Sigur Rós - ( ) (2002)

Zo, de ware feiten kreeg ik net weer even keihard in m'n gezicht gesmakt. Zou er iets nóg mooier bestaan dan dit? Nu ik deze plaat een stuk beter ken dan de laatste keer word het weer eens tijd voor een wat langer verhaal:

In een paar maanden tijd is mijn kijk op deze plaat niet heel veel veranderd, in de zin dat dit nog altijd het meest bijzondere album is dat ik ken, in zoveel opzichten: qua opbouw, qua speelwijze, maar ook omdat dit onwerkelijk is. Het gevoel dat dit niet van deze planeet kan komen is op momenten enorm sterk, maar net daarvoor of net daarna staat dit weer zo dicht bij je, alsof je een warm deken over je heen krijgt, je terugdenkt aan de mooiste momenten in je leven, je je onder je familie en vrienden bent. In deze band, kan ik alles van mezelf kwijt.
Op deze plaat wordt dat een wat moeilijker verhaal, voornamelijk omdat dit een koude, ontoegankelijke plaat is, de treurigste die ik ken. Een plaat als deze staat dus maar weinig op, maar als hij dan aanstaat heb je hier de acht mooiste stukken muziek op Aarde, dat terwijl dit juist niet van deze planeet lijkt te komen.

In het rustige eerste deel is het geheel nog makkelijk te volgen, hier kunnen wel heel wat van mijn persoonlijk ervarigen en gevoelens in losgelaten worden:

Het eerste nummer is als een geboorte in deze onbeschrijfbare plek. De distortion klik is het moment dat je ogen openen. Je bent helemaal alleen op deze vreemde, kale plek, niet wetend wat je te wachten staat. De stem van Jonsí is dan haast een troost, iemand die je in wil fluisteren dat het goed zal komen. En ja, we eindigen met een bescheiden climaxje waarin Jon zijn zangkunsten op onvoorstelbare manier aan ons te horen brengt, en we lijken gered te worden van die plek.
In het tweede nummer groeien we dan langzaam op, op het tempo van de muziek, traag dus, een van de dingen die vooral hier, op dit album, het geheel zo krachtig maken. Het is alsof we alles tot in de precieze details van toen weer mee mogen maken. Deze terugblik op je ouder worden is nog niet bepaald in een vrolijke noot gedaan, maar er berust hoop, troost in de tonen, ons vooruit stuwend in moeilijke tijden. De weer bescheiden erupties zijn de momenten die eruit springen, waarin onze vriend Jonsí weer buitenaards mooi zingt.

In het derde nummer volgen we nog ongeveer dezelfde thema's, waarbij nu de gehechtheid aan je naasten aan het licht wordt geworpen. De prachtige piano-loop is van grootse schoonheid, maar wanneer hierachter nog heel wat instrumenten worden gezet die steeds meer kracht aannemen, is het moeilijk om de tranen in binnen te houden, sterker nog, nog nooit heb ik meegemaakt dat een nummer zo diep m'n ziel binnendringt als Samskeyti, nog nooit was mijn eigen vlees en bloed zo dicht bij me in muziek. Een van de facetten dat dit mijn favoriete nummer in het algemeen maakt.
Het vierde nummer is dan eindelijk het opbeurendere moment van deze plaat, een van de gelukkigstmakende nummers in de muziek zelfs. Njósnavélin lijkt wel een samenvatting van alle onderwerpen die je net over je heen hebt gekregen, en meer. Nog heel even staat deze plaat nog redelijk dicht bij je...

Want als dan een pauze valt, wordt het lichtje wat in m'n kamer dan nog aanstaat uitgedaan. En dat is niet zonder reden, in het eerste deel is alles nog te volgen...

Maar het tweede deel van deze plaat is pikdonker. Het vijfde nummer begint nog kaler dan het eerdere werk op (), het tempo wordt nog lager gegooid, de muziek is nog droeviger. Hier gaat deze plaat me te boven, hier weet ik niet meer waar ik ben, maar de muziek blijft van onbeschrijflijke schoonheid, sterker nog, het tweede deel van dit album is het sterkste. Daarom, of vanwege de overweldigende uitbarstingen? In Alafoss hebben we er al zo eentje, als een stekende pijn in je binnenste walst deze over je heen.
Het kan echter nog pijnlijker. Het zesde nummer is het treurigste nummer dat bestaat, welke met een gitaar begint die haast een kerkklok lijkt te symboliseren. Als een mokerslag slaan deze tonen in en Jonsí heeft zijn stem nog nooit op zo'n verdrietige en pijnlijke manier weten te gebruiken. De uitbarstingen gaan dan weer door merg en been, bij de laatste begint zelfs ademen moeilijk te worden, misschien was het idee achter dat sterfbed niet zo'n vreemde achteraf, al het leven lijkt wel uit je te worden gezogen.

In dit soort taferelen gaan we dan nog even door, de toepasselijke werktitel voor het zevende nummer is''The Death Song'. De muziek wordt trager, beangstigender en vooral donkerder. Maar aan kracht ontbreekt het ook hier weer niet, met een overweldigende climax aan het eind, waarna de stem van Jonsí alleen achterblijft op deze donkere plek.
Het laatste nummer begint dan opvallend, waar deze plaat tot nu toe alleen maar bestond uit lang uitgesponnen tonen, wordt hier voor het eerst een akkoord gespeeld, en wordt het tempo hoger gelegd. Uit de toon valt het echter absoluut niet. Er berust weer hoop in de muziek en de zang. Als dan na een tweede opzweping enkel de drums overblijven vallen we weer in een zwart gat. De stem van Jonsí lijkt die van een engel die ons de weg lijkt te willen wijzen op deze plek naar een betere, ons hoop en geluk toesprekend, maar dat wel doet op een angstaanjagende manier, waardoor er wat twijfel ontstaat in de muziek. Langzaam komen de rest van de instrumenten weer in het geheel, de spanning opbouwend. Als de drums dan wegvallen gaat Jonsís stem naar ongekende hoogtes, langzaam maar zeker komen we dan langzaam van de Aarde los, en wat er dan in die climax gebeurd, kan alleen gevoeld worden.

En dan aan het einde, als bij de laatste dissonante klik m'n ogen weer opengaan, vraag ik me af: wat heb ik nou meegemaakt, waar was ik, wat is er gebeurd? Ik zal deze vragen denk ik nooit kunnen beantwoorden, en dat wil ik ook niet eigenlijk, dat zou denk ik alleen maar afbreuk doen aan de ervaring die ik hier nu mee heb. M'n top10 mag nog zo vaak veranderen als die wilt, een plekje zal waarschijnlijk moeilijk nog anders worden...

YEAH!
Bij mij was het exact hetzelfde... ik heb dit album volkomen links laten liggen.. voor inderdaad een jaartje of zes.. het kon me niet bekoren en irriteerde mezelf zelfs een beetje aan het enthousiasme op MUME.

ik heb 'm alleen niet herontdekt tijdens het werk maar tijdens een nacht waarin ik gruwelijk vreemdging met een (voor mij onbereikbaar) mooie vrouw... samen in een heet bad, kaarsjes aan en 2 flessen ijskoude rose...

Achteraf gezien niet netjes van de Nurse maar wel een herinnering die ik nooit meer zal vergeten.

Mooie plaat... echt!

En dan op ()? Ik had ook wel in dat bad willen zitten (zonder jou dan)!

whaha mooi gezegd, nakur helemaal mee eens

Sonic Nurse, een echte levensgenieter ; ik kan me in ieder geval weinig mooiers dan het beeld dat jij ons schetst voorstellen, en dat op zo'n transcenderende plaat als deze. Ja, het leven is mooi.

Ik was van de week Skins aan het kijken (een britse serie die momenteel op een van de commerciële zenders aldaar draait, die echt de moeite is als je interesse hebt in jongeren cultuur en leefwijze. Wel voor voor 18+ (volgens de britten, dus Nederlandse standaard 16+))
Komt daar zomaar in een aflevering heel de tijd het thema van "Samskeyti" terug. Waardoor ik het eigenlijk wel heel erg nodig vond om deze cd weer eens op te zetten (na het luisteren van Harf/Heim). En ja die halve mag erbij komen en nu dus de hele mep voor deze.
Want zo als zovelen hier al hebben gezegd: dit is gewoon een hele mooie, hele bijzondere plaat.

Melancholische, nostalgische gevoelens worden opgeroepen. Gevoelens die ik stiekem erg fijn vind, maar me uiteraard ook droevig maken. Deze tegenstrijdigheid hoor je ook gewoon terug in dit album. Zeer goed gedaan.

absoluut meesterwerk van sigur ros, hiervan ging ik uit de bol, wat een kracht,vernieuwing, emotie's, diepgang, vreemde gewaarwordingen, briljant !!!!!

Ik heb intussen ook de cd maar het artwork vind ik wel een beetje vreemd maar dat maakt weinig uit want het is uiteindelijk de muziek die telt en die is fabuleus mooi, geweldig dat ik hem nu ook door mijn boxen kan laten galmen. Dat laatste nummer is trouwens 1 van de allerbeste ooit, echt mooi hoe het ontploft.

tranentrekkend mooi

Vooral de eerste helft van dit album is erg mooi, maar de tweede vind ik vreselijk vermoeiend. Het is zeker niet slecht, maar er aandachtig naar luisteren is voor mij een hele opgave. Het laatste nummer heeft dan weer wel een van de beste climaxes die ik ooit heb gehoord, dat moet wel worden gezegd.

Ik vind idd ook de eerste helft wat mooier, toegankelijker, maar hij blijft groeien, prachtige muziek om bij weg te dromen.

prachtig album, kan niet anders zeggen

nummer 4 vind ik het mooist, vooral na 4:50. Prachtig !

Gisteravond had ik een gedachtewolkje: laat ik () van Sigur Rós eens opzetten voor het slapen gaan. Immers, de extreem rustige muziek die deze IJslandse band maakt, leek me uitstekend om bij in slaap te sukkelen. Ik zag het al helemaal voor me: op mijn rug met dichte ogen naar het plafond starend, zou ik gelukzalig gedeprimeerd het bewustzijn verliezen en dromen van een koud, wit landschap.

En zo presenteerde zich uiteindelijk de realiteit: voordat het drie uur was, heb ik geen oog dichtgedaan.

Fantastisch hoe hij je in het begin met de mooiste pianomelodieen in slaap lijkt te willen wiegen om dan op het einde keihard open te barsten, puur kippenvel en 1 van de meest intense muzikale belevingen dit album. Ik krijg er maar geen genoeg van, zeker in het holst van de nacht, dan blaast hij je omver.
Sigur Ros

Prachtige Melodien 5*


Gaaaaaaaaaaap 0*


We maken er een 3 van.


(wat een constructiefe post weer, maarja ik moet weg )

Nu ik een paar keer () aandachtig beluisterd heb. Moet ik zeggen dat ik me heel erg kan vinden in het idee van basketballerke. Sigur Ros heeft geprobeerd om iedereen zijn eigen idee over dit album te laten vormen door alle nummers naamloos te maken, dat is voor de verandering ook weleens leuk. Helaas las ik de review van bastekballerke al voordat ik het album echt vaak had gehoord dus dat heeft me wel een beetje beinvloed.

Maar de elementen zijn ook wel enigzins terug te vinden. Het begint allemaal heel gemoedelijk op de eerste drie tracks, die je dan ook kan zou kunnen zien als de geboorte(1) en de jeugd(2 & 3). Samskeyti geeft me ook echt een heerlijk rustig gevoel. Alsof alles waar ik bang voor ben wel goed zal gaan komen. Nummer vier is qua muziek een beetje het overgangsnummer. Dat zou je dan ook heel goed kunnen beschouwen als de overgang naar volwassenheid. Nummer 5 is traag, met op het einde een soort climaxmomentje. Ik weet ook niet echt wat ik van dit nummer moet denken, echt boeiend vind ik die helaas niet. Dat is inmiddels in tegenstelling tot de meeste andere tracks op (). De laatste drie nummers laten je inderdaad in een sortement niemandsland. Hoge en lage tonen en tempo's wisselen elkaar af, prachtige vocalen zijn opnieuw van de partij. Popplagid heb ik stiekem al wat vaker dan de andere nummers geluisterd. Briljant is nog te weinig credit voor deze afsluiter. Ik was al voor ik Sigur Ros leerde kennen een groot fanaat van nummers die naar een climax toewerken, maar dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Glosoli is het enige wat ik mooier vindt.

Helaas is dit oordeel nog een beetje rommelig. Dat komt omdat mijn beeld van () dat ook nog is. Misschien was het te vroeg om een stukje erover te schrijven, maar als ik eenmaal die drang heb, tja.

Bestaan er mooiere liedjes dan Untitled (Njósnavélin)?

Het antwoord is: Ja, maar niet veel. Heel weinig zelfs.

Ik heb dit album nu bijna een weekje en ik weet het nog niet.

Het is intens en je moet echt moeite doen om er naar te luisteren - dat bedoel ik niet negatief, ik vind het juist prachtig, maar om er echt van te genieten moet je wel écht luisteren, en dat kost energie.

In mijn ogen is dit meer mooie kunst dan mooie muziek. Zelfs het hoesje is het mooiste cd-hoesje die ik ooit heb gezien.

Begrijp me niet verkeerd, ik luister naar hele ontoegankelijke muziek(een van mijn favoriete albums is Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt van John Frusciante, luister er maar eens naar), maar dit is zo abnormaal dat het niet te meten is tegenover andere platen, daarom geef ik het nu geen cijfer. Misschien later, misschien niet. Nu is sowieso te vroeg.

Wat niet wegneemt dat ik dit nog veel zal opzetten.

Dit is toch niet ontoegankelijk? Laat staan abnormaal? Het is gewoon...machtig mooi..niet te moeilijk over na gaan denken, gewoon op een mooie vrijdagavond (zaterdag mag ook) opzetten en je in IJsland wanen, niks mis mee hoor!

Ik denk dat dit juist wel in een bepaalde mate ontoegankelijk is. Met name het tweede gedeelte. Het is toch een heel ander soort muziek dan wat men 'over het algemeen' gewend is. Hier moet je toch echt voor open staan

Hmm..mmkkay..had ik gelukkig niet zo erg last van.

Ik wel, vooral met de nummers 5 tot en met 7 vind ik 'moeilijk'.
Ik krijg er geen goed beeld van. Op dit moment zou ik het evenmin goed als slecht noemen. De nummers 1 t/m 4 en het fantastische slotstuk daarentegen vond ik na de eerste luisterbeurt al goed.

Ik heb precies hetzelfde. Ik krijg ook niet echt een goed beeld van de tweede helft. Wellicht omdat het wat op elkaar lijkt. Misschien moet ik binnenkort eens goed naar die tweede helft gaan luisteren.

Overigens, de definitie van 'ontoegankelijk' kan misschien per persoon verschillen. Laat ik zeggen dat mijn visie over die term erop neerkomt dat het muziek betreft die zich niet gemakkelijk prijsgeeft en waar enig nauwkeurige luisterbeurt aan te pas komt. Misschien is dat voor veel mensen verschillend. Bij nummer 1 tot en met 4 had ik redelijk snel door hoe de vork in de steel zat - voor mij geeft het het gevoel prijs dat om de hoek komt kijken bij een probleem, zoals liefdesverdriet, en weergeeft het de verschillende stages ervan. Het probleem dient zich aan, negatieve gevoelens trekken je in een diep, donker dal, iemand brengt licht in het duister en vervolgens, in het euforische vierde nummer, ben je uit de sloot getrokken en gaat het leven door.

In al die jaren ben ik nooit echt zo doorgedrongen tot het tweede deel. Ik herken de opmerkelijke punten, maar het totaalplaatje, het totaalgevoel wil er bij mij nog niet echt in komen. Dat is niet erg. Misschien zit ik er wat dat betreft wellicht niet in de juiste fase van mijn leven voor.

Ik begrijp de scheiding tussen 1-4 en 5-7 niet zo; ik zie het album echt als een coherent geheel en kan nauwelijks onderscheid maken tussen verschillende nummers: ik vind ze allemaal prachtig en even 'toegankelijk'. Maar goed, dit
is dan ook een cliché, en dus waarheid

Interessant, dat zou dan helemaal voor mij gelden natuurlijk. MIsschien is dit een album wat je gewoon ieder jaar opnieuw moet luisteren om te kijken of je inmiddels genoeg levenservaring op hebt gedaan om het te begrijpen (of draaf ik nu door?) en anders kun je het gewoon ieder jaar blijven luisteren omdat het geweldig luistervoer is.

Eerlijk gezegd: ja

Heb ik dan met 17 jaar alle wijsheid en ervaring al in pacht aangezien ik dit op een haar na de beste plaat ooit vind?

ik kan je met mijn 20 jaar zeggen dat er nog veel moois zal volgen

Weet ik dat ook weer.

meesterlijk album.