Sigur Rós - ( ) (2002)

Het is zeker geen saai album.
Untitled 1 t/m 4 vind ik echt rustige nummers hoor, al laat untitled 3 al wel iets dreigends horen gedragen door de piano.
En rustig is relatief, ik bedoel je kan ook je volumeknop flink opendraaien.
Na een break van zon dertig seconden ontdooien de ijslanders steeds meer. drie nummers met halve climaxen, waarvan ik untitled 6 het beste vind (heerlijk uithalende gitaren) en het geweldige slot geheten untitled 8 .

Geen gemakkelijke CD (ook door dat ijslandse taaltje wat niet te verstaan is), waarvoor je echt in de stemming moet zijn.
misschien te vrolijk de laatste tijd...

Ter info: De taal die wordt gezongen noemen ze 'Hopelandic' en heeft niets met Ijslands te maken.

dank u! maakt sigur ros volstrekt uniek.

Is alleen op deze cd zo, op de andere cd's wordt wel IJslands gezongen.

Nope, ook op Takk... is Mílanó, Gong en Andvari in het Hopelandic. En Olsen Olsen op Ágaestis Byrjun. En het nummer Von waar de taal voor het eerst op is toegepast. Von betekent hoop, 'Hopelandic' is de Engelse vertaling van 'Vonlenska'

... en in het Nederlands dus eigenlijk "Hooplands" .


dat even terzijde, is dit een waar meesterwerkje. Ik vind het moeilijk om te kiezen welke ik beter vind: () of Takk... Takk is wel heterogener dankzij de meer variabele instrumentatie, maar qua songs zelf zijn de beide pareltjes aan elkaar gewaagd.

Ideale plaat voor op een begrafenis. Wat een treurnis..

Deze cd brengt echt de stilte terug in mijn bovenkamer. Wat een prachtige opener en wat een krachtige afsluiter, met daartussen een lange weg met korte verhalen en gebeurtenissen. Deze muziek spreekt, deze muziek leeft.

In het begin klinkt het alsof er iemand geboren is in een lege wereld, langzaam ontdekt hij de wereld om zich heen en houd zich opeens stil. Echt prachtig...

Ik vond het jammer dat ze in de 013 Track 3 niet hebben gespeeld. Aan de andere kant, Track 8 is me goed bijgebleven... Dat nummer vind ik een goed voorbeeld van hoe goed Sigur Ros muziek op kan bouwen; halverwege rustiger aan doen, alsof het echte werk op het punt staat te beginnen, vervolgens steeds harder en intenser worden, om vervolgens halverwege die opbouw nog een keer iets op te bouwen (de definitieve aanloop, zeg maar), tot een hoogtepunt dat bijna niet meer uit te houden is, en er dan ineens keihard een hele hoop georganiseerde rotzooi en chaos op je af te vuren. In de 013 dacht ik tijdens die oorverdovende chaos al dat het dak er nu echt van af was gegaan, maar dat was niet waar; het kon nog harder. Wat een adrenalinestoot, wat een kick!

Ik had het meeste moeite met de tweede helft van de cd, en zelfs nu nog is het nog niet helemaal goed tot me doorgedrongen. Het eerste deel spreek me het meest aan. De sombere introductie van Track 1, de ronduit depressieve probleemstelling van Track 2, de troostende piano (van subtiel alleen naar steeds intenser, begeleidt door schrijnende violen) die steeds dezelfde eenvoudige tonen herhaald, en uiteindelijk de euforische, positieve klanken van Track 4, een nummer dat zelfs hier in huize Van Kessel door de medebewoners een heel piepklein beetje gewaardeerd kunnen worden.

Ik denk dat dit - althans voor mij - het minst toegankelijke Sigur Ros album is. Tenminste, vooral het tweede gedeelte. Het lijkt zo op het eerste (en tweede, derde, vierde, en misschien ook wel het vijfde) gezicht allemaal iets teveel op elkaar. Maar ik denk dat het het wel waard is als je eenmaal weet hoe alles in elkaar steekt. 4,5 ster.

Mooi stukje

Wel grappig wat je zegt over die ontoegankelijkheid, dit is namelijk het enige album waar ik al bij de eerste luisterbeurt compleet van ondersteboven was, en die impact is nooit verdwenen

zeker

Gewoon adembenemend album, geen andere woorden voor.

een van mijn favoriete cd's op de koude winterzondag, samen met hed kandi winter chill 06.02; wat een van de beste compilatie cd's is die ik ken...

de hoes van dit album is ook erg gaaf gedaan!

Deze muziek komt in de herfst en winter het beste tot zijn recht, al kan ik het hele jaar door van deze cd genieten. Want het gaat hier per slot van rekening wel over één van mijn muzikale kroonjuwelen. De opbouw van alle nummers die langzaam maar zeker steeds heftiger worden, en werken naar die weergaloze climax... De stilte tussen nummer 4 en 5 is zó mooi gekozen...

Intense schoonheid, stilte, waanzin (ont)spanning... Wat zijn die 71:11 minuten toch verrukkelijk...

Ziezo, op deze grijze novemberochtend heb ik deze cd nog eens gedraaid en ik kan jullie gerust vertellen dat het niet slecht was. Eigenlijk vind ik deze een stuk mooier dan Agaetis Byrjun. Vooral Untitled 3 heeft m'n hart gestolen, dat was al bij de eerste luisterbeurt zo en dat is nog niet veranderd.

bladmuziek voor onder andere Untitled 1... niet moeilijk, maar wel erg mooi

Waar heb ik toch al die tijd gezeten? Dat ik dit nooit eerder ben gaan luisteren. Deze kan uitgroeien tot een grote favoriet. Nou was Àgaetis Byrjun vrij zwaar dus zette ik me niet zo snel aan tot meer. Deze is allicht nog een stukje zwaarder, maar het is dat ik juist wil tegenwoordig, Takk mag er in ieder geval ook zijn, en Agaetis komt nog wel een keer aan de beurt. Samskeyti en Njósnavélin zijn overigens mijn favorieten.

Lees dit een beetje laat, maar dit heb ik nooit geweten. Bedankt voor de info .

Van alles wat ik ooit aan me voorbij heb laten gaan, moet dit het bijzonderste zijn. Een titelloos album en titelloze nummers. Een zelf verzonnen, niets betekenende taal, en opgedeeld in twee hoofdstukken. De sound blijft in beide enigzins hetzeflde, maar de thema's zijn totaal anders.

Het eerste nummer zet gelijk de toon van het eerste hoofdstuk. De piano vormt hierin het voornaamste instrument, drums blijven soms buiten het spel. De simpele maar krachtige piano-noot wordt ondersteund door buitenaardse geluiden die me de rillingen over het lijf bezorgen. We zitten hier vast in een desolate, koude en kille wereld. Toch schermert een klein beetje vreugde en hoop door richting het eind. Ook hier laat Jónsi blijken dat hij een geweldige vocalist is. Wat komt hij toch hoog, is hij niet gewoon een engel?
Het tweede nummer blijft in dezeflde sfeer hangen, droevig, desolaat. Dit nummer heeft in tegenstelling tot het eerste wel de normale rock-bezetting. Vooral de opbouw valt op, naar het einde toe wordt het alsmaar droeviger en droeviger, om rond 4:30 tot een schitterend stuk te komen en daarna weer langzaam af te bouwen tot het volgende nummer.
Ik hoorde en voelde gelijk dat nummer drie de liefde in moest houden. Het was dan ook nog eens vrij verassend dat de werktitel 'Samskeyti' vrij direct vertaald 'Gehechtheid' of 'hechting' betekend. Ook dit nummer heeft weer een krachtige piano, die ondersteund door verschillende instrumenten die steeds meer aanzwellen. En weer langzaam afbouwen. De eerste keer dat je op dit album enigzins van optimisme, vreugde kan spreken, vind ik. Hij is in ieder geval schitterend. Beste nummer van Sigur Rós.
Dan heeft nummertje vier echt de vreugde te pakken. Het is alsof er hier een boek wordt opgedaan en je al je belevenissen, up and downs, succesen en verliezen weer even over je heen laat gaan. Wat dat betreft heeft dit nummer veel weg van de sfeer van Takk.... Prachtige afsluiter van deel 1


Gevolgd door een kleine pauze, ouvertoure. Het was al vrij zwaarmoedig, er wordt nog een schepje bovenop gedaan. Van dag gaan we naar nacht. Van het ophalen van oude herinneringen naar de werkelijkheid, het sterfbed.


Nummer 5 zet gelijk de toon van hoofdstuk 2. Het tempo ligt laag, héél erg laag. De instrumentatie is minimalistisch. De sfeer is nog een stukje desolater dan het allemaal al was. Maar plots volgt er een wending, ingezet door de bas. Al vanaf het moment dat dat gebeurd, staat het vocht me al aan de ogen. Langzaam volgt er een orgel, met een werkelijk schitterend geluid. Uitkomende in een climax van jewelste. Ik ben me ervan bewust dat iedereen fan is van die aller-allerlaatste climax (ik ook, uiteraard ), maar wat mij betreft is deze nog ietsje sterker.
Nummer 6 is ook al weer een geweldig nummer. Het blijkt maar weer eens dat je hier eigenlijk haast niet van 'beter of minder' mag spreken, alles is van het hoogst mogelijke niveau. Dit is pas het allereerste nummer waar ik van post-rock wil spreken. De opbouw is rustig maar, spannend, steeds uitkomende in een climax. En die gaan door merg en been.
De werktitel voor het zevende nummer is niet zo vreemd gekozen. Jónsi begint zijn zang alsof hij zijn laatste adem aan het uitblazen is. Hier komt het sterfbed duidelijk naar voren. Dit is de laatste klaagzang, dit zijn de laatste pijnen die we nog moeten doorstaan tot het uiteindelijke afreizen naar het hiernamaals.
Het allerlaatste nummer is dan post-rock zoals hij hoort te zijn. De beginnende gitaar-akkoorden zijn geweldig. De drums zijn fel, en er zit zowaar spanning in. Na verloop van tijd blijven alleen de drums over, en, á la Godspeed You Black Emperor!, worden we getrakteerd op eerst een geweldige spanning, gevolgd door een onvergetelijke climax. Na een lange tijd van pijn en verdriet krijgen we dan toch onze reis naar het hiernamaals, ver weg van deze koude en kille plek. Perfect einde. Punt.

Het album nu weer horende laat maar weer blijken dat dit niet een plaat zal zijn die hier heel erg vaak op zal staan. Het is dat deze plaat nog bij mij in de ontdekkingsfase zit. Maar na verloop van tijd zal dit een plaat zijn die ik zal draaien in de juiste gemoedstoestand. De seizoenen kunnen denk ik ook wel bijdragen aan de sfeer, al kan ik me niet voorstellen dat ik dit nooit in de lente of zomer zal gaan draaien, áls deze dan aanstaat is het natuurlijk wel een ongelooflijk mooie rit. Technisch gezien het beste album van dit gezelschap, emotioneel gezien vind ik Takk... net ietsje meer hebben. En dat krijgt bij mij de lichte voorkeur.

Heel erg mooi geschreven Basketballerke. Gelijk het album weer op gezet

( ) van Sigur Ros. Eigenlijk kunnen we denk ik, net zoals onze Ijslandse vrienden op dit album hebben gedaan, woorden het beste laten voor wat ze zijn en ons mee laten slepen door de volle klanken die deze cd verspreidt. Want wat is dit toch een intense cd.

Zo lieflijk als de cd begint, zo zwaar eindigt hij. De eerste vier nummers worden gekenmerkt door een bepaalde rust; piano invloeden, rustige hopelandic zang en langzame ritmes zweven je oren binnen. Vervolgens, na een pauze van 30 seconden, begint vanaf het 5e nummer de afsluiting. Steeds net wat harder, steeds net wat luider worden we meegenomen naar de apotheose. Als we hier eenmaal aangekomen zijn herinneren we ons nog net hoe we bij het eerste nummer net wakker worden en hoe koud alles was, om vervolgens te beseffen dat we nu op een gletsjer staan die elk moment onder ons weg kan breken.

Deze cd is voor mij dan ook echt een muzikale reis. Van weinig andere cd's kan ik zeggen dat ik ze zo intens beleef als deze.

Ik had 'm net voor het eerst op staan, en dat einde van het laatste nummer... wow.

Je durft bijna niet meer te reageren met al die superlatieven. Toch vind ik dit een beetje een luchtbel. Ik kan helaas niet meezweven op de muzikale reizen hierboven beschreven. Heb hem gekocht omdat de voorloper hiervan, Agaetis Byrjun, mij wèl raakte. Dat vind ik dan ook hun beste. Erg jammer dat ik mij zo mateloos irriteer aan de zang op dit album. Daar heb ik natuurlijk alleen mezelf mee . Maar het is niet anders - ik vind dit in vergelijking met AB een aanfluiting. Kort gezegd: het is voor mij ruim 70 minuten tevergeefs wachten op een gebeurtenis, op iets memorabels. Ik lees dat mensen dit album echt tot zich weten te nemen als ware het een soort vloeibare droomdrank - ik vat 't even kort samen. Die gelukzaligheid zoals hierboven beschreven is niet te misgunnen. Toch laat ik deze verder aan mij voorbijgaan. Voor mij raakt het kant noch wal.

Wat een voortreffelijke plaat is dit toch...Heb hier ook veel herinneringen aan

een 5*

Deze plaat heeft zich in de voorbije maanden ontwikkeld tot mijn favoriete soundtrack voor lange herfst- en winterwandelingen. Halfje erbij dus, 4,5*

Geweldige Plaat, pas half 2007 ondekt.. beter laat dan nooit

5* voor de briljante sfeer , het einde en de herinneringen.

Klinkt erg mooi, graag zou ik mij willen verdiepen in dit album . Laat ik beginnen bij het begin, mischien klinkt het dom, maar de meneer Jón Þór "Jónsi" Birgisson zingt meerdere malen het/dezelfde zin/woord, wat zou het mogen betekenen?

Je bent nog vrij onbekend met Sigur Rós zo blijkt . Wat hij zingt wordt aangeduid als 'Vonslenska'. 'Hooplands' vertaald naar het Nederlands, en heeft verder geen betekenis. Hij herhaald het inderdaad vrijwel het hele album door.

Heb er nog steeds wel een klein beetje moeite mee dat ik niet meer alle drie de 5* platen van Sigur Rós in m'n top10 heb staan. In feite verdienen ze het alle drie op 1 te staan. Dat was nog Takk..., maar ik ben er inmiddels uit. Gezien mijn geloofsovertuigingen (ben fundamentalistisch post-rocker) heb ik deze deze vereerd met de nr.1 positie. Het is toch dat concept en die fenomenale climax(en) die de doorslag hebben gegeven. Het lot heeft besloten...

gezien de opbouw van de nummers individueel en de opbouw van het album in het geheel is dit natuurlijk ook het beste Sigur Ros album