Sigur Rós - ( ) (2002)

AB moet je ook wel voor 9 euro kunnen vinden. Deze is dat zeker waard hoor! De beste plaat van Sigur Ros wat mij betreft.

Van mij op dit moment ook.

Het was voor mij altijd Agaetis Byrjun, maar dat komt schaarwijnlijk omdat dat de eerste kennismaking voor mij was met hun. En ik werd gelijk betoverd zodat het moeilijk was voor zowel () als Takk om dit te kunnen overtreffen.

Echter, na vele luistertrips verder, is () zeker op gelijke hoogte gekomen met AB. Het is wel ''a close call'' want beide platen zijn juweelwaardig en vervelen voor geen moment en elke cd brengt op meerdere momenten innerlijke emoties bij mij los en fantasierijke gedachtegangen.

Takk heeft dit nog zeker niet bij mij bereikt (en Heim zeker zeker niet), maar nu weet ik het écht zeker: Zowel Agaetis Byrjun áls () zijn niet meer te overtreffen.

Toch??

Beter dan ( ) niet nee, Agaetis Byrjun heb ik nog nooit gehoord. Ik wou hem bij Lowlands meenemen, daar lag hij voor 8,99. Helaas was er een storing waardoor je niet kon pinnen en ik had dus geen contant geld meer. Kom ik vandaag bij Concerto, ligt hij er inderdaad voor 19,99 . Snap ik dus niets van.

Ik heb wel eens twee identieke cd's in een winkel zien liggen, de ene voor €8,99 en de andere voor €23,99. Raar wereldje, die platenbusiness.

Mja ik ging gister ook langs Elpee, omdat Agaetis Byrjun 19,99 bij de Plato was.. Ik zag in de bak slechts Með suð í eyrum við spilum endalaust, Takk en ik geloof Heima staan.. Dus ik vroeg aan degene achter de toonbank of ze niet meer Sigur Rós hadden..

Toen vertelde hij dat de oudere platen van Sigur Rós momenteel weer richting 20 euro gingen, maar dat zij als ze een plaat daar voor veel minder neer hadden staan, diezelfde plaat niet wéér voor 20 gingen neerzetten.. Hij zei dat er ongeveer een maandje over heen ging.. dan zouden die prijzen wel weer dalen en zouden ze weer in de bak staan..

hm, even wachten dus... en idd Agaetis Byrjun wilde ik ook op LL meenemen voor 8,99.. alleen ik dacht dus "Oh dit is een Plato, dan zal hij wel even goedkoop zijn in de lokale Plato, koop ik hem dan wel" niet dus..


Hmm misschien koop ik () dan wel, ondanks dat ik er niet echt kapot van ben.. De plaat is zóóóó sloom en melancholisch vooral het eerste deel.. en da's allemaal wel mooi, maar ik weet niet of ik daar het geduld voor heb enz.

Het tweede deel is toch 'n stuk langzamer van deze plaat? Tenminste, het eerste gedeelte vind ik prima te doen, het tweede gedeelte is dodelijk vermoeiend, maar heeft wel 'n spetterend laatste nummer.

Album is opgedeeld in twee delen, vandaar de korte stilte na Njósnavélin. Eerste helft is rustig, tweede iets harder. Of, zoals ze zelf zeggen, 'sweet' en 'heavy'.

Ja, ik zag je de eerste keer ook wel

De tweede helft is inderdaad wat harder - hardere climaxes en zo -, maar ook een stuk langzamer. Je weet wel, gitaarklanken die elkaar in een razend tempo van drie minuten per noot opvolgen. (Ja, ik overdrijf, maar je begrijpt wat ik bedoel.) Het is niet per se slecht, maar in het eerste gedeelte, bij de wat meer compactere nummers, heb ik toch meer het gevoel dat ik daadwerkelijk ergens naar aan het luisteren ben. De climaxes zijn zijn een stuk minder overdonderend, maar het is wel een stuk toegankelijker dan de laatste vier nummers.

Ik begrijp wat je bedoelt. Dit is natuurlijk ook een kwestie van smaak, ik geniet persoonlijk zowel van de rustigere als de wat hardere stukken, met Popplagið, die beide ingrediënten bevat, als hoogtepunt.

Het laatste nummer is inderdaad fenomenaal. De drie nummers die ervoor komen zijn mij gewoon iets té langzaam. Vandaar ook dat ik () bijna nooit meer opzet; een luisterbeurt is me gewoon te vermoeiend. Verder is het wel een goed album hoor

Kende het niet goed..maar..geweldig. Ik vind dit de beste CD, daarna Takk En Agyateis (oid.)

Bij gebrek aan goedkope Agaetis Byrjun, ga ik vandaag dan toch maar () ophalen voor 8,99.. Ondanks dat ik die andere toch beter vind.. Begin deze plaat wel steeds meer te waarderen, dus een miskoop zal het niet worden

oeh dan heb ik bijna de collectie compleet

Wat is hier eigenlijk zo 'electronic' aan?

Dat zie ik ook niet helemaal in, behalve dat ze misschien af en toe wat effectjes met elektronica hebben bereikt, maar dan zijn haast alle bands electronic...

Waarom noemt ieder nummer Untitled, maar staat er toch een titel tussen haakjes achter?

Oorspronkelijk waren alle liedjes titelloos, de namen zijn later bekend gemaakt, volgens mij op de site van Sigur Rós.

Nieuwe nummer 1!

Voorlopig nog mn favo Sigur rós-album. Maar takk begint heel dichtbij te komen. AB moet ik me dringend aanschaffen

Sigur Rós maakte al prachtige muziek, nu ook voor mij.

Naast deze ( ) heb ik ook Ágætis Byrjun en Takk... al een hele poos in huis, maar eigenlijk hebben de Sigur Rós-platen hier nooit de speeltijd gekregen die ze verdienden. Het was wel mooie muziek maar ik had ook veel bezwaren: net als de meeste tegenstanders leefde bij mij het gevoel dat de nummers soms wat teveel onderling inwisselbaar waren. En hoewel ook de vocalen van Jónsi van in het begin wel geapprecieerd werden, ontwaarde ik wat al te veel een geluid dat klonk als het Engelstalige "You sigh alone". Dat draagde er allemaal een beetje toe bij dat een bepaalde barrière maar moeilijk doorbroken werd: er waren momenten van pure pracht, maar echte passie voor deze band bleef uit. De songs zijn qua opbouw, lengte en "tekst" weinig traditioneel en dus was het lastig om deze muziek een plaats te geven, om er als het ware vat op te krijgen.
De film Heima ben ik nog gaan bekijken, maar Hvarf / Heim was dan de eerste plaat van de groep die ik bewust aan me voorbij liet gaan aangezien hun andere albums meer stof vergaarden dan me lief was. Ook de release van hun laatste worp, Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust, wakkerde mijn vuur niet echt aan.

Waar blijft de plotse ommekeer? Wel, enkele dagen terug kreeg ik een roeping (en in het geval van Sigur Rós is dat niet overdreven) waarbij de muziekgoden me influisterden ( ) nog eens uit de kast te plukken. Terwijl AB en Takk... nog iets meer kansen hebben gekregen, heb ik dit schijfje om de één of andere reden bijna compleet genegeerd. Het is misschien geen slecht idee, dacht ik als eenvoudige sterfeling, om hem eens op mijn draagbare muziekspeler te zetten zodat de band mijn oren kan aanvallen door de koptelefoon. En waar verschillende elementen aanvankelijk samenspanden tegen een liefdesverhouding met de Ijslanders, pasten de puzzelstukjes deze keer perfect in elkaar. Misschien ligt het aan ( ) zelf, of misschien hebben de vele luisterbeurten met koptelefoon ervoor gezorgd, maar dit album heeft me compleet platgewalst. Deze is donkerder en zwaarder dan AB en Takk... lees ik wel eens en misschien is dat de reden. Ik ga in ieder geval ook de andere Sigur Rós-werkjes binnenkort nog eens grondig verkennen om uitsluitsel te vinden. De koptelefoon-zet was duidelijk ook geen vergissing: waar ik deze groep altijd door gewone boxen liet weerklinken, heb ik deze keer hun volle geluid tot mij laten komen.

En wat een magische sound it is! Untitled 8 (Popplagið) en Untitled 4 (Njósnavélin) zijn hier de populairste songs en sprongen ook bij mij het meeste in het oog. Laatstgenoemde ken ik al wat langer, maar vooral Popplagið heeft me on-waarschijn-lijk verrast. De aardverschuiving die de climax is wordt hier vaak aangehaald als absolute hoogtepunt, maar ook de daaraan voorafgaande minuten zijn van een onaardse schoonheid: lang geleden dat ik een stuk muziek nog zo intens heb beleefd. Die zang maakt ongelooflijk veel in me los, nog maar zelden meegemaakt.
De kwaliteit van de overige nummers is ook al van angstaanjagend hoog niveau. In het loodzware Untitled 6 (E-bow) voel je de apocalyps zo naderen: de spanning wordt onhoudbaar traag opgebouwd, en telkens de kracht toenneemt, denk je 'nu gaat het gebeuren!', maar néén het mes wordt er alleen nog iets zwaarder opgelegd. Birgisson lijkt je toe te zingen vanuit een ijle, mistige hoogte waarbij je angstig op zoek gaat naar een houvast.
In Untitled 7 (Dauðalagið) voel je dan de nasleep van die razende storm: langzaam word je wakker en ga je langs het puin op zoek naar wie de furie ook overleefd heeft. En als het groggy gevoel dat je aan E-bow hebt overgehouden je lichaam langzaam verlaat, gaan de emoties opnieuw door je heen sidderen. Ook hier komt er een verschroeiend einde aan te pas.
Het zwaarmoedige karakter van de tweede helft van de plaat strookt niet met de zachte schoonheid van het eerste deel, die mij ook bijzonder kan bekoren. Het is melancholisch, zeker, maar ook lichter en "draaglijker". Favorieten van het eerste luik zijn Untitled 2 (Fyrsta) en Untitled 4 (Njósnavélin), maar eigenlijk vind ik ze allen aan elkaar gewaagd.

De laatste dagen heb ik echt geleefd met ( ) en hij verplicht me dan ook om m'n top-10 even door elkaar te schudden want ik kan hem zijn plaatsje erin niet langer onthouden.

Mooi stukje. Bij mij is ( ) ook pas laat aan bod gekomen; ik heb hem al die tijd genegeerd omdat ik las dat men hem de ontoegankelijkste vond, dus ik dacht "dan zal ik hem vast niet leuk vinden". Het tegenovergestelde bleek dus waar; dit is ook mijn favoriete Sigur Rós-album geworden; een van de weinige albums die me echt diep raakt.

Deze muziek is mijn beste vriend in de winter. Als je ooit Untitled #8 live te horen krijgt, luister je nooit meer op dezelfde manier naar muziek.

Ook dit album is van een ongekende schoonheid. Ik moet het wel nog wat meer beluisteren om een echt waardering te kunnen geven.

Voorlopig is nummer 3 het mooiste nummer, met kort daarachter nummer 1

Kan ik alleen maar beamen. Je luistert nergens meer hetzelfde naar. Ik voelde me zo vreemd na afloop van dat nummer, niets maakte me meer uit, ik was echt volledig tevreden op dat moment.

Ik had min of meer ook, maar meer tijdens het nummer. Daarna was ik gewoon weggeblazen en probeerde ik mijn zintuigen weer op een rijtje te zetten. Ongelooflijk hoe hard het was, chaotisch doch overzichtelijk. Een aanslag op mijn trommelvliezen en ogen, maar het was het allemaal waard.

Njósnavélin

http://nl.youtube.com/watch?v=atmJVhUBrYI

Geniaal!

Jammer dat precies mijn favoriete stukje eruit geknipt is, dat piano stukje dat er aan het eind hoort te zijn geeft me echt een stortvloed aan kippenvel

Niet dat ik er veel verstand van heb, maar het 1e nummer klinkt niet erg rock, toch?

Dit is nou weer zo'n typisch voorbeeld van een band die niet erg duidelijk in een hokje valt te proppen, wat het misschien ook wel bijzonder maakt.

Daarnaast heeft MM niet echt subgenres als je een album toevoegd, dus heeft iemand het onder rock gestopt. Wat opzich niet heel voor de hand liggend is, maar als je moet kiezen past Sigur Rós wellicht het beste onder dat kopje. Alleen nee, het is geen keiharde rock.. Ik zou niet eens weten hoe ik het moet omschrijven..

Sferische?Ambische rock? weet ik veel.. Het is mooi, daar gaat het om.

Meestal wordt Sigur Rós als postrock bestempeld. En zeker dit album, veel meer dan bijv. Von, is echt wel rock. Maar ja he...genres

Sigur Rós - ( )

Dit is nou een bijzonder album. Een album dat geheel ongetiteld is. Niks heeft een naam. Het enige dat bekend is, is dat Sigur Rós dit album heeft gemaakt. De bedoeling van de band was dat je dit album op je eigen gevoel moest luisteren. Zo kon je zélf de titels geven. Je laten leiden door de muziek en verder niets.

Bij nummer 1 lukt dit meteen. Een van de mooiste intro's die ik ooit heb gehoord. Heel rustig opbouwend tot een rustig einde, rustgevende klanken. Rustgevende vocalen. Wegstervend in de IJslandse leegte. Rustig voert het je naar het volgende nummer dat gewoon door blijft kabbelen. Lopend langs een winderige kust, af en toe een golf zout water die in je gezicht spat. Verder niets. Strijkers komen erbij. Een stadje waar de warmte vanaf straalt doemt op in de verte en de wind wakkert iets aan. Toch lijkt het stadje niet dichterbij te komen. De muziek blijft wat kabbelen, rustig, op een iets hoger volume dat zorgt voor een donker sfeertje. Een sfeertje dat wat lijkt op hulpeloosheid.
Het derde nummer brengt hier echter verandering in. De duistere klanken blijven, maar er is toch iets opbeurends aan het geheel. Dit gevoel wordt beantwoordt. Een piano brengt hemelse klanken voort, blijft doorgaan. Ondertussen blijft de gitaar in combinatie met een strijkstok voor spanning zorgen. Opbouw blijft komen, gaat maar door en je lijkt waarachtig dichterbij het stadje in de buurt te komen. Het volume gaat wat harder, de piano laat enkele boventonen horen. De piano blijft simpelweg door pingelen. Niets meer, niets minder. Hoe kan zo'n simpel loopje zoveel gevoel opwekken? Dat kan alleen Sigur Rós. Prachtig hoe steeds als je denkt dat er toch iets van een uitbarsting moet komen er iets is gevonden om de climax uit te stellen. Net zolang tot het moment gekomen is dat je het niet meer verwacht. Dán gaat de piano de hoogte in en voor je het weet is het nummer gewoon afgelopen en begint nummertje vier.
Onder het zingen van iets van:
Isájah
dat steeds wederkeert. Als dan de lieve geluidjes van een speeldoosje invallen, gelijk weer ophouden en bijna alles rustig lijkt te worden, zelfs het zingen van Isájah even stopt, valt de percussie in en wordt er naar een echte climax toegewerkt. Maar die blijft uit. In plaats daarvan eindigt het album in een hoge uithaal van de zanger en vrij abrubt... Dan is het even stil tot nummer 5 begint.
Een nummer waar ik niet veel over kan zeggen behalve dat ik het erg mooi vind. Met name het einde. Wervelend. Het eerste nummer dat behalve mooi ook wervelend is. Heerlijk. Dat geeft een goed gevoel, bovendien geeft het me het goede gevoel dat er nog veel meer mooiers staat te wachten in de nummers die komen gaan. Nummer 6 begint daarmee. De duistere paukens voorspellen onheil in de vorm van duistere klanken. Dit beloofd wat. Ook mooi dat na een tijdje de hemelse pianoklanken uit nummer 3 terugkeren. Wat weer versterkend werkt. Ook het geweldige gebruik van de gitaar met strijkstok opent dimensies, die voorheen gesloten waren. Heerlijk die klankvelden die over je heen worden gegoten door deze IJslanders. Wat een schitterend einde heeft dit nummer. Het blijft boeien, het blijft doorgaan en blijft doorleven in het zevende en langste nummer van de CD.
Untitled 7 is de naam.
Dit nummer is zeer lang uitgesponnen. Bouwt op, bouwt af. Af en toe eens een licht climaxje, tot het eind aan toe, daar geht's loss! Es geht loss met weer een mooier einde dan het voorgaande nummer.
Zo is het ook weer met het laatste nummer. Een nummer dat altijd in mijn gedachten zal blijven als het beste nummer dat ik ooit gehoord heb. De grootste live-knaller die er voor mij tot nu toe heeft bestaan. Het enige nummer dat in een volle tent op Lowlands een grijns van oor tot oor op ieders gezicht gaf, met het machtigste einde dat ik heb gehoord. Waardoor ik een uur lang bijna sprakeloos ben geweest en dat ervoor zorgde dat er 10-15 minuten lang werd gestampt, geklapt en gejankt om het feit dat het zo goed was. Untitled 8 is een legendarisch nummer. Op last.fm zag ik dat het getagged stond met: "They play this in the queue for heaven". Ik denk dat dat haast waar móet zijn. Dit nummer is weer een nummer dat je voor de gek houdt. Steeds als er voor je gevoel een uitbarsting moet komen, wordt hij ingehouden. Net zolang tot het écht nodig is. Écht onvermijdelijk. Zelfs dan wordt de eruptie onderdrukt. Duistere klanken blijven zich net zolang opvolgen tot het allerlaatste kleine schokje ervoor zorgt dat de geijser uitbarst en massa's kokend en wervelend water naar buiten spuiten.

Voor dit album in het geheel geldt ook dat je geen nummer, op nummer 8 na, apart kan beluisteren. Het is onderdeel van de opbouw. De opbouw naar nummer 8. Een meesterlijke opbouw die zonder de climax al 5* waard is. Maar door nummer 8 wordt dit alles nog eens verdubbeld. De kracht waarmee dit album gepaard gaat, de hoop die verdwijnt en het geluk dat verschijnt.
Hemel op aarde. Bij deze zet ik dit album ook op nummer 1 in mijn top-10.