Neil Young - Le Noise (2010)

@Intomusic, Misschien ben jij wel iemand die meer houd van de akoestische Neil Young zoals jij zelf ook al min of meer aan geeft.
Ik geef in een eerdere post ook aan dat er best wel liefhebbers zijn die voor de meer electrische danwel akoestische Neil Young gaan.

Wat ik met name sterk vind op dit album is de drive en de soul die dit album uitstraalt, bijvoorbeeld Sign of love is niet de mooiste melodie die NY ooit geschreven heeft, maar toch pakt dit enorm.

Ik las eens een mooie beschrijving van Nando Boers (sportjournalist) over Everybody knows this is nowhere:
Maar het gaat bij Everybody knows niet om de inhoud, maar om het gevoel. Om de soul. Om echt.
En die soul komt bij deze plaat zo goed naar buiten dat je voelt dat het onmogelijk is dat Everybody knows this is nowhere er ooit niet is geweest. Einde citaat uit Groeten uit Rottumerplaat (Het beslissende album volgens 100 en enige schrijvers).

Zit inderdaad een kern van waarheid in, maar ik houd ook absoluut van het ruigere werk zoals Mirror Ball, Broken arrow en Greendale. Ik vind deze simpelweg (hoe logisch met 1 gitaar) erg kaal en meer van hetzelfde. Na het weekend mogelijk meer

De hoofdreden is dat er tegenwoordig weer veel op vinyl verschijnt.
En zo rond de 40 minuten past er perfect op.

Ik ken in elk geval 1 uitzondering op bovenstaande regel...

Duurt ''maar'' 79 minuten !

Nu luister ik net nog een keer naar Hitchhiker van de nieuwe Neil Young, en wat hoor ik...

I wish I was an Aztec
Or a runner in Peru
I would build such beautiful buildings
To house the chosen few
Like an Inca from Peru

Oftewel... Neil Young had zelf ook door dat dit nummer wel heel erg op "Like an Inca" (uit 1982) lijkt...

oh nee, wacht, het zit toch anders:

Niet helemaal. 'Hitchhiker' werd al in de jaren '70 geschreven (dus voor 'Like an Inca'). In 1992 rakelde hij het weer op, en nu is het pas afgemaakt.

Het een volgt wel een beetje uit het ander, maar omgekeerd dus.

Edit: zoals je nu zelf ook al aangaf dus.

Neil heeft onlangs trouwens zelf aangegeven dat de 'drugslijst' een metafoor is voor veranderingen.

Neil Young, maar die is toch juist heel oud?

Dat hangt maar helemaal van je eigen leeftijd af.

Als je 19 bent dan heeft Neil Young inderdaad de leeftijd van je opa, ben je eenmaal zelf de vier kruisjes gepasseerd, welnu, dan eh..... vind je het nog wel meevallen, de leeftijd van Neil Young . Er zijn altijd nog wel oudere artiesten te vinden.

Ik heb hem vandaag weer eens hard gedraaid en ik moet zeggen, liefhebbers van Ragged glory en Living with war zullen waarschijnlijk ook liefhebber zijn van Le Noise. Weliswaar valt het tempo met Le Noise enigszins weg, is er nog maar één electrische gitaar aanwezig én wordt er helaas niet langdurig mee gesoleerd, ik vind Le Noise toch thuishoren in de hoek van beide albums.

Het is een bijzondere variant. Maar naast de twee langere akoestische nummers hád Neil van mij wel een keer of twee, drie mogen soleren. Een aantal minuten. Maar goed, jammer maar helaas. Wat overblijft is trouwens ook erg sterk. Je blijft bij Neil Young altijd benieuwd naar het volgende album, het verveelt nooit.

Soleren zonder band achter je klinkt vaak niet echt goed.

waffer zever is dat ier ???

zitten we daarvoor op MUME ????

mensen toch wat heeft leeftijd nu met kwaliteitsmuziek te maken ???

misschien weet bertje hier niet dat nummer 9 in zijn top 10 lijst namelijk de voortreffelijke sonic youth met het fantastische ' goo ' de grootste fans van die ouwe neil zijn , de man die zowat alle muziekstijlen nieuw leven ingeblazen heeft of sommige zelf wel uitgevonden en voor mij de allergrootste artiest is in de wereld !

Zullen het maar houden bij "één van de beste", Beaster. Verder ben ik het helemaal met je reaktie eens. En wat Le Noise betreft, idd een hele dikke 5 sterren!!!

Ziet nou echt niemand dat Norbert een woordgrap maakt

Voor de mensen die minder goed zijn in engels: Young betekent Jong.
Is het nu duidelijker?

Ik vind dat een hele rare stelling, Stijn. Zeker van iemand, die weet dat je met de huidige techniek zowat alles kunt maken. Bovendien is de band eigenlijk Daniel Lanois met zijn bijna schier onuitputtelijke mogelijkheden, die hij verkent in zijn studio en met zijn opname technieken. Je moet dan echt maar eens kijken naar zijn uitleg, samen met Neil Young, over "the making of Le Noise".

Als Lanois allerlei soundscapes achter hem zou plaatsen dan kan het ja (meer nog dan hij nu al doet), maar anders klinkt het ontiegelijk kaal als je solo's speelt. Dat is ook logisch. Akkoorden bevatten namelijk minstens drie noten tegelijk. Solo's bestaan meestal uit enkele noten achter elkaar gespeeld, dus die geven een minder vol geluid.

Niet echt, wat is er nu zo grappig?

Neil Young verrast in positieve zin! Van tevoren was onduidelijk wat ik van een elektrisch solo-album kon verwachten, maar het bevalt goed. Love and War is schitterend, net als het cleane gitaarspel van Peaceful Valley Boulevard.

Wat nu juist de twee akoestische tracks zijn op dit album

Haha, daar ga ik. Maar de rest bevalt dus ook

Nee de plaat bevalt met niet echt, maar als ik dan weer de filmpjes zie en die ouwe Neil bezig ziet, vind ik het een prachtig artiest, en gezien de schitterende muziek die hij gemaakt heeft verplicht het eigenlijk om deze ook te hebben...

Recensie van op mijn blog:

Le Noise is de nieuwste worp van Neil Young. Een man die niets meer te bewijzen heeft maar deze keer wel weer voor vernieuwing kiest. De opnames zijn in de villa van Daniel Lanois gebeurt tijdens 3 nachtelijke sessies.

Walk With Me geeft ons een mooie introductie van wat ons te wachten staat op dit album. Het laat een nieuwe kant van Neil Young horen. Zijn stemgeluid samen met de elektrische gitaar overtuigt ons al volledig. De productie van Daniel Lanois (ook bekend als producer van U2) zit ook helemaal snor. Tijdens zijn vorige opnames en dit album heeft hij ook een aantal vrienden verloren, luister maar naar het stuk I lost some people i was walking with. Het heeft Neil Young weer kracht gegeven om niet te gaan slabakken en er het beste van te maken.

Sign Of Love begint dan ook met zijn typische stem, met de elektrische gitaar erbij met wat effectjes er over. De stem van Young en de gitaareffecten zijn hier ook het grootste wapen om ons te overtuigen van beide hun kunnen. Someone’s gonna rescue you heeft een romantischer gevoel over zich, maar het nummer blijft wel rocken door de riff en de effecten die gebruikt worden. Ook de tekst blijft ons bij, someone’s gonna rescue you!

Love And War gaat dan weer over jonge soldaten die naar de oorlog vertrekken en het niet kunnen uitleggen aan hun kinderen waarom ze er heen moeten gaan. Het is ook een van de meest beklijvende nummers die ik in de laatste maanden heb beluisterd. Angry World is dan meer geinspireerd door de Financiële crisis en een aanklacht naar de bankiers toe. Hitchiker is een nummer dat Young al jaren speelt op optredens, maar nooit is opgenomen. Nu heeft hij het nummer opgenomen, en het heeft een diepe betekenis. Hij is veel geconfronteerd geweest met drugsgebruik van zijn bandleden, en heeft er ook een aantal aan zien sterven. Het nummer beschrijft heel goed wat het met je doet als je drugs neemt.

Peaceful Valley Boulevard is een nummer dat op een indrukwekkende manier over de opwarming van de aarde heeft. Dat de aarde heel wat te verduren krijgt, Mother Earth took poison in her soil. Neil Young bewijst hier op dit album dat hij een echte verhalenverteller is, maar ook dat hij een topgitarist is. Daniel Lanois bewijst langs de andere kant dan weer dat hij een producer is die iemand zijn werk al is het maar een beetje hoger kan brengen. Het is een perfecte combinatie! Rumblin, het laatste nummer voelt dan weer als een nummer dat het heeft over veranderingen die gaan plaatsvinden. Een album waar weinig minpunten aan op te merken zijn, buiten dat het wat langer mocht duren. Het album gaat te snel aan je voorbij en is een album dat we blijven beluisteren. Toch wel een ommekeer tegenover het vorige album van Neil Young.

Het album krijgt van mij een welverdiende 4,5
Ondertussen toch al een zestal keer beluisterd en blijft me bij elke luisterbeurt verbazen.

Overigens is het wel grappig dat Neil Young dit zelf folk-metal noemt.

Blijkbaar is hij niet zo goed op de hoogte: Folkmetal - Wikipedia - nl.wikipedia.org

De nieuwe plaat van Neil Young staat al een tijdje in m'n rotatielijst. Ik blijf 'm op regelmatige basis draaien, maar vind het moeilijk om een score toe te bedelen.. Het songmateriaal is in ieder geval een stuk beter dan dat van 'Fork In The Road', en ook producer Lanois heeft hier een duidelijke hand in.

Grappig, dat weetje over folkmetal, Stijn

Over 11 dagen wordt meneer Young 65.
In 1968 bracht hij zijn eerste solo album uit.
En nu, 42 jaar later, is hij nog steeds zo 'hot' als een indiase curry.

Hij is 1 van de makers van de soundtrack van mijn leven.
Zo lang ik bewust naar muziek luister; he has been around.
En iedere keer weet hij me te verrassen; never a dull moment met meneer Young.
Welke andere popmuzikant durft na zo'n lange loopbaan zich zo te vernieuwen als Neil?

Neil Young is daarnaast ook volstrekt uniek omdat hij niet op zijn lauweren rust, en op safe speelt zoals de meeste van zijn generatie genoten.
Deze keer had hij daarbij weliswaar enige hulp nodig, maar het eindresultaat is nieuw, en toch heel vertrouwd.

Met Le Noise bewijst meneer Young dat hij lef heeft, zich kwetsbaarder durft op te stellen dan geen ander in de business,nog altijd lekker eigenwijs is, nog borrelt van creativiteit, en nog lang niet klaar is.
Wat een verademing in een wereld die door voorspelbaarheid lijkt te worden gedomineerd.
Ik ben het dan ook geheel eens met Beaster; Neil Young is de grootste nog levende popmuzikant.

Keep on Rocking mr. Young, and keep on surprising us, please....

Er zijn natuurlijk wel wat krasse oudjes die nog heel aardig musiceren.

Maar inderdaad zelden met een zo hoog verrassingselement als Neil Young (negatief dan wel positief).

Misschien dat hij z'n oude maatjes Crosby, Stills & Nash nog eens kan aanvuren tot iets leuks (en dan ook graag met z'n electrische gitaar dueleren met Stephen Stills).

...is al eens geprobeerd, en niet altijd met geweldige muziek als gevolg, wat mij betreft.
Dus laat hem lekker doorgaan zijn eigen ding te doen.
Wat dat dan ook de volgende keer mag wezen.

Ja, maar om de waarheid te zeggen hoop ik nog steeds dat ze eens revanche nemen voor de mindere albums American dream en Looking forward.

Deja vu live gaf een leuke aanzet. Dus nieuw werk van het viertal blijft gewaardeerd en is sowieso minstens zo verrassend als elk nieuw album van Neil Young zelf....

prachtig album van meneer young,die ondanks zijn achternaam toch al weer een jaartje ouder wordt. Dubbel respect verdient het om dan met zo'n kwalitatief album aan te komen.

Bekijk net Love and War and Hitchhiker op youtube... ben echt met stomheid geslagen hoe goed hij nog steeds is. Zoals al eerder gezegd is hij een van de weinige artiesten van zijn generatie die nog steeds niet klaar is met muziek en nog steeds muziek uitbrengt die ook daadwerkelijk relevant klinkt. En echt, dat vooral.