat geraakt. Omdat het nooit helemaal af is geraakt, zegt Young. Tot nu. Nu staat het te pronken op ‘Le Noise’. Het is het relaas van zijn leven, vooral op vlak van drugsgebruik. En wat dat met een mens doet. Erg pijnlijke, autobiografische song van Neil Young, die hier zijn ziel blootstelt aan de hele wereld. Het vergt veel moed om zoiets te doen. Daarom alleen al verdient deze man hulde. ‘Hitchhiker’ is ook meer dan een tekst alleen; het is simpelweg een fantastisch nummer. Maar toch is het vooral de prachtige tekst die mij hierin aantrekt.

Zelfde verhaal bij ‘Peaceful Valley Boulevard’. Hoewel dit nummer over iets totaal anders gaat, heeft het ook een geweldige tekst. Het is het tweede akoestische nummer, en bevalt me toch wat beter dan ‘Love And War’, en dat wil al wat zeggen. Het is niet de eerste song waarin Young weinig memorabele gebeurtenissen uit de geschiedenis van de Verenigde Staten aanklaagt, en volgens mij zal het ook niet zijn laatste zijn. Young kent de geschiedenis van het land erg goed; dat bewijst zijn tekst voor dit nummer. Het gaat onder andere over de kolonisatie van indiaans land (“Before the railroad came from Kansas City; and the bullets hit the bison from the train; the first shots rang across the peaceful valley; and the white man laid his foot upon the plain”); de befaamde goud- en oliekoorts (“People rushed like water to California; at first they came for gold, and then for oil”) en ook over recentere dingen, zoals global warming (“A polar bear was drifting on an ice floe; sun beating down from the sky”) en het feit dat er amper iets aan gedaan wordt (“Politicians gathered for a summit; and came away with nothing to decide”). Dit is een geweldig nummer, en de tekst van Young is zo aangrijpend dat je er wel bij moet nadenken: “waar zijn wij in feite mee bezig?”. ‘Rumblin’’ is een waardige afsluiter, waarin Neil het weer over de klimaatveranderingen heeft, en hoe hij er iets zou aan kunnen doen, en wanneer (“When will I learn how to give back; when will I learn how to heal?”).

‘Le Noise’ levert in mijn ogen twee nummers die men gerust in het rijtje “klassiekers van Neil Young” mag scharen: ‘Hitchhiker’ en ‘Peaceful Valley Boulevard’. Maar ook de andere nummers zijn geenszins slecht. De oude garde staat nog altijd, vorig jaar bracht Bob Dylan het door mij erg gesmaakte ‘Together Through Life’, en Springsteen het soms wat zoete, maar niettemin sterke ‘Working On A Dream’. Dit jaar was het de beurt aan Neil Young. Volgend jaar dan Tom Waits en Leonard Cohen? Fingers crossed!

4 sterren

Voor de geïnteresseerden: een boeiend interview met Daniel Lanois over het maken van Le Noise.

(misschien stiekem eens luisteren - hou nl wel van het werk van Lanois )

Cohen heeft dit al aangegeven in interviews afgelopen jaar en ook Waits schijnt zo goed als zeker te gaan gebeuren...

Ik hoop met je mee

Besloten om het album te verlagen, want eigenlijk alleen Love and War en Peaceful Valley Boulevard blijven bij mij recht overeind staan. Voor de rest irriteer ik mij mateloos aan de eentonige klanken van Neil met zijn gitaartje.

Waar blijft Archives II, want dit soort experimentele schijfjes hoeven voor mij niet meer. Nodig dan weer Pearl Jam of Crazy horse als begeleiding uit of ga over op de acoustisch toer. Wel 1 pluspunt: album is niet zo erg als Fork...

HET interview over dit album is natuurlijk YouTube - Neil Young Exclusive on Q TV

Wat hier medio oktober al uitgebreid besproken is, hier nogmaals voor nieuwkomers.

Ben hier nou niet echt van onder de indruk, de gitaar van Neil klinkt als een natte theedoek door die overmaat aan distortion masturbatie. Het helpt voor mij elke betokkenheid die ik ook maar enigszins ervaar bij het nummer rigoreus om zeep. Voor mij hoeft niet elke muzikale scheet op een album gezet te worden, maar goed Neil Young is de laatste tijd nogal aan de flatuleuze kant en das leuk voor de fans. Nochtans vind ik de hoes mooier als de inhoud. Door de gekozen vorm van het geluid, pakt het mij niet. Daar waar hij meer de akoestische kant benaderd mijn aandacht vanzelf naar de muziek trekt. De klank daarvan spreekt mij dan ook meer aan. Alleen maar distortion is te kaal en kleurloos. De laatste nummers zijn dan ook de mooiste van dit -voor mijn gevoel- snel in elkaar geflanste album.

Mijn al een paar maanden durende Neil Young-koorts zet maar door en door !!!
Wat een held deze man, onvoorstelbaar...

Was tot voor kort eigenlijk alleen bekend met zijn jaren 60/70 materiaal en heb gister ook maar eens Ragged Glory besteld.

Zit nu al een uurtje op Youtube filmpjes te bekijken van recente NY concerten en beluister nu via Youtube naar Le Noise en ik sta er versteld van hoe goed bij stem Neil nog immer is !!!

Ik hoop dan ook van harte dat de beste man nog eens naar NL komt, dat de kaartjes betaalbaar en makkelijk te verkrijgen zijn, want deze held moet ik gewoon nog eens zien

Hitchhiker =

Met zijn stem is inderdaad ook niets mis mee... Dat is het enige positieve aan dit album met de acoustische nummers.

Het is niet zo toegankelijk als vele van zijn andere albums, ik denk dat het hem daar meer in zit zo naar je top-10 kijkend. (niet lullig bedoeld hoor! over muzieksmaak valt namelijk niet te twisten )

Goede analyse.
Overigens even serieus, dit is geen hap, slik, weg album.
Maar aan de andere kant de Neil Young liefhebber moet hier toch iets mee kunnen.
Neil young is altijd van( lief) akoestisch (harvest, come's a time) naar meer spannend materiaal (Tonights, Weld etc ) gegaan dat is ook zijn charme (naast zijn groot talent) denk ik.

Ik weet niet of het al eens genoemd was hier, maar in dat geval plaats ik hem hierbij simpelweg nog een keer...

Hierbij een briljante versie van Hitchhiker


KIPPENVEL !!!!!!!!!

@Stalin

Idd. een mooie live uitvoering van Hitchhiker en m.i. ook beter als de album versie. Daar gaat het venijn en scherpte van de distortion toch ten onder aan een wollige deken van geluid, iets wat voor mij ook het luisterplezier bederft.
De gitaar klinkt daar urgent en prima in balans met zijn zang.

Ach, ik ben wel wat gewend en kan natuurlijk maar 10 albums in mijn topje kwijt . Ik ben niet iemand die mijn hele top 10 met 1 artiest vult, maar ook dat is een kwestie van taste and pleasure... . De stevige albums van Young zet ik geregeld op en er zitten plaatjes (letterlijk) bij. Dit album is zoals gezegd ook geen 'hap-snap'-album, maar het moet wel een keertje pakken. Dat doet het dus niet bij mij zoals ook zijn vorige album.

Las een interessante review op Blu-Ray.com van Le Noise, waarbij de film vergeleken werd met het werk van Dali:



Neil Young: Le Noise Blu-ray

Heb na veelvuldig beluisteren via Youtube dan toch vandaag Le Noise maar aan de collectie toegevoegd.
Viel trouwens nog niet mee, want ook Chrome Dreams II en Greendale lagen in de bak...
Ik was, na mijzelf de laatste maanden ondergedompeld te hebben in NY's jaren 60/70 repertoire, nu benieuwd naar zijn recente werkstukken.

Het zijn toch weer de nummers die er op Youtube uitsprongen, die me ook nu weer raken:
Love & War, Hitchhiker (alhoewel NY's versie vorig jaar op Farm Aid toch echt superieur is) en Peaceful Valley Boulevard zijn mijn inziens echt goed, de rest laat mij vooralsnog koud als een kapotte kachel...

3 van de 8 nummers...beetje karig, ik hoop dat dat dus nog gaat veranderen.